Σύνταγμα του Ηνωμένου Βασιλείου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ως Σύνταγμα του Ηνωμένου Βασιλείου ορίζεται το άθροισμα των νόμων και των αρχών που απαρτίζουν το πολιτικό σώμα του Ηνωμένου Βασιλείου.[1] Αφορά τόσο τη σχέση μεταξύ του ατόμου και του κράτους, όσο και τη λειτουργία της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Σε αντίθεση με πολλά άλλα έθνη, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει ενιαίο συνταγματικό έγγραφο.[2] Έτσι, ορισμένες φορές αυτό χαρακτηρίζεται ως ακωδικοποίητο ή άγραφο σύνταγμα.[3][4] Μεγάλο μέρος του βρετανικού συντάγματος είναι ενσωματωμένο σε γραπτά έγγραφα, στο πλαίσιο καταστατικών, δικαστικών αποφάσεων, έργα αρχών και συνθηκών.[5] Το σύνταγμα έχει άλλες άγραφες πηγές, συμπεριλαμβανομένων των κοινοβουλευτικών συνταγματικών συμβάσεων.[6]

Μετά την Ένδοξη Επανάσταση του 1688, το θεμέλιο του νομοθετικού συντάγματος χαρακτηρίστηκε το δόγμα της κοινοβουλευτικής κυριαρχίας, σύμφωνα με το οποίο τα καταστατικά που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο αποτελούν υπέρτατη και τελική πηγή της νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου.[7][8][9] Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο μπορεί αλλάξει το σύνταγμα απλά ψηφίζοντας νέες Πράξεις.[10] Ωστόσο, υπάρχει μία αμφισβήτηση σχετικά με το αν η αρχή της κοινοβουλευτικής κυριαρχίας εξακολουθεί να ισχύει, ιδίως υπό το πρίσμα της ένταξης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια άλλη βασική αρχή του βρετανικού συντάγματος, όπως διατυπώνεται από τον νομικό λόγιο Άλμπερτ Βεν Ντάισι, είναι το κράτος δικαίου.[11][12]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]