Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ελληνικά κάλαντα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ποντιακά κάλαντα)
 Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 16/07/2015.
Αυτό το λήμμα χρειάζεται επιμέλεια ώστε να ανταποκρίνεται σε υψηλότερες προδιαγραφές ορθογραφικής και συντακτικής ποιότητας ή μορφοποίησης.
Αίτιο: Ανεπαρκείς πληροφορίες για την "εκκλησιαστική ιστορία", αναφορά στα Μικρασιατικά Κάλαντα, αλλά όχι σε άλλους τόπους.
Για περαιτέρω βοήθεια, δείτε τα λήμματα πώς να επεξεργαστείτε μια σελίδα και τον οδηγό μορφοποίησης λημμάτων.

Εκκλησιαστική Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Πατέρες της Εκκλησίας κατά τους Βυζαντινούς χρόνους απαγόρευαν ή απέτρεπαν αυτό το έθιμο ως καταγόμενο από τις εορτές των ρωμαϊκών Καλενδών που είχε καταδικάσει η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 680 μ.Χ., αποκαλώντας τους συμμετέχοντες σ΄ αυτό "Μηναγύρτες", κατά δε απόσπασμα του Τζέτζη (Χιλ. ΙΓ' 246 κε):

Ὁπόσοι περιτρέχουσι χώρας καὶ προσαιτοῦσι
καὶ ὅσοι κατ΄ ἀρχίμηνον τοῦ Ιανουαρίου
καὶ τοῦ Χριστοῦ γεννήσει καὶ Φώτων τῃ ἡμέρᾳ
ὁπόσοι περιτρέχουσι τὰς θύρας προσαιτοῦντες
μετὰ ᾠδῶν ἤ ἐπῳδῶν ἤ λόγων ἐγκωμίων
....................................
οὖτοι ἄν πάντες λέγοιντο κυρίως Μηναγύρται.

Λαογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα κάλαντα ψάλλονται κυρίως από παιδιά και εφήβους αλλά ορισμένες φορές και από ενήλικα άτομα, είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες, πηγαίνοντας σε σπίτια, καταστήματα, δημόσιους χώρους κ.λπ. με τη συνοδεία του γνωστού σιδερένιου τριγώνου, αλλά ενίοτε και άλλων μουσικών οργάνων (φυσαρμόνικας, ακορντεόν, τύμπανου, φλογέρας, ή κάποιου άλλου). Οι ερμηνευτές πρώτα ρωτούν συνήθως «Να τα πούμε;» και περιμένουν την απάντηση «Να τα πείτε» και τότε αρχίζουν την απαγγελία.

Κύριος σκοπός των τραγουδιών αυτών είναι μετά τις αποδιδόμενες ευχές τα "Χρόνια Πολλά" το φιλοδώρημα, είτε σε χρήματα (σήμερα) είτε σε προϊόντα (παλαιότερα). Σχετική μ' αυτό είναι και η παρασκευή "κουλούρας" ονομαζόμενη "κολλίκι" (Βέροια) ή "κουλιαντίνα" (Σιάτιστα) και εξ αυτών οι φέροντες αυτά ονομάζονται "Κουλουράδες" ή "Φωτάδες"

Τα κάλαντα ξεκινούν κυρίως με χαιρετισμό στη συνέχεια αναγγέλλουν τη μεγάλη χριστιανική εορτή που φθάνει και καταλήγουν σε ευχές. Τα κάλαντα ψάλλονται στην Καθαρεύουσα, κάτι που υποδηλώνει άμεση καταγωγή τους από τους Βυζαντινούς χρόνους και ειδικότερα για τις Καλένδες του Ιανουαρίου, αν και τα τοπικά ιδιώματα/διαλέκτοι επίσης χρησιμοποιούνται.

Ο μεγάλος αριθμός των διαφόρων παραλλαγών εξανάγκασε να διακρίνονται αυτά σε εθνικά ή αστικά και στα τοπικά ή παραδοσιακά (κατά περιοχή). Στα χριστουγεννιάτικα κάλαντα έχουν καταμετρηθεί περισσότερες από τριάντα παραλλαγές μόνο στον Ελλαδικό χώρο. Σήμερα εκτός των παραπάνω έχουν εισαχθεί και διάφορα ξένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μερικά από τα οποία έχουν μεταγλωττιστεί στα ελληνικά και χρησιμοποιούνται κάποιες φορές επιπρόσθετα με τα παραδοσιακά.

Επίσης και η ημέρα που ψάλλονται τα κάλαντα σε ορισμένες περιοχές ονομάζονται "Κάλαντα" (Κόλιντα, Κόλεντας, Κόλιαντας) με εξαίρεση τη νήσο Μήλο που ψέλνονταν μόνο τη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, συντασσόμενα κάθε φορά νέα κάλαντα, με τα οποία όμως ζητούσαν οικονομική συνδρομή για κάποιο κοινωνικό σκοπό (π.χ. ανέγερση ή επιδιόρθωση ναού) δίδοντας και συμβουλές προς τους άρχοντες η παρατηρήσεις με σκωπτικό χαρακτήρα. Τέτοιες είναι και οι σχετικές "μαντινάδες" της Κρήτης ή "κοτσάκια" της Νάξου με σκωπτικό επίσης χαρακτήρα που ψάλλονται ως "κάλαντα".

Πολλές φορές όταν δεν υπήρχε φιλοδώρημα ή ήταν ευτελές, τότε τα παιδιά συνέχιζαν με πολύ δυνατή φωνή έξω από την οικία δίστιχα σκωπτικά, επαναλαμβανόμενα:
«Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν!»

Αυτές οι απειλές έχουν την αφετηρία τους τα κάλαντα της αρχαιότητας. Στα χελιδονίσματα της αρχαίας Ελλάδας (κάλαντα της εαρινής πρωτοχρονιάς) τα παιδιά, αφού έλεγαν το άγγελμα της Πρωτοχρονιάς και τις ευχές τους, χωρίς θρησκευτικές αναφορές, διατύπωναν τις απαιτήσεις τους για φιλοδώρημα και ύστερα περνούσαν στις απειλές των νοικοκυραίων.

“…αν όμως δεν μας δώσεις δεν θα περάσει έτσι την αυλόπορτά σου σηκώνουμε ή το στέγαστρό της, …” [1] [2] Το ίδιο γινόταν και στα κόλιντα (τα παραδοσιακά κάλαντα) της Βισαλτίας στη Μακεδονία, τότε που τα παιδιά βροντούσαν τις εξώπορτες με τις τοπούζες (ραβδιά με σφαιρικές απολήξεις), φωνάζοντας:

Κόλιντα, μπάμπου, κόλιντα! (το άγγελμα)

Τρεις χιλιάδις πρόβατα κι άλλα τόσα γίδια, (οι ευχές)

Δο μ’, κυρά μ’, καρύδια, (οι απαιτήσεις), μη σι σπάσ’ τα κιραμίδια (οι απειλές).

Ιδιαίτερα σημαντικό, όμως, είναι ότι οι απειλές των παιδιών στα κάλαντα του Σιτοχωρίου είναι σχεδόν ίδιες με αυτές του τελευταίου στίχου στο αρχαίο χελιδόνισμα: Μη σι σπάσου τ’ θύρα σου κι την παραθύρα σου (οι απειλές). [3][4]

Γενικότερα οι νοικοκυραίοι ανάλογα με την περιοχή, έδιναν στα παιδιά φρούτα, ξηρούς καρπούς (καρύδια, φουντούκια, σταφίδες κλπ.), αυγά, βούτυρο, καβουρμά και πληγούρι. Επίσης, όσοι επιθυμούσαν έδιναν και μερικές δεκάρες ή δραχμές.

Κάλαντα της Πελοποννήσου (Χριστούγεννα)

Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου, Για εβγάτε, διέτε, μάθετε πως ο Χριστός γεννάται Γεννιέται κι ανασταίνεται στο μέλι και στο γάλα, Το μέλι τρών’ οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες Και το μελισσοβότανο το λούζοντ’ οι κυράδες. Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά καμαροφρύδα Κυρά μου όταν στολίζεσαι και πας στην εκκλησιά σου Βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη Και τον καθάριο αυγερινό τον βάζεις δακτυλίδι. Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε παρά σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε. Εδώ που τραγουδήσαμε πέτρα να μην ραγίσει κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει. Δώστε μας και τον κόκορα δώστε μας και την κότα δώστε μας και πέντ’ έξι αυγά να πάμε σ’ άλλη πόρτα.[5]

Κάλαντα της Ζακύνθου (Πρωτοχρονιάς)

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος, υγεία αγάπη και χαρά να φέρει ο νέος χρόνος, υγεία αγάπη και χαρά να φέρει ο νέος χρόνος. Να ζήσει ο κύρης ο καλός να ζήσει κι η κυρά του, όλα του κόσμου τ’ αγαθά να έχει η φαμελιά του, όλα του κόσμου τ’ αγαθά να έχει η φαμελιά του. Να ζήσει τ’ αρχοντόπουλο που ‘χει καρδιά μεγάλη, σ’ εμάς και την παρέα μας ένα φλουρί να βάλει, σ’ εμάς και την παρέα μας ένα φλουρί να βάλει.[6]

Μικρασιατικά κάλαντα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Μικρά Ασία ψάλλονταν από τα παιδιά το βράδυ της παραμονής των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανίων.[7][8][9]

Στα μικρασιατικά παράλια, τα παιδιά έψαλαν τα κάλαντα κρατώντας στα χέρια τους τραμπούκες και βαποράκια. Κατασκεύαζαν και στόλιζαν πολύχρωμα καράβια με φωτεινά φαναράκια και χάρτινα φουντάκια. Κάποιες φορές, αντί για βαπόρια κατασκεύαζαν εκκλησίες χάρτινες και φωτιζόμενες εσωτερικά, μικρά ομοιώματα της Αγίας Σοφίας.[10]

Στίχοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα (οι στίχοι) που τραγουδάνε συνήθως τα παιδιά στις πόλεις την παραμονή της 25ης Δεκεμβρίου, είναι ένα σύντομο απόσπασμα της πλήρους μορφής που έχει πολύ περισσότερους στίχους.

Σημειώσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την αρχική περίοδο της Βασιλευομένης Δημοκρατίας καθιερώθηκε το έθιμο της απαγγελίας των καλάντων από τους άνδρες της ανακτορικής φρουράς ενώπιον των Βασιλέων, προς την αντιστοιχία παρομοίων εθιμικών ευχητικών εκδηλώσεων σε άλλους Ευρωπαϊκούς Βασιλικούς Οίκους. Το έθιμο αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, γενικευμένο όμως και σε πρόσωπά πολιτικά, αλλά και από ομάδες, συλλόγους, χορωδίες κλπ.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Κ. Σιαμάκης, Τα κάλαντα, άρθρο στην περιοδική έκδοση του Συλλόγου των Τερπνιωτών της Θεσσαλονίκης «Η Τερπνή», αρ. φύλλου 42/2001.
  2. ↑ , Νίκος Λ. Πασχαλούδης, Οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας.
  3. ↑ Νίκος Λ. Πασχαλούδης, Οι Λαζαρίνες της Βισαλτίας, 2η ηλεκτρονική έκδοση, ISBN 978-960-91292-5-1, σ. 33, σημ. 6.
  4. ↑ , Οι Λαζαρίνες του Νομού Σερρών, Σερραϊκά Σύμμεικτα, έκδοση της Εταιρείας Μελέτης και Έρευνας της Ιστορίας των Σερρών, 3ος τόμος, ISSN 1792-5045, σ.201, σημ. 11.
  5. ↑ «10.1063/1.4831988.2». Default Digital Object Group. 15 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2025.
  6. ↑ «10.1063/1.4831988.2». Default Digital Object Group. 15 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2025.
  7. ↑ «Ελλήνων Παράδοση: Μικρά Ασία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016.
  8. ↑ «Δίκτυο Μικρασιάτης: Μικρασιάτικα Κάλαντα Χριστουγέννων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016.
  9. ↑ «Ένωση Μικρασιατών Φοιτητών - Το έθιμο της βασιλόπιτας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2016.
  10. ↑ Χριστός γεννιέται, χαρά στον κόσμο...Μικρασιάτικα Χριστούγεννα

Πηγές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Φ. Κακουλές: όπ. παρ. τόμος 2.
  • Κ. Ρωμαίου: όπ. παρ. σελ. 36.
  • Ε. Βογιατζόγλου, Η Σπάρτη της Μικράς Ασίας: σύμμεικτα λαογραφικά, 1986.
  • Μερλιέ Μέλπω, Το αρχείο της Μικρασιατικής Λαογραφίας, 1948, εκδόσεις Ίκαρος.
  • Ο. Λαμψίδη: Η τουρκοκρατία στο Μικρασιατικό Πόντο, Αρχ. Πόντου, τόμος 33.
  • Τσιλιμάγκου-Ευσταθιάδου Σούλα, Ταρσός Κιλικίας και λαογραφικά Καππαδοκίας, Δοκίμιο, 2012.
  • Δ. Παπαδόπουλου: Έθιμα και δοξασίες του χωριού Σταυρί, Αρχ. Πόντου, τόμος 21.
  • Μ.Γ. Βαρβούνης, «Αιγαιοπελαγίτικη και Μικρασιατική λαογραφία πριν και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, Erytheia 26, (2005).

Δείτε επίσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ελληνικά_κάλαντα&oldid=11438067"