Πηκτίνη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η πηκτίνη (σημ: συμπυκνωμένο, συμπαγές) είναι ενας δομικός ετεροπολυσακχαρίτης που βρίσκεται στα κυτταρικά τοιχώματα των επίγειων φυτών.

Απομονώθηκε για πρώτη φορά και περιγράφηκε απο τον Henri Braconnot το 1825. Παράγεται σε λευκη η ελαφρά σκούρα σκόνη για το εμπόριο, κυρίως εξάγεται απο εσπεριδοειδή, και χρησιμοποιείται ως παράγοντας ζελατινοποιήσης, ειδικά για μαρμελάδες και ζελέδες. Χρησιμοποιειται ως εκδοχο στην ιατρική, στα γλυκά και σαν σταθεροποιητής σε χυμούς φρούτων και ποτα που περιέχουν γάλα, καθώς και ως πηγή φυτικών ινών.

Χημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πηκτίνες είναι επίσης γνωστές και με το όνομα πηκτικοί πολυσακχαρίτες, είναι πλούσιοι σε γαλακτουρονικό οξύ.Διάφοροι επι μέρους τέτοιοι πολυσακχαρίτες έχουν χαρακτηρισθεί και ταυτοποιηθει εντός της πηκτικής ομάδας. Οι ομογαλακτουρονάνες είναι γραμμικές αλυσίδες από α-(1–4)- D-γαλακτουρονικό οξύ.