Πηκτίνη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η πηκτίνη (σημ: συμπυκνωμένο, συμπαγές) είναι ένας δομικός ετεροπολυσακχαρίτης που βρίσκεται στα κυτταρικά τοιχώματα των επίγειων φυτών.

Απομονώθηκε για πρώτη φορά και περιγράφηκε από τον Henri Braconnot το 1825. Παράγεται σε λευκή ή ελαφρά σκούρα σκόνη για το εμπόριο, κυρίως εξάγεται από εσπεριδοειδή, και χρησιμοποιείται ως παράγοντας ζελατινοποίησης, ειδικά για μαρμελάδες και ζελέδες. Χρησιμοποιείται ως έκδοχο στην ιατρική, στα γλυκά και ως σταθεροποιητής σε χυμούς φρούτων και ποτά που περιέχουν γάλα, καθώς και ως πηγή φυτικών ινών.

Χημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πηκτίνες είναι επίσης γνωστές και με το όνομα πηκτικοί πολυσακχαρίτες, είναι πλούσιοι σε γαλακτουρονικό οξύ. Διάφοροι επιμέρους τέτοιοι πολυσακχαρίτες έχουν χαρακτηρισθεί και ταυτοποιηθεί εντός της πηκτικής ομάδας. Οι ομογαλακτουρονάνες είναι γραμμικές αλυσίδες από α-(1–4)- D-γαλακτουρονικό οξύ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]