Πάβελ Φλορένσκι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πάβελ Φλορένσκι
Pavel Florensky.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση9ιουλ. / 21  Ιανουαρίου 1882γρηγ.
Yevlakh
Θάνατος8  Δεκεμβρίου 1937[1][2][3]
Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Συνθήκες θανάτουθανατική ποινή
Τόπος ταφήςLevashovo Memorial Cemetery
Χώρα πολιτογράφησηςΡωσική Αυτοκρατορία
Σοβιετική Ρωσία (1917–1922)
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
ΘρησκείαΟρθόδοξη Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΡωσικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά[4]
ΕκπαίδευσηΜεταπτυχιακό στη θεολογία
ΣπουδέςΣχολή Φυσικής και Μαθηματικών του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου της Μόσχας (έως 1904)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμαθηματικός[5]
εφευρέτης
φυσικός
φιλόσοφος
καθηγητής πανεπιστημίου
μηχανικός
ιερέας
συγγραφέας[6]
ποιητής[7]
ΕργοδότηςΣλαβοελληνολατινική Ακαδημία
Οικογένεια
ΤέκναΚιρίλ Φλορένσκι
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμακαθηγητής πανεπιστημίου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Πάβελ Αλεξάντροβιτς Φλορένσκι (ρωσ. Па́вел Алекса́ндрович Флоре́нский, αρμεν. Պավել Ֆլորենսկի, 9 Ιανουαρίου 18828 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος θεολόγος, ιερέας, φιλόσοφος, φυσικομαθηματικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, εφευρέτης και νεομάρτυρας.[8]

Οικογένεια και σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πάβελ Φλορένσκι γεννήθηκε στην πόλη Γιεβλάχ του Κυβερνείου της Ελισαβετούπολης, στο σημερινό Αζερμπαϊτζάν. Ο πατέρας του, ο Αλεξάντρ, ήταν μηχανικός των σιδηροδρόμων, προερχόμενος από οικογένεια Ρώσων Ορθόδοξων ιερέων, ενώ η μητέρα του Όλγα ή Σαλόμια Σαπαρόβα ή Σαπαριάν καταγόταν από οικογένεια Αρμένιων ευγενών της Τιφλίδας.[9][10][11] Ο Φλορένσκι «πάντοτε αναζητούσε τις ρίζες της αρμενικής του οικογενείας» και σημείωσε ότι προέρχονταν από το Καραμπάχ.[12]

Ο Πάβελ ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του το 1899 στο κλασικό λύκειο της Τιφλίδας, όπου είχε συμμαθητή τον Ουκρανό καλλιτέχνη Νταβίντ Μπουρλιούκ. Εκείνη τη χρονιά ο Πάβελ είχε μια πνευματική κρίση σχετικώς με τα όρια και τη σχετικότητα του ορθολογισμού και του επιστημονικού θετικισμού, που αποτελούσαν οργανικό μέρος της αρχικής του μορφώσεως από το οικογενειακό περιβάλλον και το σχολείο. Απεφάσισε να δώσει τη δική του λύση, αναπτύσσοντας θεωρίες που θα συμφιλίωναν το πνευματικό και το επιστημονικό στη βάση των μαθηματικών. Εγγράφηκε στο Τμήμα Μαθηματικών του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου της Μόσχας, όπου είχε καθηγητή τον Νικολάι Μπουγκάγιεφ και έγινε φίλος με τον γιο του, τον μελλοντικό ποιητή και θεωρητικό του ρωσικού συμβολισμού Αντρέι Μπέλιι.

Ο Φλορένσκι προσελκύσθηκε από τη νέα τότε θεωρία των συνόλων του Γκέοργκ Κάντορ.[9] Παρακολούθησε επίσης μαθήματα αρχαίας φιλοσοφίας. Ενδιαφερόταν για μελέτες πέρα από «τους περιορισμούς των φυσικών γνώσεων».[13] Το 1904 απεφοίτησε από το πανεπιστήμιο, αρνήθηκε όμως μια θέση εκεί. Αντιθέτως, συνέχισε με σπουδές θεολογίας στην Εκκλησιαστική Ακαδημία στο Σέργκιεφ Ποσάντ. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί ήλθε σε επαφή με τον Γέροντα Ισίδωρο (1814-1908) σε μια επίσκεψη στο Ερημητήριο της Γεθσημανής, και ο Ισίδωρος θα γινόταν ο πνευματικός του καθοδηγητής. Μαζί με τους συμφοιτητές του Ερν, Σβενίτσκι και Μπρίχνιτσεφ, ο Φλορένσκι ίδρυσε την «Ένωση Χριστιανικού Αγώνα» (Союз Христиaнской Борьбы), με τον επαναστατικό στόχο να ξαναχτίσει τη ρωσική κοινωνία σύμφωνα με τις αρχές του Βλαντίμιρ Σολοβιόφ. Συνελήφθη ως μέλος αυτής της ενώσεως το 1906, ωστόσο αργότερα έχασε το ενδιαφέρον του για το κίνημα του ριζοσπαστικού Χριστιανισμού.

Πνευματικά ενδιαφέροντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πίνακας του Μιχαήλ Νεστέροφ με τίτλο «Φιλόσοφοι» (1917), που απεικονίζει τον Πάβελ Φλορένσκι (αριστερά) και τον Σεργκέι Μπουλγκάκοφ.

During his studies at the Ecclesiastical Academy, Florensky's interests included philosophy, religion, art and folklore. He became a prominent member of the Russian Symbolism movement, together with his friend Andrei Bely and published works in the magazines New Way (Новый Путь) and Libra (Весы). He also started his main philosophical work, The Pillar and Ground of the Truth: an Essay in Orthodox Theodicy in Twelve Letters. The complete book was published only in 1914 but most of it was finished at the time of his graduation from the academy in 1908.

According to the forward in a book of his letters published by the Princeton University Press: "The book is a series of twelve letters to a 'brother' or 'friend,' who may be understood symbolically as Christ. Central to Florensky's work is an exploration of the various meanings of Christian love, which is viewed as a combination of philia (friendship) and agape (universal love). He describes the ancient Christian rites of the adelphopoiesis (brother-making), which joins male friends in chaste bonds of love. In addition, Florensky was one of the first thinkers in the twentieth century to develop the idea of the Divine Sophia, who has become one of the central concerns of feminist theologians."[14]

After graduating from the academy, he married Anna Giatsintova, the sister of a friend, in August 1910, a move which shocked his friends who were familiar with his aversion to marriage.[15] He continued to teach philosophy and lived at Troitse-Sergiyeva Lavra until 1919. In 1911 he was ordained into the priesthood. In 1914 he wrote his dissertation, About Spiritual Truth. He published works on philosophy, theology, art theory, mathematics and electrodynamics. Between 1911 and 1917 he was the chief editor of the most authoritative Orthodox theological publication of that time, Bogoslovskiy Vestnik. He was also a spiritual teacher of the controversial Russian writer Vasily Rozanov, urging him to reconcile with the Orthodox Church.

Κομμουνιστική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

After the October Revolution he formulated his position as: "I have developed my own philosophical and scientific worldview, which, though it contradicts the vulgar interpretation of communism... does not prevent me from honestly working in the service of the state." After the Bolsheviks closed the Troitse-Sergiyeva Lavra (1918) and the Sergievo-Posad Church (1921), where he was the priest, he moved to Moscow to work on the State Plan for Electrification of Russia (ГОЭЛРО) under the recommendation of Leon Trotsky who strongly believed in Florensky's ability to help the government in the electrification of rural Russia. According to contemporaries, Florensky in his priest's cassock, working alongside other leaders of a Government department, was a remarkable sight.

In 1924, he published a large monograph on dielectrics. He worked simultaneously as the Scientific Secretary of the Historical Commission on Troitse-Sergiyeva Lavra and published his works on ancient Russian art. He was rumoured to be the main organizer of a secret endeavour to save the relics of St. Sergii Radonezhsky whose destruction had been ordered by the government.

In the second half of the 1920s, he mostly worked on physics and electrodynamics, eventually publishing his paper Imaginary numbers in Geometry («Мнимости в геометрии. Расширение области двухмерных образов геометрии») devoted to the geometrical interpretation of Albert Einstein's theory of relativity. Among other things, he proclaimed that the geometry of imaginary numbers predicted by the theory of relativity for a body moving faster than light is the geometry of the Kingdom of God. For mentioning the Kingdom of God in that work, he was accused of anti-Soviet agitation and propaganda by Soviet authorities.

Εξορία, φυλάκιση και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φλορένσκυ το 1934

In 1928, Florensky was exiled to Nizhny Novgorod. After the intercession of Ekaterina Peshkova (wife of Maxim Gorky), Florensky was allowed to return to Moscow. On 26 February 1933 he was arrested again, on suspicion of engaging in a conspiracy with Pavel Gidiulianov, a professor of canon law who was a complete stranger to Florensky, to overthrow the state and install, with Nazi assistance, a fascist monarchy.[16] He defended himself vigorously against the imputations until he realized that by showing a willingness to admit them, though false, he would enable several acquaintances to resecure their liberty. He was sentenced to ten years in the labor camps by the infamous Article 58 of Joseph Stalin's criminal code (clauses ten and eleven: "agitation against the Soviet system" and "publishing agitation materials against the Soviet system"). The published agitation materials were the monograph about the theory of relativity.[εκκρεμεί παραπομπή][αμφίβολο ] His manner of continuing to wear priestly garb annoyed his employers. The state offered him numerous opportunities to go into exile in Paris, but he declined them.

He served at the Baikal Amur Mainline camp until 1934 when he was moved to Solovki, where he conducted research into producing iodine and agar out of the local seaweed. In 1937 he was transferred to Saint Petersburg (then known as Leningrad) where, on 25 November, he was sentenced by an extrajudicial NKVD troika to death. According to a legend he was sentenced for the refusal to disclose the location of the head of St. Sergii Radonezhsky that the communists wanted to destroy. The saint's head was indeed saved and in 1946 the Troitse-Sergiyeva Lavra was opened again. The relics of St. Sergii became fashionable once more. The saint's relics were returned to Lavra by Pavel Golubtsov, later known as Archbishop Sergiy.[εκκρεμεί παραπομπή]

After sentencing, Florensky was transported in a special train together with another 500 prisoners to a location near St. Petersburg, where he was shot dead on the night of 8 December 1937 in a wood not far from the city. The site of his burial is unknown. Antonio Maccioni states that he was shot at the Rzhevsky Artillery Range, near Toksovo, which is located about twenty kilometers northeast of Saint Petersburg and was buried in a secret grave in Koirangakangas near Toksovo together with 30,000 others who were executed by the NKVD at the same time.[17] In 1997, a mass burial ditch was excavated in the Sandarmokh forest, which may well contain his remains. His name was registered in 1982 among the list of New Martyrs and Confessors.[18]

Επίδραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Florensky, often read for his contributions to the religious renaissance of his time or scientific thinking, came to be studied in a broader perspective in the 1960s, a change associated with the revival of interest in neglected aspects of his oeuvre shown by the Tartu school of semiotics, which evaluated his works in terms of their anticipation of themes that formed part of the theoretical avant-garde's interests in a general theory of cultural signs at that time. Read in this light, the evidence that Florensky's thinking actively responded to the art of the Russian modernists. Of particular importance in this regard was their publication of his 1919 essay, delivered as a lecture the following year, on spatial organization in the Russian icon tradition, entitled "Reverse Perspective",[19] a concept which Florensky, like Erwin Panofsky later, picked up from Oskar Wulff's 1907 essay, 'Die umgekehrte Perspektive und die Niedersicht.[20] Here Florensky contrasted the dominant concept of spatiality in Renaissance art analysing the visual conventions employed in the iconological tradition. This work has remained since its publication a seminal text in this area down to the present day. In that essay,[21] his interpretation has recently been developed and reformulated critically by Clemena Antonova, who argues rather that what Florensky analysed is better described in terms of "simultaneous planes".[22][23]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11902954r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. (Γαλλικά) Babelio. 62438. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11902954r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2015.
  6. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  7. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  8. «Flight from Eden»
  9. 9,0 9,1 Natalino Valentini (επιμ.), Pavel Florenskij: La colonna e il fondamento della verità, San Paolo editore, 2010, σελ. lxxi.
  10. Oleg Kolesnikov. «Pavel Florensky» (στα Ρωσικά). 
  11. Pavel V. Florensky· Tatiana Shutova. «Pavel Florensky».  Nashe Nasledie (στα ρωσικά)
  12. Леонид Фридович Кацис, Кровавый навет и русская мысль: историко-теологическое исследование дела Бейлиса, Мосты культуры, 2006, 494 c., c. 389.
  13. Βλ. το έργο του Άλας της Γης
  14. The Pillar and Ground of the Truth: an Essay in Orthodox Theodicy in Twelve Letters. Princeton University Press. 21 Μαρτίου 2004. ISBN 9780691117676. 
  15. Avril Pyman, Pavel Florensky: A Quiet Genius: The Tragic and Extraordinary Life of Russia's Unknown da Vinci, Continuum International Publishing Group, 2010 p.86.
  16. Avril Pyman, pp. 154ff.
  17. Antonio Maccioni, "Pavel Aleksandrovič Florenskij. Note in margine all'ultima ricezione italiana", eSamizdat, 2007, V (1-2), pp. 471-478 Antonio Maccioni. «Pavel Aleksandrovic Florenskij» (PDF) (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2007. 
  18. Natalino Valentini. Pavel A. Florenskij, San Paolo editore, Milan 2010 p.lxxxii.
  19. Pavel Florensky (Nicoletta Misler ed.), Beyond Vision: Essays on the Perception of Art, Reaktion Books 2006 pp.197-272
  20. Marcus Plested, Orthodox Readings of Aquinas, Oxford University Press 2012 p.9 and n.1.
  21. Clemena Antonova, 'Changing prceptions of Pavel Florensky in Russian and Soviet Scholarship,' in Costica Bradatan, Serguei Oushakine (eds.) In Marx's Shadow: Knowledge, Power, and Intellectuals in Eastern Europe and Russia, Lexington Books, 2010 pp.73-94 pp.80, 82-83
  22. Clemena Antonova, Space, Time, and Presence in the Icon: Seeing the World with the Eyes of God, Routledge, 2016 p.169.
  23. Matthew J. Milliner, 'Icons as Theology:The Virgin Mary of Predestination', in James Romaine, Linda Stratford (eds.)μReVisioning: Critical Methods of Seeing Christianity in the History of Art, The Lutterworth Press, 2014, σσ. 73-94 και 86

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιογραφικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εργογραφικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]