Νταουλαγκίρι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 28°41′47″N 83°29′43″E / 28.69639°N 83.49528°E / 28.69639; 83.49528

Νταουλαγκίρι
Dhaulagiri mountain.jpg
Ύψος8.167 μ.
ΟροσειράΙμαλάια
ΗλικίαΠαλαιοπροτεροζωική
ΉπειροςΑσία
ΧώρεςΝεπάλ
ΤύποςΜεταμορφικός γνευσίτης στη βάση λευκογρανίτης στην πυραμίδα της κορυφής
Πρώτη ανάβαση13 Μαΐου, 1960 από τους Κουρτ Ντιεμπέργκερ, A. Σέλμπερτ, E. Φόρερ, Ναγουάνγκ Ντόρτζε, Νιίμα Ντόρτζε
(Πρώτη χειμερινή 21 Ιανουαρίου 1985 Γέζι Κουκούτσκα και Αντρέι Τσοκ)
Το Νταουλαγκίρι τον Οκτώβριο του 2002

Το Νταουλαγκίρι (Νεπάλι: धौलागिरी) είναι το έβδομο ψηλότερο βουνό στον κόσμο, με ύψος 8.167 μέτρα. Ανήκει στον ανατολικό κλάδο της οροσειράς των Ιμαλαΐων και βρίσκεται στην περιφέρεια Νταβαλαγκίρι του κεντρικού-βόρειου Νεπάλ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Ποκάρα, σημαντικής πόλης της περιοχής και τουριστικού κέντρου. Απέναντι από το Νταουλαγκίρι, στην άλλη πλευρά της κοιλάδας Κάλι Γκαντάκι προς τα ανατολικά βρίσκεται η κορυφή Αναπούρνα, που έχει κι αυτή ύψος πάνω από οκτώ χιλιόμετρα. Η λέξη "Νταουλαγκίρι" σημαίνει "Λευκό Βουνό".

Χαρακτηριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το 1808, όταν έγινε γνωστό στο δυτικό κόσμο, το Νταουλαγκίρι θεωρούνταν το ψηλότερο βουνό του κόσμου, μέχρι το 1838 οπότε τη θέση του πήρε το Κανγκτσενγιούνγκα.

Όσον αφορά τη διαφορά υψομέτρου με τις γύρω περιοχές, το ανάγλυφο του Νταουλαγκίρι είναι σχεδόν μοναδικό στον κόσμο. Το βουνό φτάνει σε ύψος 7.000 μέτρων πάνω από το φαράγγι του Κάλι Γκαντάκι μόλις σε 30 χιλιόμετρα οριζόντιας απόστασης. Το ίδιο το Κάλι Γκαντάκι είναι ιδιαίτερα επιβλητικό, καθώς στις δυο πλευρές του ποταμού στέκονται το Νταουλαγκίρι και το Αναπούρνα, δυο οχτάρες κορυφές, η μια απέναντι στην άλλη στις δυο πλευρές της κοιλάδας.

Η Νότια και Δυτική πλευρά του Νταουλαγκίρι παρουσιάζουν πολύ απότομη κλίση. Καθεμιά τους υφώνεται τέσσερα χιλιόμετρα από τη βάση της, και έχουν γίνει τόπος επικών αναβάσεων.

Αναβάσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Νταουλαγκίρι από το λόφο Πουν

Το Νταουλαγκίρι κατακτήθηκε στις 13 Μαίου 1960 από τους Κουρτ Ντιμπέργκερ, Πίτερ Ντίνερ, Ερνστ Φόρερ, Άλμπιν Σέλμπερτ και τους σέρπας Νίμα Ντόρτζι και Ναγουάνγκ Ντόρτζι, μέλη μιας ελβετο-αυστριακής αποστολής. Ο αρχηγός της αποστολής ήταν ο Μαξ Άισελιν και ανέβηκαν από τη βορειοδυτική διαδρομή, που είχε ελεγχθεί ένα χρόνο πριν από μια αυστριακή αποστολή. Αυτή ήταν και η πρώτη αποστολή που υποστηριζόταν από αεροπλάνο, ένα Pilatus PC-6, που κατέπεσε κατά την προσέγγισή του στην περιοχή και εγκαταλείφθηκε πάνω στο βουνό.

Ήταν η τελευταία από τις δεκατέσσερις οχτάρες κορυφές που κατακτήθηκε. Οι περισσότερες αναβάσεις μέχρι σήμερα έχουν γίνει από την διαδρομή της πρώτης ανάβασης, αλλά έχουν επιχειρηθεί κι άλλες, σχεδόν από κάθε κατεύθυνση. Το Νταουλαγκίρι, λόγω του απότομου αναγλύφου του και του κακού καιρού που συνήθως έχει, θεωρείται δύσκολη ανάβαση και πολλοί ορειβάτες έχουν χάσει τη ζωή τους στις πλαγιές του. Το 1969 επτά μέλη μιας αμερικάνικης αποστολής, και το 1978 τέσσερα μέλη μιας γιαπωνέζικης χάθηκαν κατά την ανάβαση. Εκεί έχουν χάσει τη ζωή τους και οι γνωστές αλπινίστριες Σαντάλ Μοντύ, το 1998, και Τζινέτ Χάρρισον το 1999 από χιονοστιβάδες.

Ελληνικές αποστολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Νταουλαγκίρι έχουν επιχειρήσει μέχρι σήμερα 5 ελληνικές αποστολές.

Στην πρώτη αποστολή, οργανωμένη το 1990 από τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο Αθηνών, έλαβαν μέρος οι Νίκος Μπρόκος, Πάνος Χλωροκώστας, Δημήτρης Καραγιάννης, με αρχηγό τον Γιάννη Κατριβάνο και "ομάδα κορυφής" τους Χρήστο Λάμπρη, Βαγγέλη Βρούτση και Δημήτρη Τιτόπουλο. Η ομάδα έφτασε κοντά στην κορυφή στις 13 Οκτωβρίου, έχοντας όμως αντιμετωπίσει πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και κακό καιρό κατά την ανάβαση εγκατέλειψε. Γύρισε στην κατασκήνωση βάσης με σοβαρά αλλά όχι μόνιμα προβλήματα υγείας των μελών, που για μικρό διάστημα είχαν θεωρηθεί νεκροί

Η επόμενη προσπάθεια έγινε το 1998 από το Σύνδεσμο Ελλήνων Ορειβατών, με Αρχηγό τον Αντώνη Συκάρη, και τους Νίκο Παπανδρέου, Μπάμπη Τσουπρά, Κώστα Ρούτσια, Αλέξανδρο Μπουγιουκλού, Δημήτρη Κάλλο και Γιώργο Βουτηρόπουλο. που θα προσπαθούσαν για κορυφή εναλλάξ σε δυο ομάδες .Οι Παπανδρέου Τσουπράς ,Κάλλος χωρίς να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερα προβλήματα έφτασαν εύκολα στα 7.550 μέτρα και την Πρωτομαγιά η ομάδα των τριών ξεκίνησε για κορυφή. Λίγο αργότερα όμως, προσπαθώντας να αλλάξει ένα σχοινί, ο Νίκος Παπανδρέου γλίστρησε στον πάγο και έπεσε σε χαράδρα 1.500 μέτρων.Την ίδια ημέρα οι Συκάρης ,Μπουγιουκλού ,Ρούτσιας βρίσκονταν στην διαδρομή από το camp I προς το camp II και στόχευαν για κορυφή την 3 Μαΐου -ώστε οι δυο ομάδες να μην συνυπάρξουν στην ίδια κατασκήνωση λόγω περιορισμένου χώρου και αντίσκηνων -.όμως λόγω του τραγικού γεγονότος , η αποστολή διακόπηκε ενώ το πτώμα του άτυχου Νίκου Παπανδρέου δεν βρέθηκε.

Μόλις πέντε μήνες μετά ο Ορειβατικός Σύλλογος Αθηνών διοργάνωσε νέα αποστολή, τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 1998, με αρχηγό τον Γιάννη Κατριβάνο και τους Νίκο Χατζή-Παύλο Τσιαντό και Μπάμπη Τσουπρά-Παναγιώτη Κοτρωνάρο, που θα προσπαθούσαν για κορυφή εναλλάξ σε ζευγάρια. Οι Κοτρωνάρος και Τσουπράς ανέβηκαν με πολλή δυσκολία λόγω του βαθιού χιονιού στην κατασκήνωση 3 στα 7.550 μέτρα και λόγω εξάντλησης δεν μπόρεσαν να ξεκινήσουν την καθορισμένη ώρα (3 το πρωί) για την κορυφή. Ξεκίνησαν παρόλα αυτά με τρεις ώρες καθυστέρηση, όμως ο Κοτρωνάρος εξαντλήθηκε και γύρισε πίσω. Ο Τσουπράς αποφάσισε να συνεχίσει μόνος για την κορυφή, αν και αυτό, λόγω της καθυστέρησης των τριών ωρών, θα σήμαινε αναγκαστική διανυκτέρευση εκτός κατασκήνωσης (bivouac) σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ο Τσουπράς πιστεύεται ότι έφτασε στην κορυφή το μεσημέρι της 2ας Οκτωβρίου, καθώς από την κατασκήνωση βάσης τον είδαν με τηλεσκόπιο να απέχει περίπου εκατό μέτρα. Στην επιστροφή του όμως συνάντησε χιονοθύελλα, και τα ίχνη του δεν ξαναβρέθηκαν, παρά τις προσπάθειες της ελληνικής ομάδας, καθώς και Ισπανών, Ιταλών, Βάσκων και Ιαπώνων που επιχειρούσαν στο βουνό. Μετά από αυτή την εξέλιξη, η αποστολή διακόπηκε Τον Σεπτέμβριο του 2019 Ο Αντωνης Συκάρης μαζί με τον σχοινοσύντροφο του από το Νεπάλ Ντάβα φθάνουν μέχρι τα 7.800μ .Τον Μάϊο του 2021 Ο Αντώνης Σύκαρης και πάλι με τον σχοινοσυντροφο του από το Νεπάλ Ντάβα σταματούν στα 5,800μ λόγω κορονοίου,Στις 24 μαρτιου 2022 ο Αντωνης Συκαρης ξεκινά και πάλι με στόχο αυτήν την φορά να φθάσει στην κορυφή.Δυστυχώς σύμφωνα με ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook, συνέβη ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μία ορειβατική αποστολή. Ο Αντώνης έχασε τη ζωή του κατά την κατάβαση από την κορυφή. Σε υψόμετρο 7.400μ πολύ κοντά στο camp3 στις 4:00 το ξημέρωμα ώρα Νεπάλ ύστερα από τεράστια σωματική και ψυχική προσπάθεια και έλλειψη πρόσθετου οξυγόνου».Την είδηση επιβεβαιώνει και η ιστοσελίδα thehimalayantimes.com τονίζοντας ότι «το όρος Dhaulagiri κατέγραψε το πρώτο θύμα της αναρριχητικής σεζόν, καθώς ένας διάσημος ορειβάτης από την Ελλάδα άφησε την τελευταία του πνοή, καθώς κατέβαινε από το σημείο κορυφής νωρίς σήμερα το πρωί».Ο Έλληνας αλπινιστής μαζί με τον οδηγό του Dawa Sherpa ανέβηκαν στο βουνό των 8.167 μέτρων τη Δευτέρα. Ως μέρος μιας αποστολής που διαχειρίζεται η Seven Summit Treks, ο Έλληνας αλπινιστής είχε ήδη ανέβει στο Έβερεστ, στο όρος Lhotse και στο όρος Annapurna μεταξύ άλλων. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο οδηγός του περιμένει μια ομάδα διάσωσης κοντά στο Camp III, ενώ αναμένεται να γίνει η περισυλλογή και της σορού του Αντώνη Σύκαρη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα η οικογένειά του έχει ενημερωθεί για τo τραγικό συμβάν.Η τελευταία ανάρτηση του Αντώνη Σύκαρη λίγες ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή ο Αντώνης Σύκαρης είχε φθάσει στην κορυφή του Dhaulagiri στα 8.167 μέτρα.

Ακριβώς 21 ώρες πριν είχε κάνει αναρτήσεις στα social media του, γράφοντας ότι στις 12:50 ώρα Νεπάλ έφθασε στην κορυφή αφιερώνοντάς την σε φίλους, την οικογένειά του και ειδικά την εγγονή του. Είναι τραγικό ότι λίγες ώρες αργότερα από την τρομερή καταπόνηση άφησε την τελευταία του πνοή.Η τελευταία ανάρτηση του Αντώνη Σύκαρη:«Σήμερα, 11 Απριλίου 2022, η ώρα 12:50 -ώρα Νεπάλ, βρίσκομαι στην κορυφή του Dhaulagiri 8.167 μέτρα.Θέλω να αφιερώσω αυτή την κορυφή:Στον Νίκο Παπανδρέου και την οικογένειά του.

Στον Μπάμπη Τσουπρά και στην οικογένειά του.Και στον Ερμή - Θεοφάνη Θεοχαροπουλο.Ακόμα θέλω να αφιερώσω αυτή την κορυφή σε όλους τους Έλληνες, σε όλους τους ορειβάτες και στη μικρή μου Ίριδα, την εγγονή μου.

Ιριδά μου είμαι στην κορφή!!!Ο "πα" είναι στην κορυφή!!!Ευχαριστώ όλους τους φίλους μου και τους φίλους μου που μέσα από τα social με υποστήριξαν και με βοήθησαν να φτάσω στην κορυφή!Χάρη σε αυτούς το πέτυχα!!!Σας αγαπώ όλους!!!».

Άλλες κορυφές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ορεινός όγκος του Νταουλαγκίρι περιλαμβάνει τις παρακάτω κορυφές πάνω από τα 7.000 μέτρα:[1]

Κορυφή Ύψος (m) Ύψος (ft) Συντεταγμένες
Νταουλαγκίρι I 8,167 26,795 28°41′45″N 83°29′36″E / 28.69583°N 83.49333°E / 28.69583; 83.49333 (Dhaulagiri I)
Νταουλαγκίρι II 7,751 25,430 28°45′46″N 83°23′14″E / 28.76278°N 83.38722°E / 28.76278; 83.38722 (Dhaulagiri II)
Νταουλαγκίρι III 7,715 25,311 28°45′16″N 83°22′46″E / 28.75444°N 83.37944°E / 28.75444; 83.37944 (Dhaulagiri III)
Νταουλαγκίρι IV 7,661 25,135 28°44′10″N 83°18′55″E / 28.73611°N 83.31528°E / 28.73611; 83.31528 (Dhaulagiri IV)
Νταουλαγκίρι V 7,618 24,992 28°44′04″N 83°21′56″E / 28.73444°N 83.36556°E / 28.73444; 83.36556 (Dhaulagiri V)
Σούρεν Ιμάλ (Κύρια) 7,385 24,229 28°44′06″N 83°12′58″E / 28.73500°N 83.21611°E / 28.73500; 83.21611 (Churen Himal (Main))
Σούρεν Ιμάλ (Ανατολική) 7,371 24,229 28°44′33″N 83°13′51″E / 28.74250°N 83.23083°E / 28.74250; 83.23083 (Churen Himal (East))
Σούρεν Ιμάλ (Δυτική) 7,371 24,183 28°43′55″N 83°12′45″E / 28.73194°N 83.21250°E / 28.73194; 83.21250 (Churen Himal (West))
Νταουλαγκίρι VI 7,268 23,845 28°42′30″N 83°16′32″E / 28.70833°N 83.27556°E / 28.70833; 83.27556 (Dhaulagiri VI)
Πούτχα 7,246 23,773 28°44′50″N 83°08′55″E / 28.74722°N 83.14861°E / 28.74722; 83.14861 (Putha Hiunchuli)
Γκούργια Ιμάλ 7,193 23,599 28°40′26″N 83°16′37″E / 28.67389°N 83.27694°E / 28.67389; 83.27694 (Gurja Himal)

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Jill Neate, High Asia: An Illustrated History of the 7,000 Metre Peaks, Mountaineers Books, 1990, ISBN 0-89886-238-8

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Koichiro Ohmori, Over the Himalaya. Cloudcap/The Mountaineers, 1994.
  • American Alpine Journal, 1974, 1976, 1977, 1979, 1986, 1987, 1994, 1999, 2000.
  • Himalayan Index

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]