Μάριος Μπέγζος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάριος Μπέγζος
Marios Begzos.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση27  Νοεμβρίου 1951
Αθήνα
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (έως 1973)
Πανεπιστήμιο της Γενεύης (1973–1974)
Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (1978–1981)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταθεολόγος
διδάσκων πανεπιστημίου
ΕργοδότηςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (από 1975)

Ο Μάριος Περικλέους Μπέγζος (1951) είναι καθηγητής πανεπιστημίου (Συγκριτική Φιλοσοφία της Θρησκείας) και συγγραφέας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1951 στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε και ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση (1957-1969).

Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1969-1973 και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές Θεολογίας και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης (1973-1974) και σε αυτό του Τύμπιγκεν (1978-1981), με υποτροφίες του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (IΚΥ), του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (WCC), της Γερμανικής Κρατικής Υπηρεσίας Μορφωτικών Ανταλλαγών (DAAD) και του ερευνητικού Ιδρύματος Αλεξάντερ φον Χούμπολτ. Επίσης, κατά τα έτη 1973-1977, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1985 με θέμα διατριβής τη φιλοσοφία της θρησκείας του φυσι­κού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διορίστηκε επιστημονικός βοηθός του Νίκου Νησιώτη το 1975 στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον οποίο διαδέχθηκε μετά τον θάνατό του. Ανήλθε στη θέση του λέκτορα το 1986 στο γνωστικό αντικείμενο της Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας και το 1991 εξελέγη επίκουρος καθηγητής. Στη συνέχεια, εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής (1999) και το 2003 καθηγητής. Παράλληλα, ανέλαβε τη διδασκαλία των μαθημάτων Ψυχολογία της Θρησκείας, Κοινωνιολογία της Θρησκείας και Φύλο και Θρησκεία. Κατά τα εαρινά εξάμηνα των ετών 1991-1997 δίδαξε το μάθημα της Φιλοσοφίας της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου (Marburg an der Lahn) της Γερμανίας.

Υπήρξε ο πρώτος Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών «Ορθόδοξη Θεολογία» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ, 1998-2001), καθώς και ο πρώτος Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος του νεοσύστατου Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Φύλο και Θρησκεία» (2003-2008) του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Είναι, επίσης, μέλος επι­στημονικών εταιρειών της Ελλάδας (Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός», Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία κ.ά.) και του εξωτερικού (Academie International des Sciences Religieuses, Societas Oecumenica - European Society for Ecumenical Research κ.ά.).

Από το 1999 είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Θρησκειολογικών Επιστημών (Academie des Sciences Religieuses) με έδρα τις Βρυξέλλες, ενώ διετέλεσε αντιπρόεδρος αυτής (2003-2005).

Δραστηριότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την περίοδο 2009-2011 ορίστηκε Διευθυντής του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του επιμορφωτικού οργανισμού και συνεδριακού κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τον Μάιο 2011 εξελέγη Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με τετραετή θητεία (2011 - 2015). Ανανέωσε τη θητεία του αυτή το Νοέμβριο του 2014 για την τετραετία 2014-2018.[1] Ακόμη, είναι πρόεδρος της εφορείας του Πανεπιστημιακού Ναού Καπνικαρέας.[2]

Εκδόσεις - διακρίσεις - μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάριος Μπέγζος έχει συγγράψει τριάντα μονογραφίες και περίπου τετρακόσια άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, πανεπιστημιακές επετηρίδες και αφιερωματικούς τόμους.[3]

Είναι τακτικός συνεργάτης επιστημονικών λεξικών και εγκυκλοπαιδειών στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Παιδαγωγική και Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια, Φιλοσοφικό και Κοινωνιολογικό Λεξικό, Ελληνική Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια, Θρησκειολογικό Λεξικό, Theologenlexikon, RGG κ.ά.).

Υπήρξε διευθυντής της σειράς «Θρησκειολογία» των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα και τακτικός αρθρογράφος αθηναϊκών εφημερίδων (Το Βήμα[4], Τα Νέα[5], Ελευθεροτυπία, Καθημερινή). Επίσης, υπήρξε συγγραφέας του εγχειριδίου της Γ΄ Λυκείου «Θέματα Χριστιανικής Ηθικής» (1998) και μέλος κριτικής επιτροπής σχολικών βοηθημάτων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Το δοκιμιακό έργο του έχει διακριθεί, όπως για παράδειγμα με το Βραβείο Π. Φωτέα (1999) και το Βραβείο Ελληνικού Κέντρου P.E.N. Club (2007).

Μελετήματά του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες (αγγλική, γαλλική, γερμανική, ιταλική, ουγγρική, κινεζική, πολωνική, αλβανική, ρωσική), ενώ έχει εκπονήσει δοκίμια στην αγγλική[6] και τη γερμανική γλώσσα.[7][8]

Βασική Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (2019) Δημοκρατικός πατριωτισμός, Αρμός
  • (2018) Διόνυσος και Διονύσιος, Πεδίο
  • (2018) Κώστα Αξελός, Πεδίο
  • (2018) Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας, Πεδίο
  • (2018) Φαινομενολογία της θρησκείας, Πεδίο
  • (2018) Ψυχολογία της θρησκείας, Πεδίο
  • (2012) Γεωγραφία της φιλοσοφίας, Εκδόσεις Παπαζήση
  • (2012) Ο ανθρωπισμός της εκκοσμίκευσης, Γρηγόρη
  • (2011) Νεοελληνισμός και νεωτερικότητα, Γρηγόρη
  • (2011) Συγκριτική θρησκειολογία, Γρηγόρη
  • (2011) Ψυχολογία και θρησκεία, Γρηγόρη
  • (2011) Ψυχολογώντας την θρησκεία, Γρηγόρη
  • (2009) Σύγχρονη φυσική και φιλοσοφία της θρησκείας, Γρηγόρη
  • (2008) Ευρωελληνισμός, Ελληνικά Γράμματα
  • (2006) Εισαγωγή στη θρησκειολογία, Ελληνικά Γράμματα
  • (2005) Θεοκρατία ή δημοκρατία;, Γρηγόρη
  • (2004) Δοκίμια ψυχολογίας της θρησκείας, Εξάντας
  • (2004) Ευρωπαϊκή φιλοσοφία της θρησκείας, Γρηγόρη
  • (2002) Αμφίσημη εκκοσμίκευση, Ελληνικά Γράμματα
  • (2002) Κώστας Αξελός, Ελληνικά Γράμματα
  • (2000) Διόνυσος και Διονύσιος, Ελληνικά Γράμματα
  • (1999) Χρήστος Μαλεβίτσης, Ελληνικά Γράμματα
  • (1998) Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας, Ελληνικά Γράμματα
  • (1996) Φιλοσοφική ανθρωπολογία της θρησκείας, Ελληνικά Γράμματα
  • (1996) Ψυχολογία της θρησκείας, Ελληνικά Γράμματα
  • (1995) Φαινομενολογία της θρησκείας, Ελληνικά Γράμματα
  • (1993) Ανατολική ηθική και δυτική τεχνική, Γρηγόρη
  • (1993) Το μέλλον του παρελθόντος, Αρμός
  • (1991) Δοκίμια φιλοσοφίας της θρησκείας, Γρηγόρη
  • (1991) Ο λόγος ως διάλογος, Πουρναράς Π. Σ.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Διατελέσαντες κοσμήτορες Θεολογικής Σχολής Αθηνών». deantheol.uoa.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2016. 
  2. «Εφορεία Πανεπιστημιακού Ναού Καπνικαρέα». Επετηρίδα Πανεπιστημιακών Ετών 2012-2013 (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών): 49. 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-13. https://web.archive.org/web/20160413084414/http://www.uoa.gr/fileadmin/user_upload/PDF-files/organa/Epethrida_2014.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-09-18. 
  3. «.:BiblioNet : Μπέγζος, Μάριος Π». www.biblionet.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2016. 
  4. «ΤΟ ΒΗΜΑ». www.tovima.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015. 
  5. «Μπέγζος Μάριος». Τα Νέα Online. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2016. 
  6. Begzos, Marios P. (1995). «The Concept of Nature in Eastern Orthodox Theology from a Critical Point of View». Studies in Science and in Theology, 3.The Concept of Nature in Science and Theology, Part I. 
  7. Begzos, Marios P. (1986). Der Apophatismus in der ostkirchlichen Theologie. Die kritische Funktion einer traditionellen Theorie heute. Αθήνα. σελ. 47. 
  8. Begzos, Marios P. (1989). Die Eschatologie in der Orthodoxie des 20. Jahrhunderts. Αθήνα. σελ. 24. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Άωτον»: Προσωπικό ιστολόγιο Μάριου Μπέγζου
  • Nuvola apps kaboodle.png Ιωάννη Αποκάλυψη (μέρος 7ο) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
  • Μάριος Μπέγζος, Προκοσμήτωρ Θεολογικής Σχολής Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ομιλία του «Η αποδοχή της Θεωρίας της Εξέλιξης από την σύγχρονη ελληνική θεολογία», που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του κύκλου εκδηλώσεων «Επιστήμη και θρησκεία: μια περίπλοκη σχέση», την Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2017 στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Αμφιθέατρο Λ. Ζέρβας).[1]