Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μητροπολίτης)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μητροπολίτης Ρέοντος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος
Leonidas Paraskevopoulos bust.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1904
Θάνατος 27  Απριλίου 1984
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ιερέας

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1904 - 27 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας θεολόγος, που διετέλεσε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, 1967 - 1974. Μετά την πτώση της δικτατορίας κηρύχθηκε έκπτωτος και του δόθηκε ο τίτλος του Μητροπολίτη Ρέοντος.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο χωριό Μανάρι Αρκαδίας το 1904. Μέλος πολυμελούς οικογένειας (ήταν το πέμπτο από τα εννιά παιδιά της οικογένειας του), πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και στην Τρίπολη. Δάσκαλός του ήταν ο Νικόλαος Παπαχριστόπουλος. Μόλις τέλειωσε το δημοτικό σχολείο με άριστα, γράφτηκε στο γυμνάσιο Τριπόλεως.

Το 1924 εισήλθε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία έλαβε πτυχίο το 1928 ως αριστούχος. Υπήρξε από νωρίς στέλεχος της Αδελφότητας «Η Ζωή» και αρχικά εστάλη στη Χίο όπου χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε για τέσσερα χρόνια (1931 - 1935). Το 1935 ο τότε Προϊστάμενος της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστας τον αποστέλει στη Θεσσαλονίκη ως υπεύθυνο της Αδελφότητος. Το 1940 επιστρατεύτηκε και τοποθετήθηκε ως λοχαγός στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού, με κύριο έργο ομιλίες, εξομολόγηση, προσωπική επικοινωνία με τους μαχόμενους άνδρες και θείες Λειτουργίες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, παράλληλα με το ποιμαντικό έργο του (κήρυγμα, ομιλίες, κατηχητικά σχολεία), ξεκινά συσσίτιο για τα παιδιά (Φεβρουάριος 1942). Το 1953 ξεκίνησε ραδιοφωνικές ομιλίες από τον σταθμό της Υ.ΕΝ.Ε.Δ.

Μητροπολίτης κατά τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών το καθεστώς έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα την τοποθέτηση νέου αρχιεπισκόπου και μητροπολιτών, ευνοούμενων του Παλατιού και της Χούντας. Στο αντικανονικό αυτό πλαίσιο, το 1968, εκθρονίζεται παράνομα ο κανονικός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Παπαγεωργίου, από την Αριστίνδην Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Έτσι το δικτατορικό καθεστώς κατέστησε τον θρόνο σε χηρεία ώστε να εκλεγεί Μητροπολίτης θετικά διακείμενος και συνεργάσιμος με τη Χούντα, καθώς ο Μητροπολίτης Παντελεήμων εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν τη συνεργασία με το καθεστώς σε σημείο να αποχωρήσει από τον ναό του αγίου Δημητρίου ως διαμαρτυρία για την παρουσία των Συνταγματαρχών. Ο Λεωνίδας, αν και ήδη συνταξιούχος ιεροκήρυκας, δέχτηκε να καταστεί Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης παρά την αντικανονική απομάκρυνση του νόμιμου Μητροπολίτη Παντελεήμονα.[2][3]

Ο Λεωνίδας παρέμεινε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καθόλη τη διαρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, έως το 1974. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ενισχύθηκαν σημαντικά οι κάθε είδους παραεκκλησιαστικές οργανώσεις στην πόλη. Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε θερμός υποστηρικτής του δικτατορικού καθεστώτος με σαφείς δηλώσεις που μπορούσαν να χαρακτηριστούν ασεβείς προς τα Θεία καθώς ο Μητροπολίτης Λεωνίδας αποκαλούσε τον δικτάτορα Παπαδόπουλο «Σωτήρα του Εθνους», «ευλογημένον», «άνθρωπο του Θεού» και «άξιο της πατρίδος», για τη δε σύζυγο του Δικτάτορα Δέσποινα Παπαδοπούλου δήλωνε: «Δύο Δέσποινας έχομεν: Μίαν εις τους ουρανούς, την Παναγίαν, και άλλην εις την γην, την κυρίαν Προέδρου». [4]

Απομάκρυνση και τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξέπεσε του θρόνου βάσει της 3ης και 7ης Συντακτικής πράξης του 1974 και του δόθηκε ο τίτλος του Μητροπολίτη Ρέοντος[5]. Έκτοτε αποσύρθηκε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Το 1976 πραγματοποίησε την ίδρυση Σχολείου, αρχικά Νηπιαγωγείου, στη συνέχεια Δημοτικού και Γυμνασίου με τη συμπαράσταση του Συλλόγου "Ο Απόστολος Παύλος" Θεσσαλονίκης. Με προκήρυξή του τον Σεπτέμβριο του 1979 δήλωσε πως οι Αξιωματικοί που συμμετείχαν στη Χούντα κρατούνται άδικα στις φυλακές γιατί το έργο τους στόχευε στην ελευθερία και τη σωτηρία της πατρίδος (sic)[6]. Για τις αντικανονικές πράξεις του κατατέθηκε εναντίον του μήνυση το 1975[7]. Πέθανε στις 27 Απριλίου 1984 και τάφηκε στο προαύλιο των Εκπαιδευτηρίων "Ο Απόστολος Παύλος". Το 2008 προτάθηκε επί Δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου η μετονομασία οδού προς τιμήν του Λεωνίδα Παρασκευόπουλου κοντά στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από πληθώρα διαμαρτυριών και αντιδράσεων πολιτών η μετονομασία αποτράπηκε[8].

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η Εκκλησία τον καιρό της Δικτατορίας - άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
  • Αικατερίνη Λέτη, Πρόγευση Παραδείσου. Επίλογος διακονίας Λεωνίδου του Θεσσαλονικέων, Θεσσαλονίκη 1985
  • Μαρία Μπακατσέλου, π. Λεωνίδας Παρασκευόπουλος ως Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1985
  • Σύλλογος "Ο Απόστολος Παύλος", Μνήμες π. Λεωνίδα του "κεκλημένου", Θεσσαλονίκη 1986
  • Εκπαιδευτήρια "Ο Απόστολος Παύλος", Χρόνια μου μοσχομύριστα παιδιάτικά μου χρόνια, Θεσσαλονίκη 1987
  • Ι.Α. Νικολαΐδης, Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μια απόπειρα βιογραφίας), Θεσσαλονίκη 1989
  • Σύλλογος "Ο Απόστολος Παύλος", Σας ομιλεί ο π. Λεωνίδας (είκοσι δύο ραδιοφωνικές ομιλίες), Θεσσαλονίκη 1992

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]