Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μητροπολίτης)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, Μητροπολίτης Ρεόντος
P.Leonidas.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1904
Μάναρι Αρκαδίας
Θάνατος27  Απριλίου 1984
Θεσσαλονίκη
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
ΙδιότηταΙεροκήρυκας, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1967-1974), Μητροπολίτης Ρέοντος (1974-1984)

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1904 - 27 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας θεολόγος, που διετέλεσε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, 1967 - 1974. Έμεινε διαβόητος για τις αιρετικές και αντιχριστιανικές δηλώσεις του που εξυμνούσαν τους δικτάτορες.[1][2] Μετά την πτώση της δικτατορίας κηρύχθηκε έκπτωτος και του δόθηκε ο τίτλος του Μητροπολίτη Ρέοντος.[3]

Ο τάφος του π.Λεωνίδα στον χώρο των Εκπαιδευτηρίων «Ο Απόστολος Παύλος»

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο χωριό Μανάρι Αρκαδίας το 1904 από πολυμελή οικογένεια. Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του και στην Τρίπολη. Έλαβε πτυχίο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών το 1928[4]. Υπήρξε από νωρίς στέλεχος της Αδελφότητας «Η Ζωή» και αρχικά εστάλη στη Χίο όπου χειροτονήθηκε κληρικός και υπηρέτησε για τέσσερα χρόνια. Το 1935 ο τότε προϊστάμενος της «Ζωής» Σεραφείμ Παπακώστας τον αποστέλει στη Θεσσαλονίκη ως υπεύθυνο της Αδελφότητος. Το 1940 επιστρατεύτηκε και τοποθετήθηκε ως λοχαγός στο 16ο Σύνταγμα Πεζικού με καθήκοντα στρατιωτικού ιερέα. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ξεκινά συσσίτιο για τα παιδιά (Φεβρουάριος 1942).

Αμέσως μετά την απελευθέρωση, έχοντας έδρα τον Ναό της Αχειροποιήτου, γίνεται γνωστός για τον κηρυκτικό του λόγο.[5] Το 1953 ξεκίνησε ραδιοφωνικές ομιλίες από τον σταθμό της Υ.ΕΝ.Ε.Δ.[6].

Το 1966 ίδρυσε τον Σύλλογο Εσωτερικής Ιεραποστολής «Ο Απόστολος Παύλος» που είχε έδρα επί της οδού Εθνικής Αμύνης 22, σε συνέχεια ίδρυσης ομώνυμων συλλόγων σε άλλες πόλεις.

Αντικανονική απομάκρυνση Μητροπολίτη Παντελεήμονος Α'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών το καθεστώς έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα την τοποθέτηση νέου αρχιεπισκόπου και μητροπολιτών, ευνοούμενων του Παλατιού και της Χούντας. Αρχικά η Δικτατορία επέβαλε κατ΄οίκον περιορισμό στον Μητροπολίτη Παντελεήμονα Α', ώστε να μην μπορεί να εξέλθει από το Επισκοπείο.[7] Αργότερα στο αντικανονικό αυτό πλαίσιο, το 1968, εκθρονίστηκε παράνομα ο κανονικός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Παπαγεωργίου από την χουντική Αριστίνδην Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Έτσι το δικτατορικό καθεστώς κατέστησε τον θρόνο σε χηρεία ώστε να εκλεγεί Μητροπολίτης θετικά διακείμενος και συνεργάσιμος με τη Χούντα, καθώς ο Μητροπολίτης Παντελεήμων εμφορούμενος από δημοκρατικά ιδεώδη αρνούνταν τη συνεργασία με το καθεστώς σε σημείο να αποχωρήσει από τον ναό του αγίου Δημητρίου ως διαμαρτυρία για την παρουσία των Συνταγματαρχών.[8]

Τοποθέτηση Λεωνίδα από το Δικτατορικό Καθεστώς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος, αν και ήδη συνταξιούχος ιεροκήρυκας, δέχτηκε να καταστεί Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης παρά την αντικανονική απομάκρυνση του νόμιμου Μητροπολίτη Παντελεήμονα.[9][10] Επακόλουθο υπήρξε η διαγραφή του από την αδελφότητα Θεολόγων «ΖΩΗ», της οποίας το καταστατικό δε επέτρεπε την κατάληψη επισκοπικής θέσης.

Ο Λεωνίδας παρέμεινε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καθόλη τη διαρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, έως το 1974. Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ενισχύθηκαν σημαντικά οι κάθε είδους παραεκκλησιαστικές οργανώσεις στην πόλη.[11]

Δράσεις και δηλώσεις υπέρ της δικτατορίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε θερμός υποστηρικτής του δικτατορικού καθεστώτος με σαφείς δηλώσεις που μπορούσαν να χαρακτηριστούν αιρετικές και ασεβείς προς τα Θεία καθώς ο Μητροπολίτης Λεωνίδας αποκαλούσε τον δικτάτορα Παπαδόπουλο «Σωτήρα του Εθνους», «ευλογημένον», «άνθρωπο του Θεού» και «άξιο της πατρίδος», για τη δε σύζυγο του Δικτάτορα Δέσποινα Παπαδοπούλου δήλωνε: «Δύο Δέσποινας έχομεν: Μίαν εις τους ουρανούς, την Παναγίαν, και άλλην εις την γην, την κυρίαν Προέδρου».[12][13][14] Ο Λεωνίδας προέβη σε ασεβείς δηλώσεις και στις 11 Μαΐου 1972 καθώς σε επίσκεψη του Γεωργίου Παπαδόπουλου του απευθύνθηκε λέγοντας «Ο γιος του Θεού! Καλώς τον γιο του Θεού στη Θεσσαλονίκη μας».[15][16]

Το Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας προς την Ιερά Σύνοδο, για τα βασανιστήρια που λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα την περίοδο εκείνη. Ο Λεωνίδας ως μέλος της Συνόδου ήταν γνώστης της κατάστασης χωρίς τελικά να δηλώσει ή να πράξει τίποτα για πάυση των βασανιστηρίων ή την αποτροπή θανατικών εκτελέσεων.[17] Υποδεχόταν πανηγυρικά τους πραξικοπηματίες σε κάθε επίσκεψή τους στην πόλη, όπως τον Στυλιανό Παττακό για τα Εγκαίνια εργοστασίου SIEMENS.[18]

Απομάκρυνση και τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξέπεσε του θρόνου βάσει της 3ης και 7ης Συντακτικής πράξης του 1974, μαζί με άλλους 11 μητροπολίτες, και του δόθηκε ο τίτλος του Μητροπολίτη Ρέοντος.[19]

Με προκήρυξή του τον Σεπτέμβριο του 1979 δήλωσε πως οι αξιωματικοί που συμμετείχαν στη Χούντα «κρατούνται άδικα στις φυλακές γιατί το έργο τους στόχευε στην ελευθερία και τη σωτηρία της πατρίδος»[20]. Για τις αντικανονικές πράξεις του κατατέθηκε εναντίον του μήνυση το 1975[21].

Έφυγε από τη ζωή στις 27 Απριλίου 1984 μετά από σύντομη νοσηλεία και τάφηκε στον χώρο των Εκπαιδευτηρίων "Ο Απόστολος Παύλος".

Επί δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου προτάθηκε δύο φορές η μετονομασία οδού προς τιμήν του κοντά στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης (2008 και 2010), αλλά μετά από διαμαρτυρίες και αντιδράσεις πολιτών η μετονομασία αποτράπηκε και τις δύο φορές.[22][23][24][25] Η ανέγερση προτομής του π.Λεωνίδα Παρασκευόπουλου από τον Μητροπολίτη Άνθιμο έχει γίνει αντικείμενο διαμαρτυριών, αρνητικής κριτικής και βανδαλισμών.[26][27].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γκίνης Γιάννης, Ιεράρχες Διάκονοι της Χούντας, Αθήνα, 1978, σελ. 144
  2. Καραγιάννης Γιώργος, Εκκλησία και Κράτος 1833-1997. Ιστορική Επισκόπηση των Σχέσεών τους, Αθήνα, 1997, σελ. 167
  3. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρέοντος κυρός Λεωνίδας. (1904-1984)
  4. Νικολαΐδης, Ιωάννης (1989). Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μια απόπειρα βιογραφίας). Θεσσαλονίκη: Σύλλογος «Ο Απόστολος Παύλος». 
  5. Ιωάννου, Γιώργος (2007). Η πρωτεύουσα των προσφύγων. Αθήνα: Κέδρος. ISBN 9789600412444. 
  6. Σύλλογος «Ο Απόστολος Παύλος», Εκπαιδευτήρια «Ο Απόστολος Παύλος». «Λεωνίδας Παρασκευόπουλος». 
  7. Γεώργιος Κ. Τερμεντζόγλου, Εγκαίνια Νεώτερων Ναών της Θεσσαλονίκης (1912-2011), Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ., Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας, Μεταπτυχιακό Τμήμα, Ειδίκευση: Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, 2011
  8. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2019, Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, σελ. 17
  9. «Εκκλησία και 21η Απριλίου: Ωρα για μια «συγγνώμη» του Χάρη Ανδρεόπουλου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2019. 
  10. Αγγελοπούλου, Αθανασίου Αν. (1998). Εκκλησιαστική Ιστορία. Ιστορία των δομών διοικήσεως και ζωής της Εκκλησίας της Ελλάδος (Εικοστός αιώνας). Θεσσαλονίκη: Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη, σελ. 67-68.
  11. “Βγάλτε τα ποιήματά μου από τα σχολικά βιβλία! Είναι ανήθικα!”, Schooligans 18.6.2006 Τεύχος 7
  12. Καραγιάννης Γιώργος, Εκκλησία και Κράτος 1833-1997. Ιστορική Επισκόπηση των Σχέσεών τους, Αθήνα, 1997, σελ. 167
  13. Τότε που μελετούσαμε - άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
  14. Η Εκκλησία τον καιρό της Δικτατορίας - άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
  15. Γκίνη, Γιάννη, Ιεράρχες Διάκονοι της Χούντας, Αθήνα, 1978, σελ.144
  16. Η εκδήλωση έγινε κοντά στο Καυτατζόγλειο στάδιο της Θεσσαλονίκης, στην κατάθεση θεμέλιου λίθου ναού των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ο ναός αυτός τελικά δεν ολοκληρώθηκε.
  17. 1969 μ.Χ. μετά χούντας και Χριστόδουλου, iospress
  18. Παττακός, Μακαρέζος, Μητροπολίτης Λεωνίδας, Peter von Siemens: Εγκαίνια εργοστασίου SIEMENS 1969, youtube
  19. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρέοντος κυρός Λεωνίδας. (1904-1984)
  20. Η Εκκλησία τον καιρό της Δικτατορίας - άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
  21. Μήνυση κατά του κ. Λεωνίδα. Εφημερίδα «Μακεδονία», 29 Μαρτίου 1975, σελίδα 1.
  22. Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία - Οδός Βογατσικού
  23. Παρελθόν και μέλλον, 04 Σεπ. 2010, tvxs
  24. Β. Παπαγεωργόπουλος: Καταγγέλλει ξένα κέντρα και εισηγείται να δοθούν ονόματα συνεργατών της Χούντας σε δρόμους!, 30 Μαρ. 2010, tvxs
  25. Η Εκκλησία τον καιρό της Δικτατορίας - άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία
  26. Βανδαλισμοί στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, 19/2/2020
  27. ΤΟ ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ ΑΓΑΛΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, YOUROPIA, 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020