Λεονάρδος o Χίος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λεονάρδος Χίος)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λεονάρδος Χίος
Θάνατος
Ιδιότητα ιερέας

Ο Λεονάρδος ο Χίος ήταν Έλληνας Καθολικός εκκλησιαστικός ο οποίος γεννήθηκε στην Χίο σε άγνωστη ημερομηνία και απεβίωσε είτε στην Χίο, είτε στην Ιταλία το 1482.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γόνος ταπεινής οικογένειας, εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών της Χίου. Στη συνέχεια αναχώρησε για την Πάντοβα με στόχο την παρακολούθηση φιλοσοφικών και θεολογικών σπουδών. Έπειτα από την χειροτόνησή του, ορίστηκε επίσκοπος της Μυτιλήνης και της Λέσβου από τον Πάπα Ευγένιο Δ΄. Παρενέβη, αργότερα, όταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ απέστειλε πρεσβεία στον Πάπα με στόχο την υλοποίηση την Ένωση των Δύο Εκκλησιών, η οποία είχε υπογραφεί λίγα χρόνια νωρίτερα κατά την διάρκεια της Συνόδου της Φλωρεντίας. Η Ένωση αυτή ήταν μία προϋπόθεση που είχε τεθεί από τον Πάπα για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας ενάντια των Οθωμανών οι οποίοι απειλούσαν την ίδια την επιβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Πάπας αποφάσισε, τότε, να αποστείλει τον Λεονάρδο, μαζί με τον καρδινάλιο Ισίδωρο του Κιέβου στην Κωνσταντινούπολη για να επικυρώσουν την Ένωση. Έπειτα από ορισμένη αναβλητικότητα που σημαδεύτηκε από την έντονη αντίδραση σημαντικής μερίδας του βυζαντινού κλήρου στην Ένωση, η τελευταία επισημοποιήθηκε μέσω μιας από κοινού λειτουργίας εντός της Βασιλικής της Αγίας Σοφίας στις 12 Δεκεμβρίου 1452. Ωστόσο, επήλθε πολύ αργά, με αποτέλεσμα η βοήθεια από την Δύση να μην φτάσει ποτέ προς βοήθεια της Κωνσταντινούπολης, με εξαίρεση ορισμένες εκατοντάδες στρατιώτες προερχόμενους από διάφορες περιοχές. Μεταξύ των ανδρών αυτών, περιλαμβάνονταν και 200 Κρήτες τοξότες οι οποίοι κατέφτασαν στην Κωνσταντινούπολη την ίδια περίοδο με τον Λεονάρδο. Ο Λεονάρδος παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια της πολιορκίας μέχρι και την πτώση της πόλης στα χέρια των Οθωμανών στις 29 Μαΐου 1453. Ο Λεονάρδος, όπως και ο Ισίδωρος, κατόρθωσε να γλιτώσει τον θάνατο και επέστρεψε στην Χίο. Εκεί, συνέγραψε έναν απολογισμό της πολιορκίας της πόλης με παραλήπτη τον Πάπα (Historia captae a Turcis Constantinopolis, Nuremberg, 1544 και P.G., CLIX, 923 sq). Το κείμενο αυτό, παραμένει έως σήμερα μία από τις πλέον χρησιμοποιούμενες πηγές για την μελέτη της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, αν και ασκεί δριμεία κριτική στους χειρισμούς των Βυζαντινών[1].

Παρέμεινε εντός της διακονίας του έως το 1456, ημερομηνία της κατάληψης της Λέσβου από τους Οθωμανούς. Τότε, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους τελευταίους, οι οποίοι τον άφησαν ελεύθερο την αμέσως επόμενη χρονιά. Συνέγραψε, τότε, ένα νέο κείμενο το οποίο περιέγραφε την άλωση της Λέσβου με παραλήπτη τον Πάπα (Leonardi Chiensis de Lesbo a Turcis capta epistola Pio Papae II missa, éditions Hopf, Konigsberg, 1866). Πέραν των δύο παραπάνω κειμένων, συνέγραψε, επίσης, μία απολογητική πραγματεία ως απάντηση στον ουμανιστή Πότζιο Μπρατσιολίνι.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Steven Runciman, La Chute de Constantinople, éditions Tallandier, p. 276

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Léonard de Chio της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).