Κωνσταντίνος Σάθας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κωνσταντίνος Σάθας
Konstantinos Sathas.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1842[1][2][3][4][5][6][7]
Γαλαξίδι Φωκίδας και Αθήνα
Θάνατος 12  Μαΐου 1914[8]
Παρίσι
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα[8]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα γλωσσολόγος
ιστορικός

Ο Κωνσταντίνος Σάθας (Αθήνα, 1842Παρίσι, 12 Μαΐου[9] 1914) ήταν από τους επιφανέστερους Έλληνες ιστορικούς της νεότερης Ελλάδας καθώς και από τους πρωτοπόρους των νεοελληνικών ερευνών. Επίσης συγκαταλέγεται στους θεμελιωτές των Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών στην Ελλάδα, μαζί με τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο - Κεραμέα και τον Μανουήλ Γεδεών[10].

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά καταγόταν από Γαλαξειδιώτικη οικογένεια αγωνιστών και γραμματοδιδασκάλων. Το 1860 τέλειωσε το γυμνάσιο Λαμίας και δύο χρόνια αργότερα εγγράφηκε στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Γρήγορα όμως παράτησε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία. Αφορμή στάθηκε η τυχαία ανεύρεση του «Χρονικού του Γαλαξειδίου», το οποίο ανακάλυψε σε μια κρύπτη στα ερείπια της μονής Σωτήρος. Ένα χρόνο αργότερα, το 1865, και ύστερα από σχολαστική επιμέλεια εξέδωσε το «Χρονικό του Γαλαξειδίου».[11] Σημαντικοί υποστηρικτές του έργου του ήταν ο Παύλος Λάμπρος, μεσαιωνολόγος και πατέρας του επίσης ιστορικού Σπυρίδωνα Λάμπρου, ο Κωνσταντίνος Λομβέρδος και ο Γεώργιος Αλ. Μαυροκορδάτος. Οι δύο τελευταίοι μάλιστα χρηματοδότησαν τις έρευνες του στα αρχεία της Κωνσταντινούπολης, της Βενετίας, της Φλωρεντίας κ.α. Μέχρι το 1895 καταφέρνει να εκδώσει πολυάριθμες μελέτες αλλά σταματάει ξαφνικά λόγω οικονομικών προβλημάτων. Το 1900 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου και απεβίωσε το 1914, τυφλός και πάμφτωχος. Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Μάγγου (1846-1923)[12].

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

"Πριν γεννηθώ, η Θεία Χαρή, έτσι τη λέγαμε, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Σάθα κατά κόσμον γιατρό αλλά πρωτοπόρο μεσαιωνοδίφη, τότε που η έρευνα για το Βυζάντιο ήτανε βυθισμένη σε σκοτάδι. Χωρίς ειδική μόρφωση ιστορικού, επιδόθηκε στην παρουσίαση των σημαντικοτέρων βυζαντινών κειμένων που ήταν ακόμη ανέκδοτα και κοιμόντανε στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη και στη Εθνική των Παρισίων. Όλη του τη ζωή την πέρασε σε αυτές τις δύο πόλεις και στο Παρίσι δημοσίευσε τα περισσότερα έργα του. Τα 10.000 ναπολεόνια που είχε προίκα η θεία Χαρή, τα ξόδεψε για να εκδώσει όλο του το έργο, αποκλειστικά αφοσιωμένος σε αυτό."


Κατά τη διάρκεια της ζωής του εξέδωσε πληθώρα έργων σχετικά με την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αλλά και της Τουρκοκρατίας.

Μερικά από τα έργα του:

Το έργο του Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821 (1868) βραβεύθηκε στο Ροδοκανάκειο Διαγωνισμό. Επίσης αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά της εποχής μεταξύ αυτών και στην «Πανδώρα».

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 119154277. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12993833r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 Άαρον Σβαρτς: (Αγγλικά) Open Library. OL5023215A. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 SNAC. w61625rw. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Faceted Application of Subject Terminology. 62332. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 Persée. 12842. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας. 870768. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12993833r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  9. Εκκλησιαστικός Φάρος, τ. 16, σελ. 369.
  10. Χ.Γ. Πατρινέλη, «Γεδεών Μανουήλ», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 4 (εκδ.1964), σελ. 242
  11. Το δημοσίευσε το 1865, το οποίο όμως είχε γραφτεί από τον ιερομόναχο Ευθύμιο Πενταγιώτη το 1703.
  12. Νέα Εστία, (1995) τ. 138, σελ. 884.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]