Κοκκινολιθάρι Θεσπρωτίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°39′12″N 20°23′47″E / 39.65333°N 20.39639°E / 39.65333; 20.39639

Κοκκινολιθάρι Θεσπρωτίας
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Κοκκινολιθάρι Θεσπρωτίας
39°39′12″N 20°23′47″E
ΧώραΕλλάδα
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Φιλιατών
Γεωγραφική υπαγωγήΉπειρος
Πληθυσμός54 (2011)
Ζώνη ώραςUTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)

Το Κοκκινολιθάρι (και Κόκκινο Λιθάρι) είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).

Γενικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χλμ. από την Ηγουμενίτσα, ΒΑ. των Φιλιατών και σε υψόμετρο περίπου 420 μ. Πρόκειται για ένα ιστορικό χωριό από εποχής ενετοκρατίας. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 140 κατοίκους διαθέτοντας δημοτικό σχολείο. Το 2001 αριθμούσε 76 κατοίκους.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους. Τη κορυφή παρακείμενου χαρακτηριστικού βραχώδους υψώματος που φέρει τη προσωνυμία «μετέωρο Θεσπρωτίας», επιστέφει η «Μονή του Αγίου Μηνά Κοκκινολιθαρίου», που αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Γηρομερίου.

Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τον Παναγιώτη Αραβαντινό αποτελούσε τα όρια των ενετικών κτήσεων[1] από της παραλίας της Ηπείρου μέχρι το 1463 όταν ο Σουλτάνος κατέλαβε τις ηπειρωτικές παραλίες και εκδίωξε αυτούς. Ίσως απ΄ αυτό να δικαιολογείται ως οριακό σημείο το όνομα του χωριού.

Κατά τα μέσα του 1912, Έλληνες αντάρτες με επικεφαλής τους Κρομμύδα και Παπακώστα, εκτέλεσαν στο Κοκκινολιθάρι τους μουσουλμάνους αγάδες Φέζο Γιάννιαρη και Μέτσιο Καράκα[2].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Φωτίου Γ. Οικονόμου, Η Θεσπρωτία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των ημερών ημών, Αθήναι 1979, σελ. 47.
  2. Χρήστος Δ. Λάζος, Έλληνες στα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα, Αιόλος, Αθήνα 2001, σελ. 162 - 163.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΔ΄, σελ.677