Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας
Knud den Sjettes segl.png
Η σφραγίδα του Κνούτου ΣΤ΄, που χρονολογείται περί το 1190, είναι το πιο παλιό παράδειγμα χρήσης του εθνόσημου της Δανίας. Το πιο παλιό αντίγραφο αυτού του συμβόλου ανακαλύφθηκε στο Σβερίν της Γερμανίας το 1879. Το κλειστό στέμμα του βασιλιά διαφέρει από τα ανοικτά στέμματα που απεικονίζονται στις σφραγίδες των διαδόχων του[1]
Γέννηση
Θάνατος
Ringsted Municipality
Υπηκοότητα Δανία
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Gertrude of Bavaria
Γονείς Βαλντεμάρ Α΄ της Δανίας και Σοφία του Μινσκ
Αδέλφια Βαλντεμάρ Β΄ της Δανίας, Ιντζεμπόργκ της Δανίας, Ριτσέζα της Δανίας, Ελένη της Δανίας και Sophie of Denmark
Αξίωμα Μονάρχης της Δανίας

Ο Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας (Knud 6., 1163 - 12 Νοεμβρίου 1202), βασιλιάς της Δανίας (1182-1202) [2] ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Δανίας Βαλντεμάρ Α΄ και της Σοφίας του Μινσκ. Ανακηρύχθηκε πρώτα συμβασιλέας με τον πατέρα του (1170) και στην συνέχεια βρέθηκε μόνος του στον θρόνο (1182), [3] αντιμετώπισε αμέσως την εξέγερση των αγροτών στην Σκανίας οι οποίοι αρνήθηκαν να πληρώσουν φόρο στον επίσκοπο Αμπσαλόν, συναντήθηκαν στο Κοινοβούλιο του Σκανίας με τον σύμβουλο του Κνούτου ΣΤ΄ από τον οποίο ζήτησαν συνάντηση με τον βασιλιά για να του εκφράσουν τα παράπονα τους. Ο Κνούτος ΣΤ΄ όχι μονάχα αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους αλλά διέταξε τον στρατό του να πνίξει την επανάσταση στο αίμα, οι ευγενείς του Χάλλαντ και της Σκανίας συγκεντρωσαν τον βασιλικό στρατό συντρίβοντας την εξέγερση των αγροτών με μεγάλη σκληρότητα, ο Κνούτος σταμάτησε τις σφαγές μετά από τις εκκλήσεις του επισκόπου Αμπσαλόν.

Άρνηση στον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα να τον αναγνωρίσει κυρίαρχο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα ο οποίος είχε ζητήσει από τον πατέρα του Κνούτου να τον αναγνωρίσει ως κυρίαρχο του έστειλε τον απεσταλμένο του (1184) απαιτώντας από τον βασιλιά της Δανίας να τον αναγνωρίσει κυρίαρχο του, ο Κνούτος δεν απάντησε ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος έστειλε και δεύτερη φορά απεσταλμένο αλλά πάλι δεν πήρε απάντηση και άρχισε να εξοργίζεται. Ο επίσκοπος Αμπσαλόν έδωσε στην συνέχεια περήφανη απάντηση στον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα για λογαριασμό του λέγοντας ότι στο βασίλειο του μόνο αυτός είναι ο ανώτατος κυρίαρχος και δεν δέχεται υποταγή από κανέναν. [4]

Συντριβή του στόλου των Πομερανών, συμμάχων του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γερμανός αυτοκράτορας ύστερα από την απάντηση αυτή αποφάσισε να εκστρατεύσει με στρατό στην Δανία προτείνοντας στον υποτακτικό του βασιλιά Βογίσλαο Α της Πομερανίας να επιτεθεί στην Δανία και συγκεντρώνοντας γρήγορα 500 πλοία. Ο βασιλιάς Κνούτος ΣΤ΄ πήγε στην Γιουτλάνδη δίνοντας εντολή στον επίσκοπο Αμπσαλόν να συγκεντρώσει πλοία από την Ζηλανδία, την Φίνεν και την Σκάνε ενώ ο ίδιος θα τον συναντούσε σε 6 μέρες, ο επίσκοπος εξέπλευσε από την Ρουγκέν με τον στόλο του περιμένοντας τον Βογίσλαο με τον εχθρικό στόλο να εμφανιστούν. Ο επίσκοπος περίμενε αλλά ο στόλος του Βογίσλαου αργούσε να εμφανιστεί και έδωσε εντολή να γιορτάσουν την δεύτερη μέρα του Πάσχα, στην διάρκεια της γιορτής κάποιος απεσταλμένος του έδωσε τελικά το μήνυμα ότι ο εχθρός εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη. Ο επίσκοπος Αμπσαλόν διέταξε τότε τον στόλο της Δανίας να επιτεθεί στους Πομερανούς οι οποίοι μέσα από την ομίχλη δεν μπορούσαν να τους δουν άκουγαν μόνο τις κραυγές τους, στην συνέχεια οι Πομερανοί είδαν ότι δεν μπορούσαν να κατευθύνουν τα πλοία τους και τους έπιασε τρόμος. Οι Δανοί ανέβηκαν στα πλοία των Πομερανών αρχίζοντας να τα λεηλατούν, ο επίσκοπος έδωσε εντολή να μην πειράξουν τα αγαθά των πλοίων αλλά λίγοι υπάκουσαν τελικά κατόρθωσε να συλλάβει 35 εχθρικά πλοία. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα μετά την συντριβή του στόλου των Πομερανών εγκατέλειψε τις προσπάθειες του να κατακτήσει την Δανία. [5] Ο εκδικητικός Κνούτος διέταξε δυο επιθέσεις στην Πομερανία διατάζοντας τον βασιλιά Βογίσλαο να τον αναγνωρίσει σαν κυρίαρχο του (1185), από τότε μέχρι το 1972 οι βασιλείς της Δανίας χρησιμοποιούσαν τον τίτλο "βασιλιάς των Σλάβων", σύγχρονες πηγές περιγράφουν τον Κνούτο σαν σκληρό και δυναμικό άντρα, ανέλαβε προσωπικά εκστρατεία να εκχριστιανίσει τους παγανιστές Εσθονούς.

Αποτυχημένη απόπειρα σφετερισμού του θρόνου από τον επίσκοπο Βαλντεμάρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο μικρότερος αδελφός του Βαλντεμάρ Β΄ ονομάστηκε πρίγκηπας της Νότιας Γιουτλάνδης, [6] επειδή όταν πέθανε ο πατέρας του ήταν μόλις 12 ετών κηδεμόνας του ορίστηκε ο επίσκοπος Βαλντεμάρ Κνουδσέν ένας φιλόδοξος και αδίστακτος άνθρωπος ο οποίος όταν έγινε δούκας - αρχιεπίσκοπος της Βρέμης (1192) επιχείρησε να ανατρέψει τον ίδιο τον βασιλιά Κνούτο ΣΤ΄ και να γίνει βασιλιάς της Δανίας ο ίδιος. Ο πρίγκηπας Βαλντεμάρ ζήτησε από τον επίσκοπο να συναντηθούν αλλά ο ίδιος δραπέτευσε για την Σουηδική Νορβηγία προκειμένου να αποφύγει την σύλληψη, την επόμενη χρονιά ο επίσκοπος Βαλντεμάρ με την υποστήριξη της Γερμανικής οικογένειας των Χοενστάουφεν επιτέθηκε στις Δανικές ακτές διεκδικώντας ξεκάθαρα τον θρόνο. Ο βασιλιάς της Δανίας Κνούτος ΣΤ΄ τον νίκησε (1193) και τον φυλάκισε 5 χρόνια στο κάστρο του Νόρντμποργκ (1193 - 1198) και στην συνέχεια τον μετέφερε στο κάστρο του Σόμποργκ κοντά στο Σγιέλαν (1198 - 1206), ελευθερώθηκε με την επέμβαση του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ και της νέας βασίλισσας Νταγκμάρ συζύγου του Βαλντεμάρ Β΄ αφού εν τω μεταξύ ο Κνούτος ΣΤ΄ είχε πεθάνει, για να ελευθερωθεί ορκίστηκε πρώτα ότι δεν θα ενοχλήσει ποτέ ξανά το Δανικό στέμμα. [7] Ο βασιλιάς Κνούτος ΣΤ΄ αντιμετώπισε άλλη μια σοβαρή απειλή από τον Αλφόνσο Γ΄ του Χόλσταϊν ο οποίος με την υποστήριξη πολλών Γερμανών κομήτων επιτέθηκε στην νότια Γιουτλάνδη με σκοπό να ανατρέψει τον Δανό βασιλιά και να τον αντικαταστήσει με τον επίσκοπο Βαλντεμάρ Κνουδσέν ο οποίος ήταν ήδη φυλακισμένος. Ο Αλφόνσος Γ΄ του Χόλσταϊν ηττήθηκε στην μάχη του Στελλώ (1201) και φυλακίστηκε στο διπλανό κελί με αυτό του Βαλντεμάρ Κνουδσέν για δυο χρόνια στην συνέχεια ο Βαλντεμάρ αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας από τον μικρότερο αδελφό του Βαλντεμάρ Β΄ αφού ο ίδιος είχε πεθάνει.

Αιφνίδιος θάνατος του Κνούτου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγο πριν τον θάνατο του το βασίλειο του είχε επεκταθεί από την Νορβηγία μέχρι την Ρωσία φέρνοντας την Δανία στο μέγιστο της δύναμης της, δέχτηκε το πρώτο μεγάλο πλήγμα με τον θάνατο του επισκόπου Αμπσαλόν μια θρυλική μορφή στην ιστορία της Δανίας, την επόμενη χρονιά πέθανε αιφνίδια και ο ίδιος ο Κνούτος σε ηλικία 40 ετών. [8] Είχε παντρευτεί την Γερτρούδη της Σαξονίας κόρη του δούκα της Σαξονίας Ερρίκου του Λέοντα, δεν άφησε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Βαλντεμάρ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Henry Petersen (1882): Et dansk Flag fra Unionstiden i Maria-Kirken i Lübeck, Κοπεγχάγη: C.A. Reitzel, σελ. 26 (Δανικά)
  2. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Canute VI.". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
  3. "Canute VI (king of Denmark)". Encyclopædia Britannica. Retrieved 4 March 2014.
  4. Huitfeldt, Arild. Danmarks Riges Krønike
  5. Huitfeldt, Arild. Danmarks Riges Krønike
  6. Esben Albrectsen, "Das Abel-Geschlecht und die Schauenburger als Herzöge von Schleswig", Marion Hartwig and Frauke Witte (trls.), in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 52-71, here p. 52.
  7. Hans Olrik, "Valdemar (Knudsen), 1158-1236, Biskop af Slesvig", in: Dansk biografisk leksikon, vol. XVIII: Ubbe - Wimpffen, pp. 193–197, here p. 195.
  8. Danmarks Historie II www.perbenny.dk

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Canute VI.". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
  • Henry Petersen (1882): Et dansk Flag fra Unionstiden i Maria-Kirken i Lübeck, Copenhagen: C.A. Reitzel
  • Huitfeldt, Arild. Danmarks Riges Krønike

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας
Γέννηση: 1163 Θάνατος: 12 Νοεμβρίου 1202
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Βαλντεμάρ ο Μέγας
Βασιλιάς της Δανίας
Flag of Denmark.svg

1182 - 1202
Διάδοχος
Βαλντεμάρ ο Νικητής
Δούκας του Σλέσβιχ
Coat of arms of Schleswig.svg
1182 - 1183
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Canute VI of Denmark της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).