Κατρίν Μπελχοτζά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κατρίν Μπελχοτζά
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Catherine Belkhodja (Γαλλικά)
Γέννηση 15  Απριλίου 1955[1]
Παρίσι
Εθνικότητα Γάλλοι
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Παρισιού και Εθνικό Ανώτατο Κονσερβατόριο Δραματικής Τέχνης
Ιδιότητα ηθοποιός, σεναριογράφος, ηθοποιός θεάτρου και ηθοποιός ταινιών
Τέκνα Maïwenn, Isild Le Besco, Jowan Le Besco, Kolia Litscher και Léonor Graser
Ιστοσελίδα Επίσημος ιστότοπος

Η Κατρίν Μπελχοτζά (Catherine Belkhodja, 15 Απριλίου 1955) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, με αλγερινή καταγωγή από τον πατέρα της.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Κατρίν Μπελχοτζά γεννήθηκε στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 1955, με πατέρα που είναι από την Αλγερία (καταγωγής από τη νομαδική φυλή Καβύλοι) και μητέρα που είναι από τη Γαλλία. Στο Αλγέρι όπου κατοικούσε απέναντι από την Grande Poste ολοκληρώνει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γράφει τα πρώτα της διηγήματα και αρχίζει τις σπουδές στην σχολή Καλών Τεχνών, στο Θέατρο και στη Μουσική . Κάνει τα πρώτα της βήματα στο κινηματογράφο και αποφασίζει να πάει στο Παρίσι να συνεχίσει σπουδές στην αρχιτεκτονική, την φιλοσοφία, την πολεοδομική χωροθέτηση και εθνολογία του Magreb.

Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής κερδίζει την ζωή της εργαζόμενη στην Εθνική Εκπαίδευση ενώ παράλληλα πολλαπλασιάζει τις απασχολήσεις της. Έχοντας αποκτήσει το δίπλωμα της Αρχιτεκτονικής, ειδικεύεται στην βιοκλιματική αρχιτεκτονική γίνεται πολεοδόμος στην Νομαρχία του Παρισιού. Συνεχίζει τις έρευνές της στην ηλιακή αρχιτεκτονική στο Βέλγιο και πάει στην Αίγυπτο να σπουδάσει αρχιτεκτονική της γης με τον Ηassan Fathy μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού Αισθητικής υπό την διεύθυνση του Ολιβιέ Ρενώ ντ'Αλλόν στη Σορβόνη. Δημοσιεύει τα πρώτα άρθρα της στις εφημερίδες «Le sauvage» και «Sans frontières» και γράφει το πρώτο της σενάριο.

Από τη τηλεόραση στην εννοιολογική τέχνη περνώντας από τη Αρχιτεκτονική, την Δημοσιογραφία ή την Φιλοσοφική, η Κατρίν Μπελχοτζά έχει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων.

Ήδη παρούσα στον κινηματογράφο υπό την διεύθυνση της Κλαιρ Ντεβέρ ( noir et Blanc), του Guy Gilles (Nuit Docile), του Ζαν-Πιέρ Λιμουζέν (L'autre nuit) ή του Μπενουά Πετέρ (Le compte-rendu), συμμετέχει στη «Εκατονταετία του Κινηματογράφου» ούσα η κεντρική φιγούρα τις ταινίας Silent Movie, στην οποία σύμφωνα με τον Μπιλ Χόγκαν "είναι ένα είδος ταξιδιώτισσας του κινηματογραφικού χρόνου, προβαλλόμενη μέσα στο μονοχρωματικό σύμπαν του βωβού κινηματογράφου για να του κλέψει τα μυστικά του."

Συναντά στο "Level Five" μία παράξενη διαμόρφωση: η ταινία στηρίζεται εξ' ολοκλήρου σε μία μόνο ερμηνεία, ένα είδος ταξιδιώτισσας του κινηματογραφικού χρόνου, προβαλλόμενη μέσα στο μονοχρωματικό σύμπαν του βωβού κινηματογράφου για να του κλέψει τα μυστικά του."

Μια επιλεκτική διαδρομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γυρνώντας στο Παρίσι συχνάζει στην Εθνική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης και της εμπιστεύονται του πρώτους της ρόλους της στη τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Στη συνέχεια ασχολείται με το ρεπορτάζ και εργάζεται για λογαριασμό του πρακτορείου “Gamma” και αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει διάφορα θέματα για διαφορετικές εκπομπές των οποίων κάνει μερικές φορές τους σχολιασμούς: «Moi-je», «Sexy folies», «Mosaïque», «Envoyé spécial», «Des racines et des ailes», «Faut pas rêver», «Océaniques».

Κατά τη διάρκεια ενός ρεπορτάζ ο Φιλίπ Αλφονσί την ξεχωρίζει και της προτείνει να παρουσιάσει μία νέα εκπομπή που ετοίμαζε με τον Μωρίς Ντυγκοσόν καθώς και να συμμετάσχει και να συμβάλλει στην ιδέα. Εκείνη προτείνει ένα κινητό πλατό για να αποφύγουν τον εγκλεισμό μέσα στο στούντιο και στη ρουτίνα. Τολμά να δώσει ένα τόνο ζωντάνιας και μοντερνισμού σ' ένα πρωτότυπο σκηνικό: ένα ταξί που κυκλοφορεί στο Παρίσι! Η Cadillac κυκλοφορεί την νύχτα και η παρουσιάστρια συζητά με τους καλεσμένους της στο αμάξι της στη διάσημη εκπομπή «Ταξί». Η εκπομπή επευφημείται από το σύνολο του δημοσιογραφικού χώρου και της απονέμεται το βραβείο Sept d'or.

Ο Κρις Μάρκερ εντυπωσιάστηκε από αυτή τη νέα προσέγγιση και θα της προτείνει το ρόλο του δημοσιογράφου στη ταινία «Level Five» το 1997. Υποδύθηκε το ρόλο με τόση φυσικότητα ου κάποιοι θεατές ξέχασαν ότι επρόκειτο για μυθοπλασία!

Στην συνέχεια μεταβαίνει στην Αλγερία όπου πραγματοποιεί το πρώτο της ντοκιμαντέρ με τίτλο "Reflet perdu du miroir" πάνω στην ιστορία δύο δίδυμων κοριτσιών που ξαναβρίσκονται έπειτα από ένα μεγάλο αποχωρισμό. Συνεργάζεται με τις εκπομπές « L'autre Journal» και «La légende du siècle».

Μια δημιουργική οικογενειακή ζωή που αποτελεί κινητήρια δύναμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Κατρίν Μπελχοτζά είναι επίσης η μητέρα 5 παιδιών ήδη γνωστά στον καλλιτεχνικό κόσμο.

Ηθοποιός: θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ταινίες μεγάλου μήκους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ταινίες μικρού μήκους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1976: L'étourdie, Ανί Μπερτινί

1980: Fragments du discours amoureux, Ντενί Λαζέρμ

1984: Le compte rendu, Μπενουά Πετέρς

1985: Procès de l'oeuf, Κατρίν Μπελχοτζά

1989: Clip New Order, Κρις Μάρκερ

1990: Yoyo, Κατρίν Μπελχοτζά σε μουσική Γκαμπριέλ Γιαρέντ

1991: Cinéma, Κατρίν Μπελχοτζά σε μουσική Γκαμπριέλ Γιαρέντ

1991: Place des Vosges με την Ιζίλντ Λε Μπεσκό και τον Κόλια Λίτσερ

1993: Parfaitement imparfaite της και με την Κατρίν Μπελχοτζά

Τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1981: Point de rencontre, Μισέλ Φαβάρ

1983: Der Fahnder, Έρβιν Κόις (Bavaria)

1985: Studio Lavabo, Πατρίκ Μπουσιτέ (Canal+)

1986: Double Face, Σερζ Λερουά

1987: Marc et Sophie

1988: Les hommes de bonne volonté

1989: L'héritage de la chouette, Κρις Μάρκερ

1990: Berliner balade, Κρις Μάρκερ (φωνή)

1987: Reflets perdus du miroir, με την Μαϊγουέν Λε Μπεσκό και την Ιζίλντ Λε Μπεσκό

Θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1980: La maison de Bernarda Alba, Lorca, σε σκηνοθεσία Γιουσέφ Χαμίντ, Théâtre de la Vilette

1982: Phèdre, Théâtre de l'Atopie, σε σκηνοθεσία Νορμπέρ Χαϊνμπουργκέρ

1986: Le voleur d'autobus, Théâtre Yerma Youssef

Ασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πάθος της για την Ασία την παρακινεί να πραγματοποιήσει μερικά ταξίδια στην Ιαπωνία, στην Κίνα, στη Βιρμανία, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στη Ταϊλάνδη, στο Λάος, στη Μαλαισία, στη Νότια Κορέα, στις Μαλδίβες, στη Ινδία και Ινδονησία, στη Σρι Λάνκα, στη Σιγκαπούρη, στο Χονγκ Κονγκ (Κίνα) στην Ταϊβάν, στο Μακάο (Κίνα), για να συνιδρύσει ένα νέο περιοδικό ειδικό στην Ασίας και του οποίου γίνεται η Διευθύντρια Σύνταξης.

Δίνει μαθήματα κινηματογράφου στο Λίβανο και στην συνέχεια επισκέπτεται την Κεντρική Ασία (Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν αφού έχει ήδη ανακαλύψει την Τουρκία και την Ρωσία). Στη συνέχεια συνεργάζεται και με άλλα περιοδικά για τον τουρισμό, τη γαστρονομία και τα ταξίδια ασχολούμενη ταυτόχρονα με την εταιρεία παραγωγής που έχει ιδρύσει και τις εκδόσεις Karedas.

Γραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Catherine Belkhodja συγκεντρώνει τις δραστηριότητές της γύρω από το γράψιμο και κείμενά της δημοσιεύονται τακτικά σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Alter texto», «Hakaî», «Poète», «Carquois», «Les Cahiers de Poésie», "Gong".

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Karedas η συλλογή της Kaîseki που αφιερώνεται στο Haiku.

Για να εγκαινιάσει αυτή την συλλογή καλεί ένα Καναδό haidjin: τον Υβ Μπργιόν, ο οποίος κέρδισε τα Grand Prix Hiver 2005, Grand Prix Vague 2006 και Grand Concours International de Haîku, βραβεία που διοργάνωσε το περιοδικό Marco Polo στο Maison de la culture du Japon στο Παρίσι.

Αυτήν τη περίοδο συμμετέχει σε ένα εργαστήριο γραφής στην δικτυακή τοποθεσία (site) "Psychologie Magazine" μέσα στη οποία παρουσιάζει μία πρώτη προσέγγιση στο haîku.

Ιδρύτρια του Διεθνούς Βραβείου haîku Μάρκο Πόλο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βραβείο αυτό που θεσμοθετήθηκε το 2005 βραβεύει κάθε χρόνο τους καλύτερους συγγραφείς haîku μεταξύ υποψηφίων από 10 χώρες.

Η απονομή των βραβείων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά την 18η Μαΐου 2006 κατά την διάρκεια μιας εκδήλωσης στο Ιαπωνικό Σπίτι στο Παρίσι υπό την αιγίδα της Ιαπωνικής Πρεσβείας στο Παρίσι. Η απονομή των βραβείων του 2ου Διαγωνισμού πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 25η Νοεμβρίου 2006 στο χώρο της Γάλλο-Ιαπωνικής πολιτιστικής ένωσης κατά τη διάρκεια ενός απεριτίφ με σακέ και γιαπωνέζικο μπουφέ. Ο τρίτος διαγωνισμός έλαβε χώρα μέσα στο πλαίσιο της διοργάνωσης "Printemps des Poetes" και είχε για θέμα την «αγάπη». Η απονομή των βραβείων έλαβε χώρα στο κέντρο TENRI την 4η Μαΐου 2007 στις 18.00’

Εκδότρια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκδόσεις KAREDAS[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

L'ombre du caméléon του Φρανσουά Ρος (Αρχιτεκτονική, διανεμήθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής)

Correspondances anachroniques του Nam & Sor (δοκίμιο)

Peintures του Ντομινίκ Μαραβάλ (σύγχρονη γλυπτική τέχνη)

D'un instant à l'autre του Υβ Μπριγιόν (haîku,συλλογή Κaiseki)

Σχετικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φιλμογραφία της Catherine Belkhodja στο actricesdefrance.org

Φιλμογραφία της Catherine Belkhodja στο dvdtoile.com

Catherine Belkhodja.free.fr προσωπικό διαδίκτυο

Catherine Belkhodja.eu με τις δημοσιεύσεις της

Marco Polo magazine

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

http://www.psychologies.com/livres.cmf/livre/4477/Yves-Brillon/D-un-instant-a-l-autre.html

  1. (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0067959. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.