Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ισμαήλ_πασάς_Παπαδάκις
Θάνατος

Ο Ισμαήλ πασάς Παπαδάκης (1809 - 1867), επίσης γνωστός ως Ismail Selim Pasha, ήταν ελληνικής καταγωγής στρατηγός του αιγυπτιακού στρατού επί τουρκοκρατίας.

Παιδική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε ώς Εμμανουήλ στη Κρήτη, Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου, το έτος 1809. Ήταν γιός κληρικού, γόνος ιστορικής οικογένειας[1][2][3] της Κρήτης και δισέγγονος του Λασιθιώτη ευγενούς nobleman Misser Alexis (1637 - ? ) που έζησε επί Ενετοκρατίας. Επίσης ο ευπατρίδης Alexios Alexis (1692 - 1786) ήταν παππούς του. Κατά την ελληνική επανάσταση του 1821-1823, ο Εμμανουήλ αρπάχθηκε μαζί με τούς αδελφούς του Αντώνιο καί Ανδρέα[4] από τους Τούρκους. Μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια όπου και παραδόθηκαν στην αυλή του αντιβασιλέα Μεχμέτ Αλή Πασά ο οποίος και φρόντισε για τον εξισλαμισμό και την ανατροφή τους. Όμως, ο αδελφός του Αντώνιος δραπέτευσε και βρέθηκε στην Οδησσό το 1829, ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα το 1848, όπου και μεγαλούργησε: είναι ο γνωστός Αντώνιος Παπαδάκης (ευεργέτης), Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από λάθος, τού αποδόθηκε το επίθετο Παπαδάκης, ως υιός παπά.

Σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αργότερα ο Ισμαήλ, ο οποίος γεννήθηκε ως Εμμανουήλ, αρνήθηκε να ακολουθήσει τον αδελφό του Αντώνιο Παπαδάκη (1810 - 1878) που ήδη ζούσε μόνιμα στην Αθήνα. Παρέμεινε στην Αίγυπτο όπου και ανέλαβε διάφορα υπουργήματα μέχρι που έγινε Υπουργός Άμυνας της Αιγύπτου. Τελικά εξελίχθηκε σπουδαίος στρατιωτικός και διοικητής, Ferik, προαχθείς στον ανώτερο βαθμό του αιγυπτιακού στρατού. Ο άλλος αδελφός, ο Ανδρέας, έγινε αρχηγός χωροφυλακής στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Το 1867, ο Ισμαήλ τέθηκε επικεφαλής όλου του αιγυπτιακού στρατού όπου και στάλθηκε από τον Χεδίφη Ισμαήλ προς ενίσχυση του τουρκικού στρατού στη Κρήτη προς κατάπνιξη της κρητικής επανάστασης που είχε εκδηλωθεί.

Τραγικό τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ισμαήλ πασάς Παπαδάκις φθάνοντας στη Κρήτη και μετά από μία σειρά μαχών έφθασε στη γενέτειρά του, το Λασίθι,όπου στη μάχη που δόθηκε εκεί στις 26 Μαΐου του 1867, η μοίρα του επεφύλαξε ένα άγριο τέλος. Τραυματίσθηκε θανάσιμα και παρά τις προσπάθειες των γιατρών τού επιτελείου του που τον είχαν μεταφέρει στο Καστέλι Πεδιάδας μετά από λίγες ημέρες υπέκυψε στα τραύματά του. Η σωρός του μεταφέρθηκε με ιδιαίτερες τιμές στην Αλεξάνδρεια όπου και ετάφη.

Πηγές και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.224