Ισαβέλλα της Ανγκουλέμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ισαβέλλα της Ανγκουλέμ
IsabelledAngouleme.jpg
Γέννηση (περίπου)
Θάνατος
Fontevraud Abbey
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Ιδιότητα βασιλική σύζυγος
Σύζυγος Ιωάννης της Αγγλίας και Hugh X of Lusignan
Τέκνα Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας, Ριχάρδος Α΄ της Κορνουάλης, Ιωάννα της Σκωτίας, Ισαβέλλα της Αγγλίας, Ελεονόρα του Λέστερ, Hugh XI of Lusignan, Aymer de Valence, William de Valence, 1st Earl of Pembroke, Isabella of Lusignan, Alice de Lusignan, Countess of Surrey και Guy de Lusignan
Γονείς Aymer of Angoulême και Αλίς ντε Κουρτεναί
Commons page Πολυμέσα

Η Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ (γαλλικά: Isabelle d'Angoulême, 1188 - 4 Ιουνίου 1246) ήταν βασίλισσα της Αγγλίας (1200 - 1216) σαν δεύτερη σύζυγος του Άγγλου βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα και κόμισσα του Ανγκουλέμ (1202 - 1246).

Η Ισαβέλλα ήταν μοναδική κόρη και διάδοχος του Αιμέρ Τάιλλεφερ κόμητος του Ανγκουλέμ και της Αλίκης του Κουρτεναί αδελφής του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Πέτρου Β΄ των Κουρτεναί και εγγονής του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΣΤ΄. Με τον πρώτο της σύζυγο Ιωάννη τον Ακτήμονα απέκτησε 5 παιδιά συμπεριλαμβανομένου και του μετέπειτα βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Γ΄ και με τον δεύτερο σύζυγο της Ούγο Ι΄ των Λουζινιάν, κόμη του Μάρς απέκτησε άλλα 9 παιδιά.

Βασίλισσα της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ισαβέλλα έγινε κόμισσα της Ανγκουλέμης στις 16 Ιουνίου 1202 κληρονομώντας τον τίτλο από τον πατέρα της την εποχή την οποία ήταν ήδη βασίλισσα της Αγγλίας, ο γάμος της με τον Ιωάννη έγινε στις 24 Αυγούστου 1200 στο Ανγκουλέμ έναν χρόνο μετά αφού ο Άγγλος βασιλιάς είχε ακυρώσει τον γάμο του με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα του Γλούκεστερ.[1] Στέφθηκε βασίλισσα της Αγγλίας σε μια μεγαλοπρεπή τελετή στις 8 Οκτωβρίου 1200 στο αβαείο του Ουενστμίνστερ στο Λονδίνο.[2] Η Ισαβέλλα πριν παντρευτεί τον Ιωάννη είχε αρραβωνιαστεί τον Ούγο Θ΄ κόμη του Λουζινιάν και στην συνέχεια κόμη του Μάρς πατέρα του μετέπειτα δεύτερου συζύγου της,[3] ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας εξοργισμένος από τον γάμο αυτό έκανε κατάσχεση των Γαλλικών εδαφών του.

Την εποχή που παντρεύτηκε τον Ιωάννη η μόλις 12χρονη Ισαβέλλα ήταν πασίγνωστη για την ομορφιά της και πολλοί ιστορικοί της εποχής της την παρομοίαζαν με την Ωραία Ελένη,[4] η Ισαβέλλα αν και πολύ νεώτερη από τον σύζυγο της είχε την ίδια εκπληκτική ψυχραιμία με τον ίδιο. Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας ήταν εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της και συνήθιζε να βρίσκεται μαζί της στο κρεβάτι μέχρι το μεσημέρι κάτι που τον έκανε να παραμελήσει τα βασιλικά του καθήκοντα, ο γάμος παρόλα αυτά δεν έγινε λόγω έρωτα αλλά για πολιτικούς ρόλους σύναψης συμμαχιών στο Γαλλικό έδαφος. Η πεθερά της Ελεονώρα της Ακουιτανίας την δέχθηκε με μεγάλη ευχαρίστηση σαν σύζυγο του γιου της,[5] αλλά ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος έβαλε στόχο να καταλάβει όλα τα εδάφη των Πλανταγενετών στο Γαλλικό έδαφος. Η Ισαβέλλα ήταν γνωστή στο Αγγλικό κοινό σαν «σειρήνα» επειδή οι τόνοι της φωνής της ήταν ίδιοι με αυτών της κοινής γνώμης.[6]

Στις 1 Οκτωβρίου 1207 στο κάστρο του Ουίντσεστερ η Ισαβέλλα γέννησε το πρώτο της παιδί τον μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ΄ ο οποίος πήρε το όνομα του παππού του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ στην συνέχεια γέννησε άλλον έναν γιο τον Ριχάρδο και 3 κόρες τις Ιωάννα, Ελεονόρα και Ισαβέλλα.

Δεύτερος γάμος της με τον Ούγο Ι΄ κόμη του Λουζινιάν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν πέθανε ο σύζυγος της Ιωάννης τον Οκτώβριο του 1216 ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ερρίκος ήταν 9 ετών αλλά το στέμμα είχε αφαιρεθεί απο τον Ιωάννη κατά την διάρκεια του Α΄ Βαρονικού Πολέμου, είχε κλαπεί ο θησαυρός του όπως και το στέμμα του γι' αυτό ο μικρός Ερρίκος ορκίστηκε με το δικό της διάδημα.[7] Τον ερχόμενο Ιούλιο του 1217 χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας χρόνος απο την στέψη του γιου της αποφάσισε να αφήσει τον μικρό Ερρίκο υπό την προστασία του Γουλιέλμου Μαρσάλ, 1ου κόμη του Πέμπροκ και να επιστρέψει η ίδια στην Γαλλία στα πατρικά της εδάφη στο Ανγκουλέμ.

Συναντήθηκε στο Λουζινιάν με τον Ούγο Ι΄ κόμη του Λουζινιάν γιο του παλιού μνηστήρα της Ούγου Θ΄ πριν παντρευτεί τον Ιωάννη τον Ακτήμονα με προορισμό να παντρέψει την μεγαλύτερη κόρη της Ιωάννα με εκείνον, ο ίδιος ο Ούγος όμως εντυπωσιασιάστηκε τόσο πολύ με την νεανικότητα της Ισαβέλλας που προτίμησε την μητέρα απο την κόρη.[8] Η μικρή Ιωάννα βρήκε τελικά άλλο μνηστήρα τον βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Β΄ τον οποίο παντρεύτηκε το 1221.

Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά χωρίς την συναίνεση του Αγγλικού συμβουλίου αντιβασιλείας το οποίο είχε εξουσίες όχι μονάχα να καθορίσει τον επόμενο μνηστήρα της βασιλομήτωρ αλλά ακόμα και να αποφασίσει αν η βασιλομήτωρ έχει δικαίωμα να ξαναπαντρευτεί ή όχι. Η Ισαβέλλα το περιφρόνησε προκλητικά γι' αυτό έκανε κατάσχεση της περιουσίας της και σταμάτησε να πληρώνει την σύνταξη της, η Ισαβέλλα τότε απείλησε το Αγγλικό βασιλικό συμβούλιο να κρατήσει την μικρή Ιωάννα στην Γαλλία. Το συμβούλιο απάντησε με επιστολές στον πάπα οι οποίες είχαν την υπογραφή του μικρού Ερρίκου ζητώντας τον αφορισμό της μητέρας του αλλά τελικά αποφάσισαν να συμφιλιωθούν μαζί της επειδή φοβόντουσαν πολύ τον πόλεμο με τους Σκωτσέζους. H Ισαβέλλα δέχθηκε τα μεταλλεία κασσιτέρου στο Ντεβόν και τα έσοδα του Αιλέσμπουρι για 4 χρόνια σαν αποζημίωση για την σύνταξη την οποία δεν της είχε πληρωθεί.[9]

Απόπειρα της Ισαβέλλας να δηλητηριάσει τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ισαβέλλα περιγράφεται από κάποιους ιστορικούς σαν ιδιότροπη και προκλητική,[10] ασχολήθηκε ελάχιστα με τα πρωτεύοντα από τα καθήκοντα της σαν βασιλομήτωρ της Αγγλίας και δημιούργησε μεγάλες αντιπάθειες της Γαλλικής βασιλικής αυλής απέναντι της.[11] Όταν η Ισαβέλλα κλήθηκε μαζί με τον σύζυγο της στα Γαλλική βασιλική αυλή να δώσουν όρκο υποτέλειας στον αδελφό του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ Αλφόνσο που χρίστηκε κόμης του Πουατού (1241) η βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης την πρόσβαλε άσχημα, από τότε εξοργισμένη είχε μέχρι το τέλος της ζωής της μοναδικό στόχο να κάνει κακό στον βασιλιά Λουδοβίκο. Η Ισαβέλλα μαζί με τον σύζυγο της και άλλους διακεκριμένους ευγενείς όπως ο Ραϊμόνδος Ζ΄ της Τουλούζης συνωμότησαν εναντίον του Γαλλικού στέμματος ώστε να καταλάβουν όλες τις περιοχές της νότιας και δυτικής Γαλλίας,[12] είχε και την υποστήριξη του γιου της Ερρίκου Γ΄ αλλά τελικά δεν του ήρθε η βοήθεια την οποία του υποσχέθηκε.[13] Μετά την αποτυχία της συνωμοσίας και την ειρήνη που έκλεισε με τον σύζυγο της Ούγο (1244) δυο μάγειροι της βασιλικής αυλής αποπειράθηκαν να δηλητηριάσουν τον Γάλλο βασιλιά, ύστερα από σκληρή ανάκριση οι μάγειροι ομολόγησαν ότι τους είχε πληρώσει η Ισαβέλλα. Η Ισαβέλλα δραπέτευσε στο αβαείο του Φοντεβρώ οπου και πέθανε στις 4 Ιουνίου 1246.[14]

Η ταφή της έγινε αρχικά στο νεκροταφείο της μονής σαν τιμωρία για τα αμαρτήματα της, όταν ο γιος της βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ επισκέφτηκε τον τάφο της σοκαρίστηκε και διέταξε να μεταφέρουν την μητέρα του στο εσωτερικό. Τοποθετήθηκε τελικά δίπλα απο τους βασιλείς Ερρίκο Β΄ και Ελεονώρα της Ακουιτανίας, τα παιδιά της από τον δεύτερο γάμο της δεν βρήκαν καμιά υποστήριξη στην Αγγλία καταφεύγοντας τελικά στην αυλή του ετεροθαλούς αδελφού τους Ερρίκου Γ΄.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον πρώτο γάμο της με τον βασιλιά της Αγγλίας Ιωάννη τον Ακτήμονα παιδιά της ήταν:

Με τον δεύτερο γάμο της με τον Ούγο Ι΄ των Λουζινιάν, κόμη του Μάρς παιδιά της ήταν:

  • Ούγος ΙΑ΄ των Λουζινιάν (1221 - 1250), κόμης του Μάρς και κόμης της Ανγκουλέμης.
  • Άιμερ των Λουζινιάν (1221 - 1260), επίσκοπος του Ουίντσεστερ.
  • Άννα των Λουζινιάν (1223 - 1269).
  • Αλίκη των Λουζινιάν (1224 - 1256).
  • Γκί των Λουζινιάν (1225 - 1264), σκοτώθηκε στην μάχη του Λέβ.
  • Γοδεφρείδος των Λουζινιάν (1226 - 1274).
  • Ισαβέλλα των Λουζινιάν (1227 - 1299).
  • Γουλιέλμος των Λουζινιάν (1228 - 1296) 1ος κόμης του Πέμπροκ.
  • Μαργαρίτα των Λουζινιάν (1229 - 1288).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Roger of Howden, iv, 120
  2. Church, Stephen (2015-04-07). King John: And the Road to Magna Carta. Basic Books. p. 69.
  3. Isabella of Angouleme:John's Jezebel, Nicholas Vincent, King John: New Interpretations, ed. S.D. Church, (Boydell Press, 1999), 171, 177.
  4. Costain, The Conquering Family, p. 306.
  5. Thomas B. Costain, The Conquering Family, p. 246.
  6. Costain, The Conquering Family, pp. 253–254.
  7. Costain, The Magnificent Century, p. 11.
  8. Costain, The Conquering Family, p. 341.
  9. Costain, The Magnificent Century, pp. 38–39.
  10. Costain, The Magnificent Century, p. 149.
  11. Costain, The Magnificent Century, p. 144.
  12. Costain,The Magnificent Century, pp. 145–146.
  13. Goldstone 2007, p. 42.
  14. Nicholas Vincent, « Isabella , suo jure countess of Angouleme (c.1188–1246) », Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004; online edn, January 2006.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Fougère, Sophie. Isabelle d'Angoulême, Reine d'Angleterre, Edit-France, 1998.
  • Costain, Thomas B. The Conquering Family, Doubleday and Company, Inc., Graden City, New York, 1949, 1962
  • Costain, Thomas B. The Magnificent Century, Doubleday and Company, Inc., Garden City, New York, 1959
  • Goldstone, Nancy (2007). Four Queens: The Provençal Sisters who ruled Europe. New York: Viking Penguin. ISBN 9780670038435.
  • Pertz Chronica ævi Suevici (Monumenta Germaniæ Historica, Scriptores 23) (1874): 874 (Chron. of Alberic de Trois-Fontaines: “… que domna Petro de Cortenaio, regis *Philippi patruo, peperit comitem Petrum Comitem Autissiodorensem et Robertum de Cortenaio et quendam Guilelmum et sorores eorum. Una Alaydis comiti Guilelmo Ioviniaci peperit comitem Petrum, et post Engolismensi comiti peperit Isabellam modernam Anglie reginam …”).
  • Lainé, Erica. Isabella of Angoulême (The Tangled Queen Book 1), SilverWood Books Ltd 2015
  • Castaigne, Jean François. Isabelle d’Angoulême, Comtesse-Reine, Angoulême, 1836.
  • Richardson, H.G. The Marriage and Coronation of Isabelle of Angoulême, in The English Historical Review, September 1946.
  • Snellgrove, Harold. The Lusignans in England, 1247–1258, in University of New Mexico Publications in History, #2, 1950.
  • Bard, Rachel. Isabella: Queen Without a Conscience, 2007.(A historical novel)
  • Hilton,Lisa.The Stolen Queen, 2015.(A historical novel)
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Isabella of Angoulême της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).