Ιππόλυτος των Μεδίκων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιππόλυτος
Titian - Portrait of Ippolito dei Medici - WGA22945.jpg
κυβερνήτης της Φλωρεντίας
Περίοδος 1523 - 1527
Προκάτοχος Τζούλιο
Διάδοχος Αλέξανδρος
Οίκος Μεδίκων
Πατέρας Τζουλιάνο του Νεμούρ
Μητέρα Πατσίφικα Μπραντάνο
Γέννηση 1511
Φλωρεντία
Θάνατος 10 Αυγούστου 1535 (24 ετών)
Ίτρι, Νάπολη
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Ιππόλυτος, ιταλ. Ippolito, (151110 Αυγούστου 1535) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν καρδινάλιος.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο και ήταν νόθος γιος του Τζουλιάνο δούκα του Νεμούρ και της εκτός γάμου σχέσης του με την Πατσίφικα Μπραντάνο.

Το 1516 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Ιππόλυτος ήταν μόνο 5 ετών. Τον ανέθρεψαν ο αδελφός του πατέρα του πάπας Λέων Ι΄ και ο ξάδελφος του πατέρα του Τζούλιο. Όταν ο Τζούλιο εκλέχθηκε πάπας ως Κλήμης Ζ΄, τον όρισε κυβερνήτη της Φλωρεντίας αντί αυτού. Το 1527 ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων λεηλάτησε τη Ρώμη· η δύναμη του Κλήμη Ζ΄ μειώθηκε και με αφορμή την αναστάτωση στην Ιταλία οι αντίπαλοι των Μεδίκων έδιωξαν τον Ιππόλυτο. Ο πάπας τελικά έκανε συμφωνία με τον Κάρολο Ε΄ και με τη βοήθεια αυστριακού στρατού πολιόρκησε επί μακρόν την πόλη, ώσπου εξαντλημένη παραδόθηκε. Ο Κλήμης Ζ΄ έθεσε κυβερνήτη τον Αλέξανδρο, νόθο γιο του[1].

Τον Ιππόλυτο τον έκανε καρδινάλιο το 1529 για να τον βοηθά στα εκκλησιαστικά θέματα. Την ίδια ημέρα τον έκανε αρχιεπίσκοπο της Αβινιόν, θέση που του απέφερε σημαντικό εισόδημα. Επειδή ήταν 18 ετών δεν μπορούσε να γίνει επίσκοπος χωρίς παπική εξαίρεση[2]· πράγματι ο Κλήμης Ζ΄ τον χειροτόνησε ιερέα της Σάντα Πρασέντε.[3] Ωστόσο η δική του επιθυμία ήταν να γίνει κυβερνήτης της Φλωρεντίας και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας να εκτοπίσει τον Αλέξανδρο.[4]

Το 1529 ορίστηκε παπικός απεσταλμένος (legato) στην Περούτζια.[5] Το ίδιο έτος παρέστη στη στέψη του Καρόλου Ε΄ στη Μπολόνια.[6] Το 1530 ο πάπας του χορήγησε το 1/3 των εσόδων του Κλούζιο εφ' όρου ζωής.[7] Το 1532 εστάλη στην Ουγγαρία,[8] όπου οδήγησε 8.000 στρατιώτες του Καρόλου Ε΄ εναντίον των Οθωμανών. Επέστρεψε με τον Κάρολο Ε΄ στην Ιταλία το επόμενο έτος.[9]

Το 1532 ονομάστηκε αντι-καγκελάριος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, το πιο προσοδοφόρο αξίωμα της Αυλής (Curia).[10] Επίσης έγινε τιτουλάριος επίσκοπος του Σαν Λορέντζο ιν Νταμάζο, βασιλικής στη Ρώμη.[11] Ήταν φίλος και ίσως είχε σχέση, με την Ιουλία Γκοντζάγκα[12], σύζυγο του Κολόνα κόμη του Φόντι. Ερωτεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων και ο αδελφός της Αλέξανδρος τους είδε αγκαλιά. Δεν παντρεύτηκαν και όταν τον Ιππόλυτο ως καρδινάλιο τον έστειλαν μακριά, τους απαγόρευσαν να ξαναϊδωθούν. Η 10 έτη μικρότερή του Αικατερίνη παντρεύτηκε το 1533 τον Ερρίκο Β΄.[13]

Ο Κλήμης Ζ΄ απεβίωσε το 1534. Το Συνέδριο των καρδιναλίων (Conclave) εξέλεξε τον Αλέξανδρο Φαρνέζε ως Παύλο Γ΄. Ο Ιππόλυτος έδρασε ως πρέσβης στον Κάρολο Ε΄ και μετέφερε με ευχαρίστηση τα παράπονα εναντίον της κυβέρνησης του Αλεξάνδρου των Μεδίκων. Ασθένησε από ελονοσία και έπειτα από 8 ημέρες πυρετού απεβίωσε στο Ίτρι της Νάπολης,[14] αν και φήμες έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από τον Αλέξανδρο των Μεδίκων, του οποίου τις καταχρήσεις επρόκειτο να καταγγείλει[15] ή από τον Παύλο Γ΄, ο οποίος ήθελε τις πλούσιες απολαβές του Ιππολύτου για τους ανιψιούς του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. κατά μία άλλη άποψη, των πιο πολλών στην εποχή του, ήταν εγγονός του εξαδέλφου του Πέτρου Β΄
  2. Saint Marthe, Denis (1716). Gallia christiana (Tomus primus έκδοση). Paris: Imprimerie royale, σελ. 831. https://archive.org/details/bub_gb_uVmjfXlEMJcC.  Eubel, Conradus (ed.). Gulik, Guilelmus (1923). Hierarchia catholica, Tomus 3 (second έκδοση). Münster: Libreria Regensbergiana, σελ. 20, 126–127. https://archive.org/details/hierarchiacathol02eubeuoft. 
  3. Salvador Miranda, The Cardinals of the Holy Roman Church, Medici, Ippolito de', retrieved: 2016-10-09.
  4. Thomsen, p. 417.
  5. Eubel, III, p. 20 note 7. L. Fiumi, "La legazione del Cardinale Ippolito de' Medici nell' Umbria", Bollettino della regia deputazione di storia patria per l'Umbria, 5 (1899), pp. 481–587.
  6. Giovanni Sassu (2007) (στα Italian). Il ferro e l'oro: Carlo V a Bologna (1529-30). Bologna: Editrice Compositori, σελ. 105. ISBN 978-88-7794-590-7. https://books.google.com/books?id=DFhGAQAAIAAJ. 
  7. Eubel, III, p. 20 note 7.
  8. Robert Walter Carden (1911). The life of Giorgio Vasari: a study of the later renaissance in Italy. H. Holt, σελ. 18–20. https://books.google.com/books?id=Wo5mAAAAMAAJ&pg=PR11. 
  9. Cardella, p. 109.
  10. Etta V. Thomsen, "Ippolito de' Medici', in: Peter G. Bietenholz. Thomas Brian Deutscher (2003). Contemporaries of Erasmus: A Biographical Register of the Renaissance and Reformation, Volumes 1-3, A-Z. University of Toronto Press, σελ. 417. ISBN 978-0-8020-8577-1. https://books.google.com/books?id=hruQ386SfFcC&pg=RA1-PA417. 
  11. Cardinal Ippolito's predecessor as Vice-Chancellor, Cardinal Pompeo Colonna, had been Cardinal Priest of San Lorenzo in Damaso and Archbishop of Mondovi in Sicily. Ippolito was succeeding Colonna in all three posts. He could only be Administrator of Mondovi, however, since he was not a bishop. Eubel, III, p. 64 and p. 250.
  12. κόρη του Λουδοβίκου κυρίου της Σαμπιονέτα
  13. Knecht, p. 21.
  14. Crews, p. 109.
  15. Cf. James Montgomery (1835). Eminent Literary and Scientific Men of Italy, Spain, and Portugal ...: Dante. Petrarch. Boccaccio. Lorenzo de' Medici [etc.] Bojardo. Berni. Ariosto. Machiavelli. London: Longman, Rees, Orme, Brown, Green, & Longman, σελ. 188–189. https://books.google.com/books?id=bCYuAAAAYAAJ&pg=PA188. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ippolito de' Medici της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).