Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ
Barbey d'Aurevilly.jpg
Γέννηση
Σαιν-Σαβέρ-λε-Βικόμπτ
Θάνατος
Παρίσι
Υπηκοότητα Γαλλία
Σπουδές Κολέγιο Στανισλάς του Παρισιού και Πανεπιστήμιο της Καέν
Ιδιότητα δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας
Καλλιτεχνικά ρεύματα Ρεαλισμός
Σημαντικά έργα Les Diaboliques
Commons page Wikimedia Commons

Ο Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ (Jules Barbey d’ Aurevilly, 2 Νοεμβρίου 1808 - 23 Απριλίου 1889) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.

Γεννήθηκε στο Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ της Νορμανδίας, σε οικογένεια μικροευγενών, και σπούδασε στο κολλέγιο Στανισλάς του Παρισιού και στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου της Καέν.

Κατά την πρώτη νεότητά του υπήρξε δημοκρατικός και άθεος αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1840 άρχισε να συναναστρέφεται με κύκλους καθολικών και λεζιτιμιστών (οπαδών του πρεσβύτερου κλάδου των Βουρβόνων). Το 1846 επανήλθε στους κόλπους της Καθολικής Εκκλησίας, δεν υπήρξε όμως απόλυτα ορθόδοξο μέλος της.

Το 1852 ανέλαβε την φιλολογική κριτική της βοναπαρτικής εφημερίδας Le Pays και το 1868 του Constitutionnel, στις στήλες του οποίου εναλλασσόταν με τον Σαίντ-Μπέβ (Sainte-Beuve). Μετά τον θάνατο του τελευταίου το 1869, έμεινε παντοδύναμος φιλολογικός κριτής, επονομαζόμενος «ο κοντόσταυλος των γραμμάτων». Εκτός από τις φιλολογικές τάσεις, υπαγόρευε και την μόδα όντας περίφημος δανδής, και, παρά τον καθολικισμό του, πραγματευόταν θέματα αρκετά τολμηρά.

Στις κρίσεις του ήταν ιδιαίτερα οξύς. Επιτέθηκε σε μεγάλα ονόματα : Ουγκώ, Μισελέ (Jules Michelet), Μεριμέ, Ρενάν (Ernest Renan) και ιδίως στον Ζολά και στον νατουραλισμό.

Από την άλλη μεριά όμως συνετέλεσε αποφασιστικά στην καθιέρωση του Σταντάλ και στην θετική επανεκτίμηση του Μπαλζάκ, καθώς και στην αναγνώριση του έργου του Φλωμπέρ και του Μπωντλαίρ, όταν το κλίμα ήταν δυσμενές για τους δύο τελευταίους.

Τα έργα του είναι ιστορίες μυστηρίου και φρίκης, με ανάλυση ψυχολογικών κινήτρων περισσότερο, χωρίς τίποτα το υπερφυσικό. Δύο από τα καλύτερα αναφέρονται στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, προς την οποία ο συγγραφέας διέκειτο εχθρικά : Le Chevalier Des Touches (Ο ιππότης των πλήκτρων, 1863), με θέμα την αντεπαναστατική δραστηριότητα των Σουάνων στην Νορμανδία, και Un Prêtre Marié (Ένας έγγαμος ιερέας, 1864) με θέμα τα δεινά ενός ιερέα υπό το νέο καθεστώς. Καλύτερο έργο του θεωρείται το Les Diaboliques (Οι Διαβολικές, 1874), μια συλλογή έξι διηγημάτων, καθένα από τα οποία αφηγείται κάτι κακό που έκανε μια γυναίκα.


Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Le Cachet d’Onyx, 1831
  • Léa, 1832
  • La Bague d’Annibal, 1842
  • Une Vieille maîtresse, 1851
  • L'Ensorcelée, 1854
  • Le Chevalier Des Touches, 1863
  • Un Prêtre marié, 1864
  • Les Diaboliques, 1874 (Οι διαβολικές)
  • Une Histoire sans nom, 1882
  • Ce qui ne meurt pas

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ελληνικές μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

τις Διαβολικές μετέφρασε ο Γιώργος Παρλαλόγλου ("Γνώση"). Ένα διήγημα από την συλλογή αυτή (La vengeance d'une femme - Η εκδίκηση μιας γυναίκας) μετέφρασε και ο Μιχ. Στασινόπουλος ως Η εκδίκηση μιας Ισπανίδας ("Ηριδανός")