Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ζαν ντε Λα Μπρυγέρ)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ
Jean de La Bruyère.jpg
Πορτραίτο του Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ, το οποίο αποδίδεται στον Νικολά ντε Λαρζιλιέρ
Όνομα Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ
Γέννηση 16 Αυγούστου 1645 (1645-08-16)
Παρίσι, Βασίλειο της Γαλλίας
Θάνατος 11 Μαΐου 1696 (50 ετών)
Βερσαλλίες, Βασίλειο της Γαλλίας
Επάγγελμα/
ιδιότητες
δοκιμιογράφος, μεταφραστής και Γάλλος μοραλιστής
Εθνικότητα Γάλλική
Υπηκοότητα Γαλλία
Σχολές φοίτησης Παλαιό πανεπιστήμιο της Ορλεάνης
Είδη Δοκίμια
Αξιοσημείωτα έργα Οι Χαρακτήρες ή Τα Ήθη αυτού του Αιώνα
Commons page Πολυμέσα

Ο Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ (Jean de La Bruyère, 16 Αυγούστου 1645 - 11 Μαΐου 1696) ήταν Γάλλος συγγραφέας.

Γιος κατωτέρου υπαλλήλου, σπούδασε νομικά και έγινε παιδαγωγός και βιβλιοθηκάριος στον οίκο των Κοντέ.

Συνεσταλμένος και άτολμος κοινωνικά, πέρασε την ζωή του άγαμος, μελετώντας τους αρχαίους και γράφοντας το έργο που τον έκανε διάσημο, τους Χαρακτήρες. Το πρώτο μέρος του ήταν μετάφραση των Χαρακτήρων του Θεόφραστου (Les caractères de Théophraste), ενώ το δεύτερο αναφερόταν στην εποχή του συγγραφέα (Les caractères ou Les moeurs de ce siècle – Οι χαρακτήρες ή Τα ήθη αυτού του αιώνα). Το βιβλίο σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία (οκτώ επαυξημένες κάθε φορά εκδόσεις εξαντλήθηκαν πριν από τον θάνατο του Λα Μπρυγιέρ) γιατί οι αναγνώστες αναγνώριζαν στους χαρακτήρες αυτούς πολύ γνωστά πρόσωπα του Παρισιού ή της Αυλής. Κυκλοφόρησαν μάλιστα και «κλείδες» για την ασφαλή αναγνώριση των προσώπων. Εννοείται ότι ο Λα Μπρυγιέρ ισχυρίστηκε ότι «πάσα ομοιότης είναι συμπτωματική».

Το 1693 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και επί τη εισδοχή του εκφώνησε περίφημο λόγο. Ήταν με τους «Αρχαίους» στην διαμάχη τους με τους «Συγχρόνους» (La querelle des Anciens et des Modernes).

Οι Χαρακτήρες διακρίνονται για το ύφος τους, την διαπεραστική ειρωνεία και το ψυχολογικό βάθος τους. Ο Λα Μπρυγιέρ επιτίθεται κατά των καταχρήσεων των υπαλλήλων, της αλαζονείας των ευγενών, της αρπακτικότητας των χρηματιστών και της δουλικότητας των αυλικών («Στην εκκλησία των Βερσαλλιών δεν κοιτάζουν το Ιερό αλλά τον βασιλιά»). Κατέκρινε τους άδικους θεσμούς και υπερασπίστηκε τον λαό και ιδιαίτερα τον αγροτικό πληθυσμό που υπέφερε τα πάνδεινα εκείνη την εποχή από τους πολέμους και την άγρια φορολογία.