Επιστολικό μυθιστόρημα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Το Επιστολικό ή επιστολογραφικό μυθιστόρημα είναι υποείδος του «αστικού έπους»[1]. Πρόκειται για πλασματική, συνήθως επιστολή[2], αν και χρησιμοποιούνται επίσης ημερολογιακές καταχωρίσεις, αποσπάσματα εφημερίδας και άλλα έγγραφα [3][4]. Διακρίνεται σε μονολογικό (ή μονοφωνικό) και πολυλογικό (ή πολυφωνικό). Ως πρόγονος του επιστολικού μυθιστορήματος καταγράφεται το έργο του Σάμουελ Ρίτσαρντσον (Samuel Richardson) Παμέλα; ή, Η αρετή ανταμείβεται (1740)[5]. Παράδειγμα ελληνικού επιστολικού μυθιστορήματος αποτελεί το Ο Λέανδρος (1834) του Παναγιώτη Σούτσου[1].

Η επιστολική μορφή μπορεί να προσθέσει μεγαλύτερο ρεαλισμό σε μια ιστορία γιατί μιμείται συμβάντα καθημερινής ζωής. Είναι έτσι σε θέση να επιδείξει διαφορετικές απόψεις χωρίς προσφυγή στην τεχνική της αφήγησης. Ένα σημαντικό στρατηγικό εργαλείο στο επιστολικό μυθιστόρημα για τη δημιουργία της εντύπωσης της αυθεντικότητας των γραμμάτων είναι ο φανταστικός εκδότης.[6]

Σημειώσεις-παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Βελουδής, Γιώργος (1996). «Εισαγωγή». Παναγιώτης Σούτσος, Ο Λέανδρος. Αθήνα: Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη. σελίδες 14–16. 
  2. «11 Epistolary Novels That'll Make You Miss The Days of Letter Writing - Bustle». 
  3. Thomas O. Beebee (1999). Epistolary fiction in Europe, 1500-1850. Cambridge University Press, ISBN 9780521622752
  4. Laura Anne Salsini (2010) Addressing the Letter: Italian Women Writers' Epistolary Fiction. University of Toronto Press, ISBN 9781442641655
  5. «ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ». Gov-Civ-Guarda. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022. 
  6. A. Takeda. Die Erfindung des Anderen: Zur Genese des fiktionalen Herausgebers im Briefroman des 18. Jahrhunderts. Würzburg, 2008; U. Wirth. Die Geburt des Autors aus dem Geist der Herausgeberfiktion. Editoriale Rahmung im Roman um 1800. Munich, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]