Διχλωριούχο βανάδιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Διχλωριούχο βανάδιο
Kristallstruktur Cadmiumiodid.png
Διάλυμα διχλωριούχου βαναδίου
Γενικά
Όνομα IUPAC Διχλωριούχο βανάδιο
Άλλες ονομασίες Διχλωροβανάδιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος VCl2
Μοριακή μάζα 121,847 amu
Αριθμός CAS 10060-11-4
SMILES Cl[V]Cl
InChI 1S/2ClH.V/h2*1H;/q;;+2/p-2
Αριθμός RTECS YW1575000
PubChem CID 66355
ChemSpider ID 59733
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο τήξης 1027°C
Σημείο βρασμού 1506°C
Πυκνότητα 3.230 kg/m3
Διαλυτότητα
στο νερό
Διαλυτό
Εμφάνιση ανοικτοπράσινο στερεό
Χημικές ιδιότητες
Επικινδυνότητα
Αντιδρά τάχιστα με το οξυγόνο
Φράσεις κινδύνου 20/21/22-34
Φράσεις ασφαλείας 26-27-36/37/39-45
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa).

Το διχλωριούχο βανάδιο είναι η ανόργανη χημική ένωση με χημικό τύπο VCl2. Στις συνηθισμένες συνθήκες είναι ένα ανοικτοπράσινο στερεό[1] στερεό που αποτεελεί το χλωρίδιο του βαναδίου στο οποίο το βανάδιο έχει βαθμό οξείδωσης +2. Όπως και άλλα μεταλλικά διαλογονίδια, το διχλωριούχο βανάδιο είναι ένα πολυμερές άλας. Το διχλωριούχο βανάδιο διαλύται στο νερό, στην αιθανόλη και στο διαιθυλαιθέρα[2]. Κατά την επαφή του με τον αέρα οξειδώνεται σχηματίζοντας οξυδιχλωριούχο βανάδιο (VOCl2).

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αναγωγή διχλωριούχου βαναδίου από υδρογόνο ήταν η πρώτη γνωστή παραγωγή μεταλλικού βαναδίου και έγινε το 1867 από τον Χένρυ Ένφιλντ Ρόσκοε (Enfield Roscoe).

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με αναγωγή τριχλωριούχο βαναδίου από υδρογόνο με θέρμανση περί τους 675°C):

2. Μια άλλη δυνατότητα είναι η θερμική οξςιδοαναγωγή του τριχλωριούχου βαναδίου:

3. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με απευθείας ολική σύνθεση από τα στοιχεία που το αποτελούν:

4. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροχλωρίου σε μεταλλικό βανάδιο:

5. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση «υδρογόνου εν τω γενάσθαι» (δηλαδή π.χ. υδροχλωρικού οξέος και ψευδαργύρου) σε πεντοξείδιο του βαναδίου:

6. Τέλος, το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί και με τετραχλωριούχου βαναδίου από υδρογόνο:

Χημική συμπεριφορά και παράγωγα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To διχλωριούχο βανάδιο είανι ένα ισχυρό αναγωγικό μέσο, ικανό να ανάξει σουλφοξείδια σε σουλφίδια, οργανικά αζίδια σε αμίνες, καθώς και να προκαλέσει «αναγωγικό ζευγάρωμα»[3] σε κάποια αλκυλαλογονίδια. Όταν το διχλωριούχο βανάδιο διαλύεται στο νερό δίνει το σύμπλοκο ιόν [V(H2O)6]2+. Η εξάτμιση τέτοιων διαλυμάτων δίνει κρυστάλλους της ένωσης [V(H2O)6]Cl2.

Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Αυτό το χρώμα αναφέρεται στην αγγλόφωνη και στη ρωσόφωνη Βικιπαίδεια, αλλά στη γερμανόφωνη αναφέρεται ως κίτρινο στερεό, και σε άλλο σημείο της αγγλοφωνης πορφυρό. H σχετική φωτογραφία από τα Commons επιβεβαιώνει το πράσινο χρώμα στο υδατικό διάλυμά του.
  2. «справочник химических соединений». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-09-10. 
  3. Τα RX μετατρέπονται σε R2.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vanadium(II) chloride της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vanadium(II)-chlorid της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Хлорид ванадия(II) της Ρωσικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).