Δημήτριος Βερναρδάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δημήτριος Βερναρδάκης
Dimitrios Bernardakis.JPG
Γέννηση
Αγία Μαρίνα Λέσβου
Θάνατος
Μυτιλήνη
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών () και Πανεπιστήμιο του Μονάχου ()
Ιδιότητα θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και καθηγητής πανεπιστημίου
Αδέλφια Γρηγόριος Βερναρδάκης

Ο Δημήτριος Βερναρδάκης (1833[1]- 1907[2]) υπήρξε πολυπράγμων λόγιος, θεατρικός συγγραφέας και καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αγία Μαρίνα της Λέσβου στις 21 Νοεμβρίου 1833.[1] Ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος Βερναρδάκης και καταγόταν από την Κρήτη, ενώ η μητέρα του Μελισσηνή, το γένος Τραντάλη.[3] Αδελφοί του ήταν οι λόγιοι Αθανάσιος και Γρηγόριος Βερναρδάκης.[4] Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση υπό τον Γρηγόριο Γεννάδιο[4] και από το 1849 σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1856 αναγορεύθηκε διδάκτωρ φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου.[1]

Σπούδασε με χρήματα που του έδωσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Καλλίνικος από την σημερινή Σκοτίνα Πιερίας. Πολυγραφότατος, ασχολήθηκε με την κριτική έκδοση τραγωδιών του Ευριπίδη (Φοίνισσαι, Εκάβη, Ιππόλυτος, Μήδεια)[5][6], αλλά έγινε γνωστός κυρίως χάρη στα έμμετρα δράματά του, με τα οποία θέλησε να δημιουργήσει ένα ρομαντικό ελληνικό θέατρο, επηρεασμένος από τον Σαίξπηρ, την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία. Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνική σκηνή έγινε το 1850 με το βραβευμένο από τον Ράλλειο Διαγωνισμό Ποίησης έργο του «Εικασία». Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ιστορικού δράματος στην Ελλάδα. Τα έργα του είχαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους αλλά ξεχάστηκαν γρήγορα κυρίως λόγω της αρχαΐζουσας γλώσσας τους.[7]

Το 1861 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής ιστορίας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και στη συνέχεια το 1865 διορίστηκε τακτικός.[1] Η πανεπιστημιακή του καριέρα έληξε στις 27 Αυγούστου 1869 όταν αναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω συνεχιζομένων φοιτητικών αντιδράσεων (Βερναρδάκεια), τις οποίες ο ίδιος απέδωσε σε συμπαιγνία των πανεπιστημιακών του αντιπάλων και της τότε πολιτικής εξουσίας. Διορίστηκε ξανά το 1882, αλλά παραιτήθηκε μετά από ένα εξάμηνο, όντας παράλληλα έφορος της Εθνικής Βιβλιοθήκης.[4] Διετέλεσε ακόμη καθηγητής των Βασιλοπαίδων, ενώ ο υπουργός παιδείας Αθανάσιος Ευταξίας του είχε προτείνει να διευθύνει την Ακαδημία που θα ιδρυόταν τότε, θέση όμως που δεν δέχθηκε.[1]

Ο αδελφός του Αθανάσιος (αντεπιστέλλον μέλος της Académie de Stanislas, Nancy) το 1904[8] και το 1905[9] πρότεινε τον Δημήτριο Βερναρδάκη για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.[10]

Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου (ιουλιανό ημερολόγιο) 1907 στη Μυτιλήνη.[1]

Ενδεικτική εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεατρικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μαρία Δοξαπατρή (1857)
  • Κυψελίδαι (1858)
  • Μερόπη (1865)
  • Ευφροσύνη (1876)
  • Φαύστα (1893)
  • Αντιόπη (1895)
  • Νικηφόρος Φωκάς (1905)

Γλωσσικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ἑλληνικὴ Γραμματικὴ εἰς χρῆσιν τῶν Ἑλληνικῶν σχολείων (1864-1865)
  • Ψευδαττικισμοῦ ἔλεγχος (1884)

Ιστορικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γενικὴ Ἱστορία (1867)

Θεολογικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ἱερὰ Κατήχησις (επιλεγμένο το 1872 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως το καλύτερο υπάρχον βιβλίο κατήχησης και προτεινόμενο για διδασκαλία στα σχολεία)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 «Θάνατος του Δημ. Βερναρδάκη». Εμπρός: σελ. 2. 13 Ιανουαρίου 1907. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=15960&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AReASNASZASVASJASZASMASEASSASPASa&CropPDF=0. Ανακτήθηκε στις 06-10-2016. 
  2. Εφταλιώτης, Αργύρης (1993). Ογδόντα ανέκδοτα γράμματα του Αργύρη Εφταλιώτη (1889-1907) προς τον Αλέξανδρο Πάλλη: οι αγώνες των πρώτων δημοτικιστών. Αθήνα: Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο, σελ. 139. https://books.google.gr/books?id=3I9iAAAAMAAJ&q=%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82+1907&dq=%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82+1907&hl=el&sa=X&ei=4WLbUcWuBozMOJr6gOgM&ved=0CC8Q6AEwAA. 
  3. «Δημήτριος Ν. Βερναρδάκης». εφ. Δημοκράτης. 19 Νοεμβρίου 2008. http://www.dimokratis.gr/index.php?id=5453&view_option=subject&year=08. Ανακτήθηκε στις 06-10-2016. 
  4. 4,0 4,1 4,2 «Βερναρδάκης Δημήτριος». www.ekebi.gr. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=122. Ανακτήθηκε στις 06-10-2016. 
  5. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, ΑΚΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ν. ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ, σελ 210
  6. http://www.eriande.elemedu.upatras.gr/eriande/synedria/synedrio4/praktika1/likiardopoulou.htm
  7. «[...] ο Βερναρδάκης δεν ήταν οπαδός της δημοτικής.» Δημαράς, Κωνσταντίνος (2000). «Δημήτριος Βερναρδάκης». Στο: Πολίτης, Αλέξης, επιμ. Σύμμικτα Α΄: Από την παιδεία στην λογοτεχνία. Αθήνα: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, σελ. 239. ISBN 978-960-320-100-7. 
  8. «Nomination Database - Literature». www.nobelprize.org. http://www.nobelprize.org/nomination/literature/nomination.php?action=show&showid=422. Ανακτήθηκε στις 2016-10-06. 
  9. «Nomination Database - Literature». www.nobelprize.org. http://www.nobelprize.org/nomination/literature/nomination.php?action=show&showid=457. Ανακτήθηκε στις 2016-10-06. 
  10. Αρκουδέας, Κώστας (2015). Το χαμένο Νόμπελ: Μια αληθινή ιστορία. Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη. ISBN 9789600359374. https://books.google.gr/books?id=3m-xCwAAQBAJ&pg=PT43&dq=%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82&f=false. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παναγιώτης Δ. Βερναρδάκης, «Εισαγωγή στο βίο και στα έργα των αδελφών Δημητρίου Ν. και Γρηγορίου Ν. Βερναρδάκη», στον τόμο Π. Δ. Βερναρδάκης (επιμ. έκδ.), Οι Βερναρδάκηδες στον πνευματικό βίο. Πρακτικά Ημερίδας (Μυτιλήνη 17 Σεπτεμβρίου 2005) [Π. Δ. Βερναρδάκης, H. G. Ingenkamp, Γ. Α. Χριστοδούλου, Β. Πούχνερ, Α. Νικολαΐδης], έκδ. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου, Μυτιλήνη 2008, σσ. 13-23 και εδώ σσ. 14-19.
  • Παναγιώτης Δ. Βερναρδάκης, «Εισαγωγή στον βίο και τα έργα του Δημητρίου Ν. Βερναρδάκη», στον τόμο Γ. Ιωαννίδης (επιμ.), Δημήτριος Ν. Βερναρδάκης: Η ζωή και το έργο του. Πρακτικά Ημερίδας (Τετάρτη, 10 Οκτ. 2007), σειρά: Παράβασις – Μελετήματα. 8, έκδ. Ergo, Αθήνα 2008, σσ. 17-38.
  • Παναγιώτης Μιχαηλάρης, «Oι αδελφοί Bερναρδάκη στα νεοελληνικά γράμματα», Tα Iστορικά 5 (1986), σσ. 230-233.
  • Κωνσταντίνος Δημαράς, «Δημήτριος Βερναρδάκης», στο: Κ. Θ. Δημαράς, Σύμμικτα Α΄ Από την παιδεία στην λογοτεχνία, (επιμ. Αλέξης Πολίτης), Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σσ. 237-239

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]