Δημήτρης Κουτσογιάννης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δημήτρης Κουτσογιάννης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1898
Τραπεζούντα
Θάνατος1944
Αθήνα
ΨευδώνυμοΔημητριάδης και Ψαράς
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΚομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητατυπογράφος
λοχίας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΚομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός/Κόκκινος Στρατός
Πόλεμοι/μάχεςΡωσικός Εμφύλιος Πόλεμος

Ο Δημήτρης Κουτσογιάννης (ψευδώνυμα Δημητριάδης ή Ψαράς) (1898-1944) ήταν Πόντιος λοχίας του Κόκκινου Στρατού και στέλεχος του ΚΚΕ. Κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας ήταν μέλος της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ και πράκτορας των αρχών Ασφαλείας. Εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ τον Δεκέμβριο του 1944.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεανικά χρόνια - η δράση του στο ΚΚΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Δημήτρης Κουτσογιάννης γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου το 1898 και ήταν γιος εμπόρου. Λόγω των τουρκικών διώξεων το 1914 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στον Καύκασο, όπου ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και πολέμησε μαζί με τους μπολσεβίκους ως λοχίας του Κόκκινου Στρατού κατά την Οκτωβριανή επανάσταση.[1] Μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων στον εμφύλιο με τους τσαρικούς, φοίτησε στη Μόσχα στις κομματικές σχολές ΚUTV και ειδικεύτηκε στη δημιουργία παράνομων καθοδηγητικών δικτύων, καθώς και σαν τυπογράφος.[2] Ήρθε στην Ελλάδα το 1926 και εντάχθηκε στον μηχανισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ο Κουτσογιάννης ήταν καθοδηγητικό στέλεχος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ), υπεύθυνος για τον παράνομο μηχανισμό των τυπογραφείων του ΚΚΕ[3] και έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Νίκου Ζαχαριάδη, με τον οποίο τον συνέδεε προσωπική φιλία.

Σε χρόνο απροσδιόριστο ο Κουτσογιάννης πέρασε στην υπηρεσία της Ασφάλειας και έγινε πράκτοράς της.[4] Ο Νικόλαος Χαραλαμπίδης ανώτατος αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και επικεφαλής της υπηρεσίας διώξεως κομμουνισμού (1936-1941) σε σειρά άρθρων που έγραψε στην εφημερίδα "Εθνικός Κήρυξ" τον Οκτώβριο του 1949 αναφέρει ότι ο Κουτσογιάννης έγινε πράκτορας της Ασφάλειας από το 1927.[5]

Η δράση του την περίοδο της Δικτατορίας Μεταξά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά όλος ο μηχανισμός του ΚΚΕ πέρασε στην παρανομία και ο Κουτσογιάννης κρατούσε μια από τις κύριες γιάφκες του ΚΚΕ στην Αθήνα στην οδό Σύρου 27 στην Κυψέλη, όπου ήταν θυρωρός της πολυκατοικίας αυτής. Ο Κουτσογιάννης δεν ενεργοποιήθηκε από την Ασφάλεια κατά τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, η γιάφκα αυτή ήταν από τις ελάχιστες που δεν χτυπήθηκε από την Ασφάλεια με αποτέλεσμα να θεωρείται ασφαλής. Μετά τις εκτεταμένες συλλήψεις στελεχών το 1938 και 1939 την καθοδήγηση του ΚΚΕ ασκούσε η λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ) υπό τους Πλουμπίδη-Σιάντο.[6]

Τον Μάιο του 1939 ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, έγκλειστος στις φυλακές της Κέρκυρας στην Αχτίνα Θ', έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που ανέφεραν ότι ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν πράκτορας των αρχών ασφαλείας, με σύμφωνη γνώμη των ΝεφελούδηΠαρτσαλίδη, δίνει εντολή στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει το κόμμα από τους πράκτορες που δρούσαν στους κόλπους του.[7] Ωστόσο, στη προσπάθεια σύνδεσης του με τον παράνομο μηχανισμό ο Μιχαηλίδης μπλέκεται στα δίχτυα της Ασφάλειας. Τότε, Μανιαδάκης, Παξινός και Τυρίμος (που είχε περάσει στην υπηρεσία της Ασφάλειας) αποφασίζουν την ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ (ΠΔ), ενός ασφαλίτικου μηχανισμού, και ο Μιχαηλίδης αναγκάζεται να συμμετάσχει.[8]

Στην Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Οκτώβριο του 1939 μερικά νεαρά μέλη του ΚΚΕ (Μπακόλα, Τιμογιαννάκης, Καστρινός, Χρονόπουλος κ.α) που σπούδαζαν στις κομματικές σχολές ΚUTV στη Σοβιετική Ένωση έφθασαν μέσω Παρισιού στην Ελλάδα με εντολή της Κομιντέρν να αναδιοργανώσουν το διαβρωμένο από της Ασφάλεια κόμμα. Αυτοί συνδέθηκαν με τη γιάφκα της οδού Σύρου και τον Κουτσογιάννη. Οι Κουτσογιάννης και Τυρίμος προσέγγισαν αυτά τα άτομα (τα οποία δεν γνώριζαν το ρόλο Τυρίμου-Κουτσογιάννη), τους έπεισαν ότι η ΠΚΕ είναι διαβρωμένη από την Ασφάλεια και ότι πρέπει να συγκροτήσουν νέα καθοδήγηση. Στα τέλη Δεκέμβρη του 1939 οι Μπακόλα, Τιμογιαννάκης, Κουτσογιάννης, μαζί με τους Μύτλα, Μιχαηλίδη και αργότερα πιθανώς και τον Μανωλέα συγκρότησαν την ΠΔ υπό την καθοδήγηση του Τυρίμου και της Ασφάλειας.[9] Η ΠΔ έκανε την επίσημη εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1940, εκδίδοντας ακόμη και δικό της Ριζοσπάστη.[10]

Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο τον Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την -καθαρή- ΠΚΕ.[11] Η ΠΔ βρέθηκε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ, συνεχώς αντάλλασσαν κατηγορίες για χαφιεδισμό και η κατάσταση αυτή προκάλεσε τρομερή σύγχυση στα μέλη του ΚΚΕ.[12]

Ο ρόλος της ΠΔ άρχισε να αποκαλύπτεται προς τα τέλη του 1940, όταν ο πλαστός Ριζοσπάστης άρχισε να υμνεί τον Μεταξά και να αποκτά έντονο εθνικιστικό και φιλοκαθεστωτικό λόγο.[13]

Κατοχή - Αντίσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τελικά η δράση της ΠΔ έληξε με την έναρξη της γερμανικής κατοχής το 1941. Καθοδηγητής της από το 1939 μέχρι το 1941 ήταν ο Μιχάλης Τυρίμος και άμεσος συνεργάτης του ο Κουτσογιάννης.[14] Τον Μάιο του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή από στελέχη του κόμματος που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους, που ξεκαθάρισε το τοπίο και έγινε η μόνη και αδιαμφισβήτητη καθοδήγηση του ΚΚΕ.[15]

Ο προδοτικός ρόλος του Κουτσογιάννη απέναντι στο ΚΚΕ αποκαλύφθηκε κατά την περίοδο της Κατοχής όταν τα στελέχη του κόμματος που είχε καταδώσει και είχαν συλληφθεί από την Ασφάλεια (Πλουμπίδης, Σιάντος, Μιχελίδης κ.α) αφού ελευθερώθηκαν εξέτασαν όλες τις συνθήκες σύλληψής τους και κατέληξαν στον Κουτσογιάννη. Επιπροσθέτως, οι εκθέσεις που έγραψε ο Μιχαηλίδης, αλλά και ο Τυρίμος κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών, όταν είχε συλληφθεί από την ΟΠΛΑ, αποδείχτηκαν εξίσου επιβαρυντικές για τον Κουτσογιάννη.[16]

Ο Κουτσογιάννης κατά τη διάρκεια της Κατοχής ιδιώτευσε και δεν συμμετείχε στην Αντίσταση. Παρ΄ όλα αυτά παρέδωσε το 1942 στην Κ.Ε του ΚΚΕ το παράνομο τυπογραφείο της ΠΔ.[17] Σύμφωνα με τον Γιάννη Ιωαννίδη ο Κουτσογιάννης με αυτή του την πράξη και μερικές ακόμη την επόμενη περίοδο της κατοχής σκοπό είχε να εξευμενίσει την ηγεσία του ΚΚΕ, γιατί φοβόταν για τη ζωή του. Χαρακτηριστικά αναφέρει:[18]

"Και τώρα ο Κουτσογιάννης επειδή είδε ότι εμείς καθαρίζαμε όλους αυτούς τους προδότες, σου λέει αυτοί θα με βρουν και δεν γλυτώνω. Στάσου να κάνω ότι είμαι καλός... Κατάλαβες; Έξυπνο δηλαδή. Χαφιές προ του 1936 ο Κουτσογιάννης".

Τον Δεκέμβρη του 1944 ο Κουτσογιάννης συνελήφθη από την ΟΠΛΑ και εκτελέστηκε ως "πράκτορας του εχθρού" και "προδότης του ΚΚΕ".[19]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
  2. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
  3. Γιάννης Ιωαννίδης "Αναμνήσεις", εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1979
  4. Δημήτρης Μιχελίδης "Ο μυστικός πράκτορας στο ΚΚΕ", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1986
  5. Βασίλης Νεφελούδης "Ακτίνα Θ'", Εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
  6. Περικλής Ροδάκης "Νίκος Ζαχαριάδης", Εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 2007
  7. Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004
  8. Θανάσης Χατζής, "Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε", εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1996

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μιχελίδης (1986), σελ. 101
  2. Ροδάκης (2007), σελ. 104-105
  3. Φαράκος (2004), σελ. 97
  4. Φαράκος (2004), σελ. 97
  5. Ροδάκης (2007), σελ. 104-105 & Μιχελίδης (1986), σελ. 112
  6. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ.342-344
  7. Νεφελούδης (2007), σελ. 226-234
  8. Νεφελούδης (2007), σελ.226-234
  9. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 97-100
  10. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ.344-345
  11. Νεφελούδης (2007), σελ.226-234
  12. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), Ιωαννίδης (1979), Φαράκος (2004)
  13. Χατζής (1996), σελ.122
  14. Φαράκος (2004), σελ.319-320
  15. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ.378-380
  16. Μιχελίδης (1986), σελ. 101-108 & Ροδάκης (2007) & Ιωαννίδης (1979)
  17. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 79
  18. Ιωαννίδης (1979), σελ. 114
  19. Φαράκος (2004), σελ. 97