Σπύρος Παξινός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σπύρος Παξινός
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1895
Κέρκυρα
Θάνατος 24  Νοεμβρίου 1958
Καράτσι
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αστυνομικός
διπλωμάτης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα πρέσβης

Ο Σπύρος Παξινός (1895-1958) ήταν ανώτατος αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και διευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών την περίοδο 1936-1941. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Πακιστάν, όπου και δολοφονήθηκε το 1958 υπό μυστηριώδεις συνθήκες.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Σπύρος Παξινός γεννήθηκε το 1895 στην Κέρκυρα. Εισήχθη στην Χωροφυλακή το 1915 και έφτασε μέχρι το βαθμό του ανθυπομοίραρχου. Το 1929 μετετάγη με το βαθμό του Αστυνόμου Β' στην Αστυνομία Πόλεων και τοποθετήθηκε στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών. Ανέβηκε γρήγορα την ιεραρχία του Σώματος, φτάνοντας μέχρι τις ανώτατες θέσεις.[1]

Στον αντικομμουνιστικό αγώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1935 έγινε υποδιοικητής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και το 1936 επί δικτατορίας Μεταξά ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας Μανιαδάκης τον έστειλε να εκπαιδευτεί στη γερμανική Γκεστάπο στη δίωξη του κομμουνισμού.[2] Επέστρεψε το 1937 όπου τοποθετήθηκε επικεφαλής της υπηρεσίας δίωξης του κομμουνισμού και του νεοσυσταθέντος Κέντρου Αλλοδαπών, το οποίο ήταν υπηρεσία αντικατασκοπείας.

Ο Παξινός εφάρμοσε πολύ αποτελεσματικά τις μεθόδους της Γκεστάπο και επέτυχε τη σύλληψη κατά τα έτη 1938-39 πολλών ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ (Μαλτέζος, Νεφελούδης, Σκλάβαινας, Παρτσαλίδης, Σιάντος, Πλουμπίδης, Θέος, Σκαφίδας, Μιχελίδης κ.α).[3] Επίσης διακρίθηκε ιδιαίτερα στην προσπάθεια του Υφυπουργείου Ασφαλείας να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού φυλακισμένα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και στη συνέχεια κάποια από αυτά να περάσουν στην υπηρεσία της Ασφάλειας, όπως ο Τυρίμος, ο Μανωλέας, ο Μύτλας κ.α.[4]

Η ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη του 1939 πρωτοστάτησε μαζί με τον Μανιαδάκη και τον Τυρίμο στην ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ (ΠΔ) ενός ασφαλίτικου μηχανισμού με σκοπό τη διάβρωση της πραγματικής ηγεσίας του ΚΚΕ της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ).[5] Η ΠΔ που εξέδιδε και δικό της ασφαλίτικο Ριζοσπάστη ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ, κατηγορώντας η μια την άλλη για χαφιεδισμό. Μέσα σε αυτό το κλίμα τα στελέχη και μέλη του ΚΚΕ βρέθηκαν σε πρωτοφανή σύγχυση. Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την καθαρή ΠΚΕ.[6]

Για τη δράση του στον αντικομμουνιστικό αγώνα ο Παξινός τιμήθηκε από τον Μεταξά και τον Μανιαδάκη.

Το 1940 έγραψε το βιβλίο "Έγκλημα - Κοινωνία - Αστυνομία" που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Σαλίβερου.[7]

Εγκατάσταση στο Κάιρο και ύποπτο τέλος στο Πακιστάν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1941 ο Παξινός ακολούθησε τη βασιλική κυβέρνηση στο Κάιρο. Το 1942 κατά τη διάρκεια δεξίωσης της Αγγλικής πρεσβείας, εκμυστηρεύτηκε σε Άγγλο διπλωμάτη την επιθυμία του να γράψει ένα βιβλίο που θα απεκάλυπτε τα πάντα γύρω από τον θάνατο του Ι. Μεταξά και το οποίο θα εξέδιδε μετά τον πόλεμο. Την επόμενη μέρα τον συνέλαβαν οι Άγγλοι και μεταφέρθηκε στις Συριακές φυλακές στο Άκρον, ως πράκτορας των Γερμανών.[8] Λίγο πριν το τέλος του πολέμου μεταφέρθηκε σε φυλακές στην Ινδία.[9]

Όταν αποφυλακίστηκε δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά εγκαταστάθηκε στο Καράτσι του Πακιστάν άνοιξε δικό του γραφείο και ασκούσε το επάγγελμα του ναυλομεσίτη. Επίσης διετέλεσε για ένα διάστημα πρόξενος της Ελλάδας στο Πακιστάν.[10]

Στις 24 Νοεμβρίου 1958 δολοφονήθηκε στο Καράτσι υπό μυστηριώδεις συνθήκες.[ασαφές][11] Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο 1ο Νεκραταφείο Αθηνών στις 11 Δεκεμβρίου 1958.[12]

Ο Παξινός ήταν παντρεμένος, (η γυναίκα του ονομαζόταν Ιουλία) χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
  2. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
  3. Δημήτρης Μιχελίδης "Ο μυστικός πράκτορας στο ΚΚΕ", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1986
  4. Βασίλης Νεφελούδης "Ακτίνα Θ'", Εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
  5. Περικλής Ροδάκης "Νίκος Ζαχαριάδης", Εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 2007
  6. Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004
  7. Περιοδικό "Στρατοί & Τακτικές" – Τεύχος 13, Ιούλιος-Αύγουστος 2012, Αθήνα (Άρθρο του Ιάκωβου Χονδροματίδη)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=20526&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASJASWASRASVASkASa&CropPDF=0
  2. Φαράκος (2004), σελ.38-39
  3. Νεφελούδης (2007), Ροδάκης (2007), Φαράκος (2004), σελ.38-39 κλπ
  4. Ροδάκης (2007), σελ.112-115
  5. Ροδάκης (2007), σελ.112-115
  6. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ.342-344
  7. http://www.booksistor.com/main.php?manufacturers_id=16132
  8. Χονδροματίδης, "Στρατοί & Τακτικές" τεύχος 13 (2012), σελ.22-23
  9. Μιχελίδης (1986), σελ. 112
  10. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=23416&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASJASWASRASVASkASa&CropPDF=0
  11. Το ΚΚΕ στο ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 78
  12. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=20526&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASJASWASRASVASkASa&CropPDF=0