Γουλιέλμος της Ακουιτανίας
| Γουλιέλμος της Ακουιτανίας | |
|---|---|
 Ο Γουλιέλμος της Ακουιτανίας, Σιμόν Βουέ 1622 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Guillaume de Gellone (Γαλλικά) |
| Θάνατος | 28 Μαΐου 813 Σαιν-Γκιλέμ-λε-Ντεζέρ |
| Τόπος ταφής | Σαιν-Γκιλέμ-λε-Ντεζέρ |
| Eορτασμός αγίου | 28 Μαΐου |
| Θρησκευτικό τάγμα | Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | στρατιωτικός ηγέτης[1] |
| Εργοδότης | Καρλομάγνος |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Cunegunda d'Austràsia Guitburga |
| Τέκνα | Βερνάρδος της Σεπτιμανίας Gaucelm Teodoric III d'Autun Gerberga Héribert Μπέρα της Βαρκελώνης |
| Γονείς | Θεοδέρικ Δ΄ του Ωτύν και Άουντα της Φραγκίας |
| Αδέλφια | Αδαλχέλμ του Ωτύν Teuduí d'Autun Wilhelmide[2] |
| Οικογένεια | Γουλιελμίδες |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Κόμης της Τουλούζης (790–806) |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Γουλιέλμος της Ακουιτανίας (γαλλικά: Guillaume ή Guilhem de Gellone ou d'Aquitaine), ή Γουλιέλμος του Ζελόν, επονομαζόμενος και Μέγας, ο μεσαιωνικός ήρωας Γουλιέλμος της Οράγγης (π. 755 - 812 ή 814) από τον Οίκο των Γουλιελμιδών, ήταν σημαντικός ευγενής και στρατιωτικός διοικητής της Καρολίγγειας εποχής. Ήταν κόμης της Τουλούζης, δούκας της Ακουιτανίας και μαρκήσιος της Σεπτιμανίας τη δεκαετία του 790.[3]
Ο Γουλιέλμος, που σε όλες τις πηγές περιγράφεται ως εξαιρετικά δυνατός και γενναίος, διακρίθηκε στις στρατιωτικές συγκρούσεις με τους Άραβες της σημερινής Ισπανίας όταν ο εξάδελφός του Καρλομάγνος του ανέθεσε σημαντικά αξιώματα στην Ακουιτανία, στη Σεπτιμανία και στην Ισπανική Μαρκιωνία. Το 801 απέκρουσε τις μουσουλμανικές επιδρομές και συμμετείχε στην κατάκτηση της Βαρκελώνης, που ελέγχονταν για 80 χρόνια από το Εμιράτο της Κόρδοβας.
Το 804 ίδρυσε το αβαείο της Ζελόν στο Σαιν-Γκιγιέμ-λε-Ντεζέρ όπου αποσύρθηκε το 806. Αγιοποιήθηκε το 1066 και η μνήμη του τιμάται στις 28 Μαΐου.[4]
Τον 12ο αιώνα, τα ηρωικά του κατορθώματα ενέπνευσαν τον χαρακτήρα του Γουλιέλμου της Οράγγης, ήρωα ενός ολόκληρου κύκλου επικών ασμάτων, στα οποία αποκαλείται και Μαρκήσιος με τη κοντή μύτη λόγω τραυματισμού που υπέστη σε μάχη κατά των Σαρακηνών, ή στους θρύλους με έναν γίγαντα.[5]
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Γουλιέλμος γεννήθηκε στη Φραγκία γύρω στο 755 από οικογένεια συγγενική με τους Πεπινίδες και τους Καρολίδες. Ήταν γιος του Τιερύ Δ΄ κόμη του Ωτέν (στη Βουργουνδία) και της Άουντας της Φραγκίας, πιθανόν κόρης του Κάροαρόλου Μαρτέλου. Ο πατέρας του ήταν στο περιβάλλον των μαγιορδόμων του παλατιού Καρόλου Μαρτέλου και Πιπίνου του Βραχέως. Εξάδελφος, και σχεδόν συνομήλικος του Καρλομάγνου, πιθανότατα μεγάλωσε στη Φραγκική βασιλική Αυλή, και απολάμβανε την εύνοια του βασιλιά για την πίστη και το θάρρος του. Νυμφεύτηκε γύρω στο 775, την πρώτη του σύζυγο Κυνεγόνδη του Σπολέτο· στη συνέχεια γύρω στο 790 τη Γκιμπούργκ.
Το 790 έγινε κόμης της Τουλούζης, στη θέση του Κόρσον κόμη της Τουλούζης, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί από τους Βάσκους το 787 και είχε αναγκαστεί να ορκιστεί πίστη πριν τον απελευθερώσουν. Σε μία εποχή λίγο αργότερα από τη μάχη του Ρονσεβώ (778), ο Γουλιέλμος συνόδευσε τον Καρλομάγνο στον πόλεμο νότια των Πυρηναίων, και κατέκτησαν την περιοχή υποτάσσοντας τους Βάσκους το 789. Ωστόσο, ετίθετο πάντα ζήτημα απόκρουσης των επιδρομών των Μουσουλμάνων από την Ισπανία.[6]
Το 793 ο Χισάμ Α΄ κήρυξε ιερό πόλεμο κατά των Χριστιανών στα βόρεια. Συγκέντρωσε στρατό 100.000 ανδρών, οι μισοί από τους οποίους επιτέθηκαν στο βασίλειο των Αστουριών, ενώ οι άλλοι μισοί εισέβαλαν στο βασίλειο των Φράγκων στο Λανγκντόκ, διεισδύοντας και λεηλατώντας μέχρι το Ναρμπόν.
Ο Γουλιέλμος σε μία πρώτη μάχη τους νίκησε. Σε δεύτερη μάχη στις όχθες του ποταμού Ορμπιέ -κοντά στο Ναρμπόν- ηττήθηκε, αν και η επίμονη αντίστασή του εξάντλησε τις μουσουλμανικές δυνάμεις τόσο, που αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στην Ισπανία. Το 801 ο Γουλιέλμος, ως σύμβουλος του νεαρού γιου του Καρλομάγνου και βασιλιά της Ακουιτανίας από το 781 Λουδοβίκου τουΕυσεβούς, αντεπιτέθηκε με μεγάλο στρατό Φράγκων, Βουργουνδών, Προβηγκιανών, Ακουιτανών, Γασκώνων (Βάσκων) και Γότθων, που είχαν καταλάβει τη Βαρκελώνη, της οποίας κόμης έγινε ο γιος του Μπέρα.
Αγιοποίηση και προσκύνηση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Το 804 ίδρυσε ένα αβαείο Βενεδικτίνων στη Ζελόν κοντά στο Μονπελιέ (γύρω από το αβαείο ήταν κτισμένο ένα χωριό, η σημερινή κοινότητα Σαιν-Γκιγιέμ-λε-Ντεζέρ), που έγινε μία σημαντική στάση για τους προσκυνητές στον δρόμο τους προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Ανάμεσα στις προσφορές του ήταν ένα κομμάτι του Τίμιου Σταυρού, δώρο από τον εξάδελφό του Καρλομάγνο, που υπάρχει ακόμη σε αργυρή λειψανοθήκη. Το 806, μετά το τέλος τής δεύτερης συζύγου του, αποσύρθηκε στο αβαείο ως λαϊκός μοναχός, όπου έζησε με μεγάλη ευσέβεια, που ερχόταν σε αντίθεση με τις τιμές και τα ύψιστα αξιώματα, με τα οποία είχε επενδυθεί ως ένας από τους πιο επιφανείς πολεμιστές τής εποχής του και ως μέλος της αυτοκρατορικής οικογένειας που ήταν. Απεβίωσε στο αβαείο στις 28 Μαΐου 812 (ή 814). Λίγο μετά το τέλος του, έγινε αντικείμενο λατρείας στον τοπικό πληθυσμό, και ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος, καθώς θεωρείται ότι έκανε πολλά θαύματα. Στο τέλος του, ο θρύλος λέει ότι οι καμπάνες στην Οράνζ χτύπησαν από μόνες τους.[7]
Αγιοποιήθηκε από τον πάπα Αλέξανδρο Β' το 1066. Είναι ο προστάτης των οπλουργών. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Γουλιέλμου στις 28 Μαΐου.[8]
Τα λείψανά του διασκορπίστηκαν το 1793, κατά τη Γαλλική Επανάσταση, και πλέον βρίσκονται τώρα στη βασιλική του αγίου Σατουρνίνου στην Τουλούζη.
Στα άσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η πιστή υπηρεσία του Γουλιέλμου στον Καρλομάγνο απεικονίζεται ως παράδειγμα φεουδαρχικής πίστης και αναφέρεται ως ήρωας τόσο της γαλλικής όσο και της γερμανικής μεσαιωνικής λογοτεχνίας. Οι μάχες του με τους Σαρακηνούς υμνήθηκαν σε επικά άσματα - που αφηγούνται τους πολέμους του Καρλομάγνου και των ιπποτών του ενάντια στους Σαρακηνούς - σε έναν κύκλο 24 τραγουδιών του 12ου και 13ου αιώνα, το παλαιότερο από τα οποία είναι Το τραγούδι του Γουλιέλμου το 1140 περίπου. Ένα τμήμα του κύκλου, ωστόσο, είναι αφιερωμένο στα κατορθώματα του πατέρα του, που τον ονομάζουν Αιμερί της Ναρμπόν, κόμη της Ναρμπόν μετά την επιστροφή του από πόλεμο στην Ισπανία με τον Καρλομάγνο. Ο Αιμερί των ασμάτων συγχέεται με ένα μεταγενέστερο ιστορικό πρόσωπο που ήταν πραγματικά ο κόμης της Ναρμπόν από το 1108 έως το 1134.
Η ήττα των Σαρακηνών στην Οράνζ είχε θρυλικό αντίκτυπο στο επικό άσμα του 12ου αιώνα Η κατάληψη της Οράγγης με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να διακριθούν τα ιστορικά γεγονότα από τους θρύλους. Τα τραγούδια του απέδωσαν στρατιωτικά κατορθώματα, καταγωγή και τίτλους: Γουλιέλμος με τα σιδερένια χέρια λόγω της δύναμής του, Μαρκήσιος με τη κοντή μύτη λόγω τραυματισμού που υπέστη σε μάχη με έναν γίγαντα, Γουλιέλμος της Ναρμπόν και Γουλιέλμος της Οράγγης. Αυτοί οι θρύλοι μετατρέπουν τη γυναίκα του σε Σαρακηνή που αργότερα βαφτίστηκε.
Στο Ο μοναχισμός του Γουλιέλμου, ακόμη και ως μοναχός, πολεμάει με τους γύρω ληστές και έναν γίγαντα, μετά με τον αρχηγό των Σαρακηνών Σιναγκόν στην Ιταλία και τελικά αποκρούει μια επίθεση των Σαρακηνών στο Παρίσι. Μετά επιστρέφει στο ερημητήριό του.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2015.
- ↑ Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 344. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
- ↑ . «saint-guilhem-le-desert.com/guilhem-de-gellone/».
- ↑ . «archive.eclass.uth.gr/η εξέλιξη του μεσαιωνικού κόσμου.pdf» (PDF).
- ↑ . «etudesheraultaises.fr/wp-content/-de-guillaume-d-orange-a-saint-guilhem-de-gellone.pdf» (PDF).
- ↑ . «nominis.cef.fr/contenus/saint/1233/Saint-Guillaume-de-Gellone».
- ↑ . «en.wikisource.org/wiki/1911_Encyclopedia_Britannica/Guillaume_d%27Orange».
- ↑ . «st-guilhem-le-desert.com/st-guilhem_homme».