Γιώργης Παυλόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γιώργης Παυλόπουλος
Γέννηση
Πύργος Ηλείας
Θάνατος
Πύργος Ηλείας
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ιδιότητα συγγραφέας και ποιητής
Είδος τέχνης ποίηση, Δοκίμιο και Μετάφραση

Ο Γιώργης Παυλόπουλος (Πύργος Ηλείας, 22 Ιουνίου 1924 – Πύργος Ηλείας, 26 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1942 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην ποίηση.[1] Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στον ιδιωτικό τομέα.[2]

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1940, όταν δημοσίευσε δύο διηγήματα στην εφημερίδα Πατρίς του Πύργου. Το 1943 δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα «Ο νεκρός Γ.Π.» στο περιοδικό Οδυσσέας (τεύχος 4, Δεκέμβριος 1943), που εξέδιδε ο ίδιος με φίλους του στον Πύργο. Ήταν στενός φίλος με τον Τάκη Σινόπουλο και συνεργάστηκε μαζί του σε μια πειραματική γραφή κοινών ποιημάτων, τα οποία συμπεριέλαβε ο Σινόπουλος στο έργο του. Ήταν επίσης φίλος με τους πεζογράφους Νίκο Καχτίτση, Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο, καθώς και με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.

Η πρώτη του ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με τίτλο Το κατώγι κυκλοφόρησε το 1971. Είχαν ωστόσο προηγηθεί πολλές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε λογοτεχνικά περιοδικά του Πύργου και της Αθήνας, καθώς και σε έναν τόμο Για το Σεφέρη, που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1962.

Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ο αιώνας μας, Αλφειός, Γράμματα και Τέχνες, Νέα Πορεία, Ποιητική Τέχνη, Αιολικά Γράμματα, Σημείο, Νέο Επίπεδο, Η Συνέχεια, Χρονικό, Ελίτροχος. Επίσης, έγραφε στην εφημερίδα Καθημερινή.

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες και περιελήφθησαν και σε σχολικά βιβλία. Ο ίδιος συμμετείχε σε συνέδρια και παρουσιάσεις ποιητών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.[3] Επίσης, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική. Με τη φροντίδα φίλων του, πίνακές του εκτέθηκαν στην ΙΘ΄ Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής το 1977.

Τα ποιήματά του, όλα σε ελεύθερο στίχο, έχουν έντονα βιωματικό χαρακτήρα. «Αυτό που γράφω το έχω ζήσει», είχε πει ο ίδιος.[4] Στα πρώτα του ποιήματα σκιαγραφούνται οι τραυματικές εμπειρίες της Κατοχής και του Εμφυλίου. Στα τελευταία του ποιήματα, ο λόγος του επικεντρώνεται στις υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου: τον έρωτα και το θάνατο.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

  1. Ποίηση
    • Το κατώγι. 1971.
    • Το σακί. Αθήνα, Κέδρος, 1980.
    • Τα αντικλείδια. Αθήνα, Στιγμή, 1988.
    • Λίγος άμμος. Αθήνα, Νεφέλη, 1997.
    • Ποιήματα 1943–1997, 2001
    • Πού είναι τα πουλιά 2004
    • Να μην τους ξεχάσω 2008
  2. Δοκίμια
    • Από μια πρώτη συγκίνηση. Αθήνα, ανάτυπο από τον τόμο Για τον Σεφέρη, 1962.
  3. Μεταφράσεις
    • Τριαντατρία Χαϊκού. Αθήνα, Στιγμή, 1990.

ΠΗΓΗ[5]

Ενδεικτική Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Αργυρίου Αλεξ., «Γιώργης Παυλόπουλος», Η ελληνική ποίηση· Η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σσ. 158-159. Αθήνα, Σοκόλης, 1982.

• Δόξας Τάκης, «Παυλόπουλος Γιωργής», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας σελ. 11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.

• Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Πίκρα και φόβος με κοινωνικές διαστάσεις», περ. Διαβάζω, τχ. 46, σσ. 94-96, 1981.

• Τσακνιάς Σπύρος, Κριτική για το Σακί, Η Καθημερινή, 01/10/1981.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]