Γεώργιος Γεωργαλάς (δημοσιογράφος)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γεώργιος Γεωργαλάς
Γέννηση
Κάιρο
Θάνατος
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα δημοσιογράφος

Ο Γεώργιος Γεωργαλάς (1928 - 25 Δεκεμβρίου 2016)[1] ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, δημιουργός της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Πληροφοριών και πρώτος κυβερνητικός εκπρόσωπος, κατά την περίοδο της χούντας.

Πρώτα χρόνια (1928-1958)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου, το 1928, από Έλληνες γονείς. Η οικογένειά του ήταν μικροαστικής Δωδεκανησιακής προέλευσης. Το 1947 αποφοίτησε από την Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου και ήρθε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Ήταν κομμουνιστής από τα 15 του. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου έγινε πολιτικός πρόσφυγας: κατέφυγε στο Παρίσι το 1948 κι από εκεί στην τότε κομμουνιστική Ουγγαρία, όπου τοποθετήθηκε δάσκαλος και διευθυντής σε σχολείο παιδιών των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, ενώ αποφοίτησε και από Σχολή Πολιτικών Στελεχών του κυβερνώντος κομμουνιστικού κόμματος.

Διετέλεσε εκφωνητής της Ελληνικής Εκπομπής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Βουδαπέστης[2] και ανταποκριτής του επίσημου κρατικού Ουγγρικού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ισραήλ, την Αγγλία και τη Γαλλία. Το 1951 αποσπάσθηκε στον τομέα της Προπαγάνδας. Λόγω της σοβιετικής επέμβασης στην Ουγγαρία τον Οκτώβριο του 1956, έφυγε συνοδεύοντας τον Χρουστσώφ στην Αίγυπτο, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο από την αμερικανική πρεσβεία. Από την Αίγυπτο επέστρεψε στην Ελλάδα, φυλακίσθηκε τυπικώς δικάσθηκε και αθωώθηκε.[3]

Κρατικός προπαγανδιστής (1958-1974)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1958 έγινε μέλος της επιτροπής συντονισμού του παρακράτους που συνέστησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές του Μαΐου του 1958.[4] Από το 1958 έως το 1970 ήταν ειδικός συνεργάτης των Ενόπλων Δυνάμεων σε θέματα ψυχολογικού πολέμου και ιδεολογικής προπαγάνδας. Ανήκε στο 7ο γραφείο του Γ.Ε.Σ. υπό τον ταξίαρχο Μητρέλλη. Ο Γεωργαλάς δίδασκε ταυτόχρονα Σοβιετολογία και προπαγάνδα σε σχολές αξιωματικών του Στρατού και της Χωροφυλακής.[5]

Το 1960-1964 εξέδιδε το περιοδικό Σοβιετολογία που αγοραζόταν υποχρεωτικά από τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας και που καταργήθηκε από την Ένωση Κέντρου όταν ανέλαβε την εξουσία και από τον τότε υφυπουργό Προεδρίας Μυλωνά. Η Σοβιετολογία του ήταν μια απόπειρα ανάπτυξης σοβαρού αντικομμουνισμού στην Ελλάδα, επιστημονικά τεκμηριωμένου και ιδεολογικά συγκροτημένου, αλλά πάντα στα αυταρχικά πλαίσια της μετεμφυλιακής Ελλάδας.[6]

Όταν διακόπηκε η κυκλοφορία του περιοδικού Σοβιετολογία, ο Γεωργαλάς εξέδωσε το περιοδικό Νέα Δημοκρατία.[7]

Το 1965 σύστησε την Ένωση Νέας Ελληνικής Δημοκρατίας, κάνοντας έκκληση σε κάθε δυσαρεστημένο από την Ε.Ρ.Ε. την Ένωση Κέντρου ακόμα και την Ε.Δ.Α.να συσπειρωθούν στο αναγεννητικό κίνημα που είχε συγκροτήσει: αυτοπροσδιοριζόταν ως δημοκρατική και αντικομμουνιστική, κίνημα σύνθεσης προβάλλοντας τα ιδεώδη της ελευθερίας, της προόδου, του χριστιανισμού και της Δυτικής Ευρώπής.[8]

Κατά τη διάρκεια της χούντας ανέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις: το 1970 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. ήταν ο πρώτος κυβερνητικός εκπρόσωπος και συγκρότησε την Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών.[9] Η προπαγανδιστική τηλεοπτική του παρουσία τον κατέστησε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στελέχη του καθεστώτος κατά την πρώτη περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας. Την περίοδο αυτή ο Γεωργαλάς εκπροσωπούσε την άποψη ότι ο αντικομμουνισμός ήταν επαρκής ιδεολογικός αρμός της δικτατορίας (άποψη που έπεισε το δικτάτορα Παπαδόπουλο), ερχόμενος σε αντίθεση με τη θέση του μαθητή του σε ζητήματα προπαγάνδας, Κώστα Πλεύρη, που στηριζόμενος από το Λαδά, υποστήριζε την ανάγκη ιδεολογικού προσανατολισμού της δικτατορίας στον εθνικοσοσιαλισμό.[4][10] Το 1971 επειδή προσανατολιζόταν προς την ελεγχόμενη πολιτικοποίηση του καθεστώτος, με σκοπό να συγκροτήσει δικό του πολιτικό κίνημα στα πλαίσια μιας παπαδοπουλικής «δημοκρατίας», ο Παπαδόπουλος τον παρόπλισε διορίζοντάς τον υφυπουργό-γενικό διοικητή Κρήτης, το 1973 όμως τον επανέφερε προκειμένου να οργανώσει την προπαγάνδα υπέρ του δημοψηφίσματος που σχεδιαζόταν.[9] Μετά την επικράτηση του Ιωαννίδη απομακρύνθηκε από τη θέση του.[εκκρεμεί παραπομπή]

Μεταπολίτευση: θεωρητικός της άκρας δεξιάς (1974-2016)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την πτώση της δικτατορίας, όπως και τα υπόλοιπα πολιτικά στελέψη της δικτατορίας, δεν αντιμετώπισε κάποια δίωξη, καθώς το πραξικόπημα θεωρήθηκε «στιγμιαίο» έγκλημα.[11] Έγραφε σποραδικά σε εθνικιστικά έντυπα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Το Δεκέμβριο του 1976 ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην κηδεία του δολοφονηθέντα από τη «17 Νοέμβρη» βασανιστή Μάλλιου. Στον επικήδειό του ο Γεωργαλάς προέτρεψε τους παριστάμενους να απαντήσουν στη δολοφονία με «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μετά την ομιλία του Γεωργαλά, που καλούσε σε «φωτιά και τσεκούρι», παριστάμενοι υποστηρικτές της δικτατορίας, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Μιχαλολιάκος επιτέθηκαν σε δημοσιογράφους εκ των οποίων πέντε κατέληξαν στο νοσοκομείο. Ο Γεωργαλάς προφυλακίστηκε ως ηθικός αυτουργός των επιθέσεων, αλλά αθωώθηκε στο δικαστήριο το Μαΐου του 1978.[4][12]

Επανεμφανίστηκε στα δημόσια πράγματα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, την περίοδο του «Μακεδονικού». Είχε δύο ραδιοφωνικές εκμπομπές στο Star FM και έπειτα συνεργάστηκε με το σταθμό Τηλετώρα. Υποστήριξε τη συνεργασία υποστηρικτών της δικτατορίας και εθνικοσοσιαλιστών που κατέβηκε στις εκλογές του 1999.[4]

Εξέδωσε πολλά ψευδοεπιστημονικά βιβλία ιστορικού περιεχομένου που χρησιμοποιούν σχήματα του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού στην παρουσίαση της ελληνικής ιστορίας, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως πηγές από τον Κυριάκο Βελόπουλο,[4] που σε ένα βιβλίο του συγκατέλεξε το Γεωργαλά στους «πνευματικούς δασκάλους» του,[13][14] και προβάλλονταν στις τηλεοπτικές εκπομπές στελεχών του ΛΑΟΣ,[15] όπως του Άδωνι Γεωργιάδη, που τα προέβαλλε ως «πολύ σημαντικά».[4]

Σε συνέντευξή του το 1996 αποκάλυψε ότι ήταν λογογράφος του Πάνου Καμμένου. Αργότερα οι δύο τους ήλθαν σε δικαστική διαμάχη, καθώς ο Γεωργαλάς υποστήριξε ότι ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου «Τρομοκρατία» που κυκλοφόρησε στο όνομα του Καμμένου και διεκδίκησε 14.000 ευρώ.[4]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το χάλκεον γένος 9600-4000 π.Χ., Πελασγός-1998
  • Πώς θεμελιώθηκε η Pax Americana, Νέα Θέσις-1998
  • Πώς θεμελιώθηκε η Pax Americana, Νέα Θέσις-1998
  • Ινδοευρωπαίοι ή Αιγαίοι;, Πελασγός, 1999
  • Ποιοι ήσαν;, Πελασγός, 1999
  • Έρευνες γύρω από τον Όμηρο, Πελασγός, 2000
  • Η ελληνική συνιστώσα, Πελασγός, 2000
  • Ιστορίας θεώρησις, Πελασγός, 2000
  • Παρα-ιστορίας έλεγχος, Πελασγός, 2000
  • Προϊστορική εξάπλωσις των Αιγαίων, Πελασγός, 2000
  • Χριστιανισμός και ελληνικότης, Πελασγός, 2000

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Έφυγε ο Γεώργιος Γεωργαλάς, Ελεύθερος Κόσμος, 27-12-2016.
  2. Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ.211
  3. Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ. 211
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Δημήτρης Ψαρράς (29-12-2016). «Εργα και ημέρες του θεωρητικού του «γύψου»». Η Εφημερίδα των Συντακτών. http://www.efsyn.gr/arthro/erga-kai-imeres-toy-theoritikoy-toy-gypsoy. Ανακτήθηκε στις 29-12-2016. 
  5. Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ.Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ.211-212
  6. Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ.Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ.212, υποσ.320 και σελ.213
  7. Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ. 232
  8. Δέσποινα Παπαδημητρίου, Από τον λαό των νομιμοφρόνων στο έθνος των εθνικοφρόνων. Η συντηρητική σκέψη στην Ελλάδα 1922-1967, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα, 2006, σελ. 280
  9. 9,0 9,1 Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ. 212-213
  10. Δημήτρης Ψαρράς (2013). Το μπεστ σέλερ του μίσους: Τα "Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών" στην Ελλάδα, 1920-2013. Αθήνα: ΠΟΛΙΣ, σελ. 207. 
  11. Δημήτρης Ψαρράς (2012). Η Μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής. Αθήνα: ΠΟΛΙΣ, σελ. 16. 
  12. Δημήτρης Ψαρράς (2012). Η Μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής. Αθήνα: ΠΟΛΙΣ, σελ. 15-8. 
  13. Δημήτρης Ψαρράς (2013). Το μπεστ σέλερ του μίσους: Τα "Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών" στην Ελλάδα, 1920-2013. Αθήνα: ΠΟΛΙΣ, σελ. 274. 
  14. Δημήτρης Ψαρράς (2010). Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη: Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς. Αθήνα: Αλεξάνδρεια, σελ. 207. 
  15. Δημήτρης Ψαρράς (2010). Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη: Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς. Αθήνα: Αλεξάνδρεια, σελ. 16-17. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δέσποινα Παπαδημητρίου, Από τον λαό των νομιμοφρόνων στο έθνος των εθνικοφρόνων. Η συντηρητική σκέψη στην Ελλάδα 1922-1967, εκδ.Σαββάλας, Αθήνα, 2006
  • Μελέτης Μελετόπουλος, Η Δικτατορία των συνταγματαρχών. Κοινωνία, Ιδεολογία, Οικονομία, εκδ.Παπαζήσης, Αθήνα, 1996, σελ.211-234
  • ΕΚΕΒΙ[1]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]