Αμεδαίος Λουδοβίκος, Δούκας των Αβρουζίων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αμόδαιος Λουδοβίκος, Δούκας των Αβρουζίων
Luigi Amedeo, Duke of the Abruzzi.jpg
Γέννηση 29  Ιανουαρίου 1873
Μαδρίτη
Θάνατος 18  Μαρτίου 1933
Τζοχάρ
Υπηκοότητα Ισπανία και Βασίλειο της Ιταλίας
Ιδιότητα εξερευνητής και στρατιωτικός
Γονείς Αμαντέος Α΄ της Ισπανίας και Maria Vittoria dal Pozzo
Αδέλφια Ουμβέρτος της Σαβοΐας-Αόστας, Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Αόστης και Βιττόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας-Αόστας
Βραβεύσεις Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτοριανού Τάγματος, Scheele Award, Vega Medal, Founder’s Medal και Cullum Geographical Medal

Ο Αμεδαίος Λουδοβίκος, Δούκας των ΑβρουζίωνΔούκας των Αβρουζίων[1]) (Luigi Amedeo Giuseppe Maria Ferdinando Francesco di Savoia, duca degli Abruzzi, Μαδρίτη, 29 Ιανουαρίου 1873 - Σομαλία, 18 Μαρτίου 1933) ήταν Ιταλός πρίγκιπας[2], εξερευνητής και ορειβάτης, που ανήκε στον Οίκο της Σαβοΐας. Επίσης υπηρέτησε το ιταλικό ναυτικό, την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.[3]

Εκ των σημαντικότερων εξερευνητικών αποστολών του θεωρείται μία στον Αρκτικό Ωκεανό το 1900, στην οποία μία περίπολος με επικεφαλής τον Ουμπέρτο Κάνι, έφτασε σε βόρ. πλάτος 86034΄49΄΄, το οποίο έως εκείνη την εποχή ήταν το μεγαλύτερο που είχε πατήσει άνθρωπος.[1] Η εξερεύνηση αυτή είχε ξεκινήσει από το 1894, με το πλοίο Πολικό αστέρι. Στις πολικές περιοχές έκανε πλούσιες παρατηρήσεις, συγκεντρώνοντας άφθονο επιστημονικό υλικό.[2]

Γνωστές πρέπει να θεωρούνται οι αποστολές του στην Αλάσκα, πραγματοποίησε την ανάβαση του όρους Άγιος Ηλίας,[4] στην Κεντρική Αμερική και στην ασιατική οροσειρά Καρακορούμ.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Νέα Δομή (1997). «1». Αβρουζίων, Δούκας των.. Ταγοπούλου -Μανιατέα, σελ. 46. 
  2. 2,0 2,1 Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια (1967). «1». Αβρουζίων. Χάρης Πάτσης, σελ. 70. 
  3. Chambers Biographical Dictionary, ISBN 0-550-18022-2, page 5
  4. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ (1975). «1». Αβρούζιων, Αμεδαίος Λουδοβίκος, δουξ των. ΗΛΙΟΣ, σελ. 123.