Όλια Λαζαρίδου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Όλια Λαζαρίδου
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Όλια Λαζαρίδου (Ελληνικά)
Γέννηση1954
Κολωνάκι
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
ΣπουδέςΔραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης (1976)
Ιδιότηταηθοποιός και ηθοποιός ταινιών
Είδος τέχνηςΚινηματογράφος, Θέατρο

Η Όλια Λαζαρίδου (Κολωνάκι 1954-) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας της ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός και διαφημιστής.[1] Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης στο οποίο έπαιξε, ως ηθοποιός πλέον, σε τραγωδίες αλλά και στο έργο "Υπηρέτης δύο αφεντάδων" του Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γ. Λαζάνη.

Το 1986 πήγε στη Γαλλία όπου παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή του Αντουάν Βιτέζ (Antoine Vitez).[2]

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το θέατρο είναι η καλλιτεχνική προτεραιότητα της Λαζαρίδου.[3] Έχει συνεργαστεί με πολλούς από τους νεώτερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου. Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, συνεργάστηκε με : τη Μάγια Λυμπεροπούλου στους Μικροαστούς του Γκόρκι, τον Βίκτωρα Αρδίτη στο Γυάλινο κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς, τον Βασίλη Παπαβασιλείου στην Κλυταιμνήστρα του Α. Στάικου[4] και στο Καινούργιο σπίτι του Γκολντόνι, τον Λευτέρη Βογιατζή στο Θείο Βάνια του Τσέχωφ και στο έργο Ρίττερ, Ντένε, Φος του Μπέρνχαρντ, τον Γιάννη Χουβαρδά στη Φαίδρα του Ρακίνα και στη Δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ. Με τον Θόδωρο Τερζόπουλο στο Κουαρτέττο του Χάινερ Μύλλερ. Με τον Βασίλη Μαυρομάτη στον Κλήρο του μεσημεριού του Πωλ Κλωντέλ. Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στα Παραμύθια των αδελφών Γκριμ.[5] Με τον Γιάννη Κόκκο, στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Ορέστεια, την πρώτη της παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.[6] Στην Ευάδνη, μία παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. Στο «Δεκαήμερο των γυναικών» σε σκηνοθεσία της ´Ελλης Παπακωνσταντίνου. Στη Φθινοπωρινή σονάτα του Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρομάτη[7]. Στον Ερρίκο τον 4ο του Λουίτζι Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρικίου.[8] Στην Τζελσομίνα με το "Θέατρο σε τροχόσπιτο" στο φεστιβάλ Αθηνών[9]. Στο Δεκαήμερο των Γυναικών σε σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου.

Προεπισκόπηση παραπομπών ↑Την "Μπλανς Ντυμπουά" στο Λεωφορείον ο Πόθος σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου και άλλα.

Κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο ευρύ κοινό η Λαζαρίδου έγινε γνωστή από τις συχνές κινηματογραφικές της εμφανίσεις της δεκαετίας του '80. Η πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή ήταν σε ένα μικρό ρόλο στην ταινία 1922 του Νίκου Κούνδουρου το 1978. Έχει πρωταγωνιστήσει συνολικά σε 17 ταινίες και έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου του Φεστιβάλ ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τις ταινίες Το Στίγμα του 1982[10] και Τεριρέμ του 1987[11] ενώ την ίδια χρονιά κέρδισε και το βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Αρχάγγελος του πάθους.[12] Το 2005 βραβεύθηκε για το σύνολο του έργου της[13] .Η ίδια διατηρεί αμφίθυμη στάση απέναντι στις κινηματογραφικές της εμφανίσεις. Στην τηλεόραση οι συμμετοχές της είναι λιγότερες αλλά έχει και εκεί βραβευθεί για τη δουλειά της στη σειρά Προδοσία από τα βραβεία "Πρόσωπα" το 1997.

Σκηνοθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχει επίσης σκηνοθετήσει έργα, ανάμεσα τους τα Ξυπόλητοι στο πάρκο στο Θέατρο Λαμπέτη[14] και Άνοιξον στο Μέγαρο Μουσικής.[15]

Άλλες δραστηριότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λαζαρίδου έχει δοκιμάσει και άλλα είδη σκηνικής τέχνης. Έχει συμμετάσχει σε περφόρμανς με τα συγκροτήματα Lost Bodies[16] και Active Member[1]. Έχει επίσης οργανώσει τη θεατρική ομάδα "18 Μποφώρ", αποτελούμενη από τέως χρήστες ναρκωτικών της θεραπευτικής κοινότητας 18 Άνω, με την οποία συμμετείχε και στο Φεστιβάλ Αθηνών.[17]

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τηλεόραση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Κανάλι
1983 Το ξύλινο πόδι

Τα παραμύθια της κούκλας

ΕΡΤ

ΕΤ1

1990 Βερενίκη ΕΤ1
1992 Ανατομία ενός εγκλήματος
  • Μαγικός έρωτας
  • Άγγελοι θανάτου
ΑΝΤ1

---

---

1994 Το γελοίον του πράγματος
  • Πρόσωπο με πρόσωπο
ΑΝΤ1

---

1995 Στρας

Η χαμένη άνοιξη

ΑΝΤ1

ΕΡΤ

1996 Προδοσία MEGA
1998 Ιστορίες της Αθήνας ΕΤ1
2000 Ταξίμ ΕΤ1
2005 10η εντολή
  • Ψίθυροι
  • Εύκολο θύμα
  • Συγγένεια Α' βαθμού
ALPHA

---

---

---

Κινηματογράφος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος
1978 1922 : Ο ξεριζωμός της Ιωνίας του Ελληνισμού
1979 Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα
1980 Παραγγελιά

Ομίχλη κάτω από τον ήλιο

1982 Το στίγμα
1985 Βαριετέ
1986 Άλκηστη
1987 Τεριρέμ

Αρχάγγελος του πάθους

1988 Ακατανίκητοι εραστές
1989 Όλγα Ρόμπαρντς
1996 Πριν το τέλος του κόσμου
2002 Lilly's story

Η νοσταλγός

Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου

2004 Η νοσταλγός
2011 Παράδεισος

Τηλεοπτικό θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος Κανάλι
1979 Σχολείο γυναικών ΕΡΤ
1981 Λευκές νύχτες ΕΡΤ
1983 Το υπόγειο ΕΡΤ

Ελεύθερο θέατρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Τίτλος
1976 Το όνειρο και οι περιπέτειες του Τζιτζιρή
1978 Φιλουμένα Μαρουμάνο
1979 Το μπαλκόνι
1982 Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ
1998 Ο κλήρος του μεσημεριού
2003 Ξυπόλητοι στο πάρκο
2004 Ωραία χρόνια
2012 Καρέκλες
2013 Από τι ζουν οι άνθρωποι

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Διοσκουρίδης, Σταύρος. «Οι Αθηναίοι: Όλια Λαζαρίδου». Lifo. 
  2. «Όλια Λαζαρίδου». Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2014. 
  3. Παναγόπουλος, Παναγιώτης (29 Ιανουαρίου 2012). «Δεν αντέχεται η καθημερινή χωματίλα». Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/449016/article/politismos/arxeio-politismoy/den-antexetai-h-ka8hmerinh-xwmatila. 
  4. «Τα πάθη των Ατρειδών στις αρχαίες Μυκήνες». Η Καθημερινή. 3 Σεπτεμβρίου 2003. http://www.kathimerini.gr/160869/article/politismos/arxeio-politismoy/ta-pa8h-twn-atreidwn-stis-arxaies-mykhnes. 
  5. Μπίστικα, Ελένη (5 Ιουλίου 2005). «Πριν το ΠΡΙΝ και μετά – από την «πρώτη» του Μουσικού Ιουλίου 2005, με Κουμεντάκη, Παπαϊωάννου...». Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/698844/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/prin-to-prin-kai-meta--apo-thn-prwth-toy-moysikoy-ioylioy-2005-me-koymentakh-papaiwannoy. 
  6. ««Ορέστεια», η αρχή του δυτικού δράματος». 22 Ιουνίου 2001. Η Καθημερινή. 
  7. «Μπέργκμαν στο «Αλμα»». Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2006. 
  8. Αγγελικόπουλος, Βασίλης (27 Οκτωβρίου 2006). «Η ζωή μέσα στο θέατρο, ως θεραπεία της τρέλας». Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/266867/article/politismos/arxeio-politismoy/h-zwh-mesa-sto-8eatro-ws-8erapeia-ths-trelas. 
  9. ««Τσελσομίνα» η Λαζαρίδου». Η Καθημερινή. 7 Ιουνίου 2007. http://www.kathimerini.gr/288328/article/politismos/arxeio-politismoy/tselsomina-h-lazaridoy. 
  10. «23o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Βραβεία 1982)». Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2014. 
  11. «Τεριρέμ». Ταινιοθήκη της Ελλάδος. 
  12. «28o Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (Βραβεία 1987)». Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. [νεκρός σύνδεσμος]
  13. «Βράβευση Όλιας Λαζαρίδου». Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2014. 
  14. Αγγελικόπουλος, Βασίλης (5 Ιανουαρίου 2003). «Υποβολείο». Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/139241/article/politismos/arxeio-politismoy/ypovoleio. 
  15. ««Ανοιξον»: ένα λιμπρέτο για εννέα πρόσωπα». Η Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/165102/article/politismos/arxeio-politismoy/anoi3on-ena-limpreto-gia-ennea-proswpa. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2003. 
  16. «Ατζέντα». Η Καθημερινή. 
  17. Δουμάνης, Θεόφιλος. «ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 18 Μποφώρ!». Lifo.