Ίσθμια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο ναός του Απόλλωνα στην Κόρινθο.

Οι Ισθμιακοί Αγώνες ή Ίσθμια ανήκαν στους Πανελλήνιους Αθλητικούς Αγώνες, το όνομα τους το έδωσε ο Ισθμός της Κορίνθου στην περιοχή του οποίου γινόντουσαν. Οι Ισθμιακοί αγώνες και οι Αγώνες της Νεμέας γινόντουσαν το δεύτερο και το τέταρτο έτος μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, κάθε δεύτερη φορά συνέπιπτε μαζί τους, οι Αγώνες της Πύθιας γινόντουσαν αντίστοιχα στο τρίτο έτος του Ολυμπιακού κύκλου. Τους Αγώνες καθιέρωσε σε προϊστορικούς χρόνους ο ιδρυτής της Κορίνθου Σίσυφος προς τιμή του Μελικέρτη που ήταν γνωστός ως Παλαίμονας, ανακάλυψε το νεκρό σώμα του στον Ισθμό και το έθαψε με μεγάλες τιμές.[1][2][3] Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η λατρεία του Μελικέρτη ήταν διαδεδομένη στην περιοχή.[4] Άλλος ένας μύθος λέει ότι ο θρυλικός βασιλιάς των Αθηνών Θησέας επέκτεινε τους ταφικούς αγώνες του Μελικέρτη σε πλήρεις αθλητικούς Αγώνες προς τιμή του Ποσειδώνα. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να ιδρύσει Πανελλήνιους Αγώνες που θα μπορούσαν να συναγωνιστούν τους αντίστοιχους που ίδρυσε στην Ολυμπία ο Κρητικός Ηρακλής.[5]

Ο Θησέας ήρθε σε συμφωνία με τους Κορίνθιους ώστε να μπορούν οι Αθηναίοι επισκέπτες να κάθονται στις πρώτες θέσεις των Ισθμιακών Αγώνων.[6] Μια άλλη παράδοση σημειώνει επιπλέον ότι ο τύραννος της Κορίνθου Κύψελος έδωσε στους Ισθμιακούς Αγώνες την παλιά τους αίγλη, οι πρώτοι καταγράφονται το 582 π.Χ. Οι αγώνες γινόντουσαν προς τιμή του Ποσειδώνα τον 2ο και τον 4ο χρόνο κάθε Ολυμπιάδας στο ιερό του Ποσειδώνα στον Ισθμό, την στενή λωρίδα γης που ένωνε την Πελοπόννησο με την ηπειρωτική Ελλάδα και ήταν προσβάσιμη εύκολα από ξηρά και από θάλασσα. Οι Αγώνες ήταν ανοιχτοί για όλους τους Έλληνες, για τους Αθηναίους ήταν πολύ δημοφιλείς αλλά οι Ηλείοι τους σαμπόταραν και τους χρησιμοποιούσαν σαν όργανο προπαγάνδας. Οι Αγώνες ήταν "Στεφανιαίοι", οι νικητές στεφανώνονταν μετά το τέλος του αγώνα με ένα στεφάνι το οποίο μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν από Σέλινο.[7] Το σέλινο αντικαταστάθηκε αργότερα από φύλλα πεύκου και έμεινε γνωστό ως "Ισθμική πίτυς".[8] Οι νικητές μπορούσαν να τιμηθούν με ένα άγαλμα ή μια ωδή, στην Αθήνα έπαιρναν επιπλέον το ποσό των 100 δραχμών. Οι Ρωμαίοι ξεκίνησαν την συμμετοχή τους στους Αγώνες (229 π.Χ.).[9] Ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος βρήκε ευκαιρία με την διεξαγωγή των Αγώνων να ανακηρύξει την ανεξαρτησία των Ελληνικών πόλεων από την Μακεδονική κυριαρχία.[10] Ο Αππιανός γράφει στον λογαριασμό του :

"Όταν τακτοποίησε τις δουλειές του πήγε στους Ισθμιακούς Αγώνες, βρήκε το Στάδιο γεμάτο από κόσμο, διέταξε με την σάλπιγγα του να σιωπήσουν και προχώρησε στην ανακήρυξη του. Στον λόγο του έκανε αναφορά για την τελική νίκη των Ρωμαίων απέναντι στον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο, οι πόλεις ελευθερώθηκαν από τις Μακεδονικές φρουρές, θα ζουν με τους δικούς τους νόμους και έθιμα, δεν θα πληρώνουν φόρους. Το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές και ζήτησε από τον κήρυκα να επαναλάβει την διακήρυξη του. Πολλοί ανδριάντες στήθηκαν για να τιμήσουν τον στρατηγό, έστειλαν απεσταλμένους με χρυσά στέμματα στην Ρώμη ώστε να τους ευχαριστήσουν για την ελευθερία τους, αυτό ήταν το τέλος του δεύτερου πολέμου ανάμεσα στους Ρωμαίους και τον Φίλιππο".

Μετά την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους (146 π.Χ.) οι Ισθμιακοί Αγώνες μεταφέρθηκαν στην Σικυώνα.[11] Ο Ιούλιος Καίσαρ έκτισε ξανά την Κόρινθο (44 π.Χ.) και αποφάσισε να επαναφέρει όλες τις παλιότερες τελετές, οι Ισθμιακοί Αγώνες ωστόσο τελέστηκαν πολύ αργότερα (42 μ.Χ.).[12][13] Ο Λιβάνιος έγραψε ότι οι Ισθμιακοί Αγώνες τελέστηκαν κανονικά μέχρι τον 4ο αιώνα και συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη του αιώνα, οι συνθήκες με τις οποίες απαγορεύτηκαν δεν έχουν διευκρινιστεί.[14] Οι αυτοκρατορικές πιέσεις μετά την επιβολή του χριστιανισμού είχαν σαν αποτέλεσμα την σταδιακή διακοπή τους, κάποιες τελετές διατηρήθηκαν στην Κόρινθο μέχρι τον 6ο αιώνα.[15]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 3.4.3
  2. Παυσανίας, "Ελλάδος περιήγησις", 2.1.3, 1.44.8
  3. Ευσέβιος της Καισαρείας, "Εὐαγγελικὴ προπαρασκευή", 2.6
  4. Παυσανίας, "Ελλάδος περιήγησις", 2.1.3, 2.2.1
  5. Πλούταρχος, "Βίος του Θησέως", 25.4-5
  6. Πλούταρχος, "Βίος του Θησέως", 25.4-5
  7. Πίνδαρος, "Ισθμιακαί Ωδαί", 2.16, 8.64
  8. https://www.cs.uky.edu/~raphael/sol/sol-entries/iota/639
  9. Πολύβιος, "Ιστορίαι", 2.12.8
  10. Πολύβιος, "Ιστορίαι", 18.46
  11. Παυσανίας, "Ελλάδος περιήγησις", 2.2.1
  12. Παυσανίας, "Ελλάδος περιήγησις", 2.1.2
  13. Kajava, Mika (2002). "When did the Isthmian Games return to the Isthmus?". Classical Philology. 97: 168–178
  14. Rothaus, Richard M. (2000). Corinth, The First City of Greece: An Urban History of Late Antique Cult and Religion. Leiden: Brill. σσ. 84–86
  15. Richard M. Rothaus, Corinth: The First City of Greece (Brill, 2000), σσ. 86–87

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (Γερμανικά) Hugo Blümner (1887). «Leben und Sitten der Griechen». Leipzig: Freytag, Prag: Temsky. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2009. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Darstellung der Kultstätte und des Ablaufs einiger Wettkämpfe (in deutscher Sprache)