Άννα ντε Νοάιγ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


Άννα ντε Νοάιγ
Laszlo - Anna de Noailles.jpg
Γέννηση15 Νοεμβρίου 1876
Παρίσι
Θάνατος30 Απριλίου 1933
Παρίσι
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού, ποιητής και μοντέλο
ΥπηκοότηταΓαλλία
Σύζυγος(οι)Mathieu Fernand Frédéric Pascal de Noailles
Τέκνα1
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τoν συγγραφέα

Η Άννα Ματιέ ντε Νοέγ (15 Νοεμβρίου 1876 - 30 Απριλίου 1933) ήταν Ρουμάνα-Γαλλίδα συγγραφέας και σοσιαλιστική φεμινίστρια [1].

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε ως Πριγκίπισσα Άννα Ελισάβετ Μπιμπέσκο-Μπασαράμπα ντε Μπρανκοβάν στο Παρίσι, ήταν απόγονος των οικογενειών Μπιμπέσκου και Κραγιοβέστι των Ρουμάνων βογιάρων. Ο πατέρας της ήταν ο πρίγκιπας Γκρεγκουάρ Μπιμπέσκο-Μπασαράμπα, γιος του Πρίγκιπα Τζόρτζε Μπιμπέσκου και της Ζόε Μαυροκορντάτο-Μπασαράμπα ντε Μπρανκοβάν. Η Ελληνίδα μητέρα της[2] ήταν η Ραλούκα (Rachel) Μούσσουρη, μία μουσικός, στην οποία ο Πολωνός συνθέτης Ιγκνάτσι Παντερέφσκι αφιέρωσε πολλές από τις συνθέσεις του.

Το 1897 παντρεύτηκε τον Ματιέ Φερνάν Φρεντερίκ Πασκάλ ντε Νοέγ (1873–1942), τον τέταρτο γιο του 7ου Δούκα ντε Νοέγ. Το ζευγάρι σύντομα δραστηριοποιήθηκε στην παρισινή υψηλή κοινωνία. Είχαν γιο τον Κόμη Ανν-Ζυλ ντε Νοέγ (1900–1979).

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άννα ντε Νοέγ, πορτρέτο του Ιγκνάτσιο Ζουλοάγκα, 1913

Η Άννα ντε Νοέγ έγραψε τρία μυθιστορήματα, μια αυτοβιογραφία και πολλές συλλογές ποίησης. Είχε σχέσεις με την πνευματική, λογοτεχνική και καλλιτεχνική ελίτ της ημέρας, συμπεριλαμβανομένων των Μαρσέλ Προυστ, Φράνσις Τζέιμς, Κολέτ, Αντρέ Ζιντ, Φρεντερίκ Μιστράλ, Ρομπέρ ντε Μοντεσκιού-Φεζενσάκ, Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Πωλ Βαλερύ, Ζαν Κοκτώ, Πιερ Λοτί, Πωλ Ερβιέ και Μαξ Γιάκομπ.

Πέθανε το 1933 στο Παρίσι, σε ηλικία 56 ετών, και θάφτηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Ήταν ξάδερφος του πρίγκιπα Αντουάν Μπιμπέσκο και της πριγκίπισσας Μαρτ Μπιμπέσκο.

Στην τέχνη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν τόσο δημοφιλής η Άννα ντε Νοέγ που διάφοροι αξιοσημείωτοι καλλιτέχνες της ημέρας ζωγράφισαν το πορτραίτο της, συμπεριλαμβανομένων των Αντόνιο ντε Λα Γκαντάρα, Ιγκνάτσιο Ζουλοάγκα, Κις βαν Νόντζεν, Ζακ-Εμίλ Μπλανς και του Βρετανού ζωγράφου Φιλίπ ντε Λασλό. Το 1906 η εικόνα της σμιλεύτηκε από τον Ωγκύστ Ροντέν Το μοντέλο εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Ροντέν στο Παρίσι, και η τελική μαρμάρινη προτομή εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Άννα ντε Νοέγ ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής, η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Βασιλική Ακαδημία Γαλλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας και τιμήθηκε με το "Grand Prix" της Γαλλικής Ακαδημίας το 1921 [3]

Η ντε Νοέγ χρησίμευσε ως ένορκος με τη Φλόρενς Μέγιερ Μπλούμενθαλ για την απονομή του Prix Blumenthal, μια επιχορήγηση που δόθηκε μεταξύ 1919-1954 σε ζωγράφους, γλύπτες, διακοσμητές, χαράκτες, συγγραφείς και μουσικούς. [4]

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Le Cœur innombrable (1901)
  • L'Ombre des jours (1902)
  • La Nouvelle Espérance (1903)
  • Le Visage émerveillé (1904)
  • Η Κυριαρχία (1905)
  • Les Éblouissements (1907)
  • Les Vivants et les Morts (1913)
  • Les Forces éternelles (1920)
  • Les Innocentes, ou La Sagesse des femmes (1923)
  • Ποίημα της αγάπης (1924)
  • L'Honneur de souffrir (1927)
  • Exactitude, Paris (1930)
  • Le Livre de ma vie (1932)
  • Derniers Vers et Poèmes d'enfance (1934)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Perry, Catherine (2003). Persephone Unbound: Dionysian Aesthetics in the Works of Anna de Noailles. Bucknell University Press. σελίδες 158–159. 
  2. John Buchanan-Brown (1953) Cassell's Encyclopaedia of World Literature: Biographies L-Z. William Morrow and Company. p. 242
  3. Catherine Perry, Sensual Deviations and Verbal Abuse: Anna de Noailles in the Critic's Eye, in Diana Holmes and Carrie Tarr, Eds., A 'Belle Epoque'? Women in French Society and Culture 1890-1914. Oxford and New York: Berghahn Books, 2006, p.239.
  4. «Florence Meyer Blumenthal». Jewish Women's Archive, Michele Siegel. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]