Metallica

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Metallica
Metallica logo.png
Metallica live London 2003-12-19 cropped.jpg
Πάνω: Το λογότυπο των Metallica
Κάτω: Οι Metallica το 2003 στο Λονδίνο
Προέλευση Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, ΗΠΑ
Παρουσία 1981–σήμερα
Μουσικά είδη Χέβι μέταλ, Θρας μέταλ, σπιντ μέταλ, χαρντ ροκ
Εταιρίες Elektra, Vertigo, Megaforce, Universal Music, Warner Bros.
Ιστοσελίδα metallica.com
Μέλη
Τζέιμς Χέτφιλντ
Λαρς Ούλριχ
Κερκ Χάμμετ
Ρόμπερτ Τρουχίγιο
Πρώην μέλη
Ντέιβ Μαστέιν
Κλιφ Μπάρτον
Τζέισον Νιούστεντ
Ρον ΜακΓκόβνεϊ

Οι Metallica είναι ένα Heavy Metal συγκρότημα από τις ΗΠΑ. Ιδρύθηκαν στις 28 Οκτωβρίου 1981, όταν ο τότε νεαρός Λαρς Ούλριχ (Lars Ulrich) έβαλε στους δρόμους αγγελίες στις οποίες ζητούσε άτομα για δημιουργία συγκροτήματος. Πιο συγκεκριμένα, ζητούσε 2 κιθαρίστες και έναν μπασίστα με τους οποίους θα έφτιαχνε συγκρότημα. Απάντησε στην αγγελία ο Τζέιμς Χέτφιλντ (James Hetfield) ο οποίος έπαιζε ρυθμική κιθάρα. Οι δυο τους έκαναν μια πρόβα αλλά ο Χέτφιλντ δεν ενθουσιάστηκε τόσο, και δεν τον ξαναπήρε τηλέφωνο. Ο Ούλριχ άρχισε πάλι να ψάχνει άτομα και τότε ο Χέτφιλντ τον πήρε τηλέφωνο ζητώντας να κάνουν άλλη μια πρόβα. Αργότερα γνώρισαν τον σολίστα Ντέιβ Μαστέιν (Dave Mustaine), ο οποίος μπήκε στο συγκρότημα αλλά αργότερα απολύθηκε λόγω χρήσης ουσιών και κακής συμπεριφοράς. Ύστερα γνώρισαν τον μπασίστα Κλιφ Μπάρτον (Cliff Burton), και τον, Φιλιππινέζικης καταγωγής, Κερκ Χάμμετ (Kirk Hammet) και έφτιαξαν ένα ολοκληρωμένο συγκρότημα. Με πωλήσεις 57 εκατομμυρίων άλμπουμ στις ΗΠΑ (RIAA Total Sales), και 40 εκατομμύρια άλμπουμ εκτός αυτών, το τελικό νούμερο των πωλήσεων φτάνει περίπου τα 100 εκατομμύρια δίσκους. Το συγκρότημα είναι ένα απ' τα πιο επιτυχημένα heavy metal συγκροτήματα στην ιστορία, ενώ γενικά κατατάσσεται 7ο, με βάση τις πωλήσεις, στην ως τώρα Αμερικάνικη μουσική ιστορία.

Με δεδομένο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της Heavy Metal μουσικής, ειδικά της Thrash Metal, (οι Μetallica θεωρούνται οι επικεφαλής των "τεσσάρων μεγάλων" του Αμερικάνικου Thrash Metal της σκηνής του Bay Area, περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, στους οποίους συγκαταλέγονται και οι Megadeth, οι Slayer και οι Anthrax)[1] στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το συγκρότημα απευθύνθηκε σε ένα πιο πλατύ κοινό από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετά, αλλάζοντας τη μουσική του νοοτροπία, στρεφόμενο προς πιο Rock ήχους. Επίσης θεωρήθηκαν πρωτοπόροι στο Speed Metal με την κυκλοφορία του παρθενικού τους άλμπουμ,του Kill 'em All.

Οι Metallica τη δεκαετία του 1980[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Metallica δημιουργήθηκαν στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, στις αρχές του 1981 όταν ο ντράμερ Λαρς Ούλριχ έβαλε μια αγγελία στην εφημερίδα "The Recycler" που έλεγε: «Ντράμερ αναζητά άλλους metal μουσικούς για να τζαμάρουν με τους Tygers of Pan Tang,Diamond Head και Iron Maiden».[2] Οι κιθαρίστες Τζέιμς Χέτφιλντ και Χιούγκ Τάννερ (Hugh Tanner) απάντησαν στην αγγελία. Αν και δεν είχε φτιάξει ακόμα συγκρότημα, ο Ούλριχ ρώτησε τον Μπράιαν Σλάγκελ (Brian Slagel), ιδρυτή της Metal Blade Records, αν μπορούσε να ηχογραφήσει ένα τραγούδι το οποίο θα έμπαινε στο επερχόμενο CD της εταιρείας, το Metal Massacre. Ο Σλάγκελ αποδέχτηκε, και ο Ούλριχ έβαλε τον Χέρφιλντ στην θέση του τραγουδιστή και ρυθμικού κιθαρίστα.[2] Το συγκρότημα επίσημα δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1981, 6 μήνες μετά από αυτή την πρώτη συνάντηση.[3]

Το logo του συγκροτήματος

Ο Ούλριχ ήταν αυτός που έδωσε το όνομα Metallica στο συγκρότημα του. Αργότερα έβαλε άλλη μια αγγελία, πάλι στην εφημερίδα "The Recycler", για μια θέση lead κιθαρίστα. Ο σολίστας Ντέιβ Μαστέιν απάντησε και όταν ο Χέτφιλντ και ο Ούλριχ είδαν τις ακριβές συσκευές του, τον έβαλαν αμέσως στο συγκρότημα. Στις αρχές του 1982 κυκλοφόρησαν το πρώτου τους τραγούδι, με το όνομα Hit the Lights για την συλλογή της Metal Blade Records, Metal Massacre Ι.,[2] ενώ έπαιξαν το κομμάτι και στην πρώτη τους ζωντανή παράσταση, στις 14 Μαρτίου 1982, στο Radio City στο Αναχέιμ της Καλλιφόρνια.[4] Την εποχή αυτή το συγκρότημα αποτελούνταν από τον Χέτφιλντ, τον Ούλριχ, τον Μαστέιν και τον Ρον ΜακΓκόβνεϊ (Ron McGovney) που είχε αναλάβει ρόλο μπασίστα.

Το χειμώνα του '82, ο Χέτφιλντ και ο Ούλριχ πήγαν σε ένα νυχτερινό κέντρο όπου έπαιζαν διάφορα συγκροτήματα, και εκεί γνώρισαν τον μπασίστα Κλιφ Μπάρτον, στον οποίο πρόσφεραν την αντίστοιχη θέση στους Metallica. Η πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Metallica με τον Μπάρτον ήταν στο κλαμπ The Stone, τον Μάρτιο του 1983, και η πρώτη ηχογράφηση με τον Βurton ήταν στο demo τους, Megaforce.[5] Αργότερα, τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να διώξουν τον Μαστέιν λόγω χρήσης ναρκωτικών και αλκοόλ.[6] Τότε, ο lead κιθαρίστας των Exodus, Κιρκ Χάμμετ, ανέλαβε τη θέση του Μαστέιν στους Metallica. Μετά την έξοδό του από τους Metallica, ο Μαστέιν δημιούργησε το συγκρότημα Megadeth. Σε διάφορες συνεντεύξεις του τα επόμενα χρόνια είχε εκφραστεί με αποδοκιμασία για τα μέλη των Metallica, και κυρίως του αντικαταστάτη του, Χάμμετ.[7][8][9]

Kill'em All και Ride the Lightning (1983–1984)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Metallica ταξίδεψαν στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης για να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ, το Metal up your Ass, με καθήκοντα παραγωγού στον Πολ Κούρσιο (Paul Curcio). Εξαιτίας μιας διαφωνίας μεταξύ της δισκογραφικής εταιρείας και του συγκροτήματος, το άλμπουμ μετονομάστηκε σε Kill'em All. Το Kill'em All εκδόθηκε από την Megaforce Records στις ΗΠΑ το 1983 και ήταν το πρώτο speed metal των Metallica. Μπήκε στην 120 θέση των Billboard Charts, και αν και δεν ήταν μεγάλη επιτυχία, έχτισε τα θεμέλια για την άνοδο των Metallica. Το συγκρότημα για να γιορτάσει την έκδοση του έκανε μια περιοδεία με τους Raven με όνομα Kill'em All for One tour. Τον Φεβρουάριο του 1984 το συγκρότημα υποστήριξε τους Venom στο Seven Dates of Hell tour όπου έπαιξαν μπροστά σε 7.000 κόσμο. Τα σίνγκλς του ήταν τα: Whiplash, Seek and Destroy και Jump in the Fire.

Το άλμπουμ τους Ride the Lightning εκδόθηκε το 1984. στα Sweet Silence Studios στην Κοπεγχάγη της Δανίας, και έφτασε στην 100 θέση στα Billboard Charts. Ένα γαλλικό τυπογραφείο εκτύπωσε κατά λάθος τα εξώφυλλα του άλμπουμ με πράσινο χρώμα, κάτι που τώρα υπάρχει μέσα σε πολλές συλλογές θαυμαστών τους. Το άλμπουμ είχε 4 σινγκλς: For Whom the Bell Tolls, Fade to black, Creeping Death και το instrumental The Call of Ktulu. Ο Μαστέιν πήρε την πνευματική ιδιοκτησία των Ride the Lightning και The Call of Ktulu.

Master of Puppets (1984-1986)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O πρόεδρος της Elektra Records A&R, Μάικλ Άλαγκο (Michael Alago) και ο συν-ιδρυτής της Q-Prime Management Cliff πήγαν σε μια συναυλία των Metallica τον Σεπτέμβριο του 1984. Αφού εντυπωσιάστηκαν από αυτό που είδαν, έγραψαν τους Metallica στην Elektra Records και τους έκαναν πελάτες της Q-Prime Management. Η μεγάλη επιτυχία οδήγησε τους Metallica στην δημιουργία του Creeping Death EP το οποίο πούλησε 40.000 αντίγραφα στις ΗΠΑ. Οι Metallica έκαναν την πρώτη τους μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη με τους Tank σε μέγιστο αριθμό ατόμων, 1.300 Γυρνώντας στις ΗΠΑ έκαναν μια περιοδεία με τους W.A.S.P και του Armored Saint για υποστήριξη. Οι Metallica έπαιξαν στην μεγαλύτερη συναυλία τους στο φεστιβάλ Mosters of Rock στις 17 Αυγούστου 1985, με τους Bon Jovi και τους Ratt στο πάρκο Ντόνιγκτον στην Αγγλία, μπροστά σε 70.000 κόσμο. Σε μια συναυλία στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας, στο φεστιβάλ Day on the Green οι Metallica έπαιξαν μπροστά σε 60.000 κόσμο.

Το Master of Puppets ηχογραφήθηκε στα Sweet Silence studios, εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1986 και έφτασε στην 29 θέση των Billboard Charts μένοντας εκεί για 72 εβδομάδες. Το άλμπουμ ήταν το πρώτο του συγκροτήματος που έγινε χρυσό στις 4 Νοεμβρίου 1986 και έξι φορές πλατινένιο το 2003. Ο Steve Huey του Allmusic θεώρησε το άλμπουμ το καλύτερο εγχείρημα τους. Μετά την έκδοση του άλμπουμ οι Metallica έκαναν μια περιοδεία με τον Όζι Όσμπορν στις ΗΠΑ. Τα σινγκλς είναι τα: Master of Puppets, Battery και Welcome Home(Sanitarium).

Θάνατος του Μπάρτον και το Garage Days Re-revisited (1986-1987)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα μνημείο του Burton στο Ljungby, Σουηδία

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1986 κατά τη διάρκεια της περιοδείας Damage.Inc, τα μέλη του συγκροτήματος τράβηξαν κάρτες για το που θα κοιμηθεί ο καθένας μέσα στο λεωφορείο. Ο Μπάρτον νίκησε και διάλεξε να κοιμηθεί στο κρεβάτι του Χάμμετ. Τα ξημερώματα κοντά στο Dörarp της Σουηδίας ο οδηγός του λεωφορείου έχασε τον έλεγχο και το λεωφορείο γλίστρησε, κάνοντας το να αναποδογυρίσει πολλές φορές. Ο Ούλριχ, o Χάμμετ και ο Χέτφιλντ δεν είχαν σοβαρά τραύματα όμως ο Μπάρτον καταπλακώθηκε από το λεωφορείο και πέθανε. Ο Χέτφιλντ θυμάται ότι είπε: «Είδα το λεωφορείο να στέκεται πάνω του και τα πόδια του να φαίνονται μόνο. Φρίκαρα. Ο οδηγός προσπαθούσε να βγάλει το λεωφορείο από την θέση του. Πήγα και του είπα, "Μην το κάνεις αυτό!". Ήθελα να τον σκοτώσω εκείνη την μέρα.» Ο θάνατος του Μπάρτον έκανε αβέβαιο το μέλλον των Metallica. Τελικά, τα 3 μέλη αποφάσισαν ότι ο Μπάρτον θα ήθελε να συνεχίσουν, και με τις ευλογίες της οικογένειας του, το συγκρότημα συνέχισε.

Περίπου 40 άτομα πήγαν στις οντισιόν των Metallica, ανάμεσά τους οι παιδικοί φίλοι του Χάμμετ, Λες Κλέιπουλ (Les Claypool) των Primus, Τρόυ Γκρέγκορυ (Troy Gregory) των Prong και ο Τζέισον Νιούστεντ (Jason Newsted) των Flotsam and Jetsam. Ο Νιούστεντ έμαθε όλα τα τραγούδια των Metallica και μετά από την οντισιόν οι Metallica τον κάλεσαν στο Tommy's Joynt στο Σαν Φρανσίσκο. Οι Χέτφιλντ, Ούλριχ και Χάμμετ αποφάσισαν ότι ο Νιούστεντ μπορούσε να αντικαταστήσει τον Μπάρτον και η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση με τους Metallica ήταν στο Country club στην Ρισέντα της Καλιφόρνιας. Λέγεται πως οι Metallica για να τον "εντάξουν" στην παρέα τους του έδωσαν να φάει μια μπάλα από γουασάμπι.

Οι Metallica τέλειωσαν την περιοδεία τους στους πρώτους μήνες του 1987 και τον Αύγουστο του έτους εκδόθηκε ένα EP (Extended Play) με όνομα The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited. Το ΕΡ περιείχε 5 κομμάτια με διασκευές τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών και ηχογραφήθηκε για να δοκιμάσουν τον ήχο του νέου τους studio, το ταλέντο του Νιούστεντ και να ανακουφιστεί το στρες και η θλίψη από τον θάνατο του Μπάρτον. Ένα βίντεο με όνομα Cliff'em All εκδόθηκε το 1987 που έδειχνε την ζωή του Μπάρτον στα τρία του χρόνια με τους Metallica. Το βίντεο περιέχει τραγούδια από live εμφανίσεις των Metallica από την εποχή του Μπάρτον, σκηνές από την καθημερινή ζωή τους και κάποια ακυκλοφόρητα σόλο του Μπάρτον από live στιγμές.

...And Justice for Αll (1988)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ...And Justice for All ήταν το πρώτο studio άλμπουμ των Metallica μετά τον θάνατο Μπάρτον και εκδόθηκε το 1988. Το άλμπουμ ήταν μια εμπορική επιτυχία παίρνοντας την 6 θέση στα Billboard Charts και παίρνοντας θέση στο Top 10. Το άλμπουμ έγινε πλατινένιο μετά από 9 εβδομάδες. Το μπάσο του Νιούστεντ είχε χαμηλωθεί, ως ένα κομμάτι πειράγματος που δεχόταν, και οι μουσικές του ιδέες αγνοούνταν (αν και έγραψε ένα τραγούδι δικό του, το Blackened). Υπήρχαν παράπονα για την παραγωγή του άλμπουμ: o Steve Huey του περιοδικού Allmusic έγραψε ότι τα ντραμς και οι κιθάρες είχαν πολύ τρέμουλο και βάθος. Η περιοδεία Damaged Justice ακολούθησε αυξάνοντας τη διασημότητα του.

Το 1989, οι Metallica πήραν την πρώτη τους υποψηφιότητα για Βραβείο Γκράμι, στην κατηγορία Best Hard Rock/Metal Performance Vocal or Instrument. Αν και οι Metallica ήταν το φαβορί, το βραβείο δόθηκε στους Jethro Tull για το άλμπουμ Crest of a Knave. Το αποτέλεσμα οδήγησε σε αντιπαράθεση μεταξύ των φαν και του τύπου, ενώ οι Metallica καθόταν πίσω από την σκηνή περιμένοντας να πάρουν βραβείο για την παράσταση του τραγουδιού One. Οι Jethro Tull είχαν συμβουλευτεί να μην γιορτάσουν την επιτυχία τους, καθώς όλος ο κόσμος περίμενε τους Metallica να νικήσουν. Τα βραβεία γράφτηκαν στην εφημερίδα Entertainment Weekly ως ένα από τα «10 μεγαλύτερα προβλήματα των Γκράμι». Τρία χρόνια αργότερα, Ο Ούλριχ αναφέρθηκε στα βραβεία του 1989 όταν έπαιρνε Γκράμι λέγοντας «Πρέπει να ευχαριστήσουμε τους Jethro Tull που δεν έβγαλαν άλμπουμ φέτος»".

Οι κριτικές αυτές οδήγησαν την επιτροπή των Βραβείων στον διαχωρισμό της κατηγορίας σε Best Hard Rock Performance και Best Metal Performance, από την επόμενη κιόλας χρονιά. Το 1990 οι Metallica κατέκτησαν το πρώτο τους βραβείο Γκράμι στην καινούρια κατηγορία (Best Metal Performance) για το One, ενώ και τα επόμενα 2 χρόνια ήταν οι νικητές της κατηγορίας (το 1991 για την covered έκδοση του τραγουδιού των Queen Stone Cold Crazy και το 1992 για το άλμπουμ Metallica).

Μετά την έκδοση του ...And Justice for All οι Metallica έβγαλαν το πρώτο τους βίντεο κλιπ, για το σινγκλ One. Το βίντεο τραβήχτηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και αναμείχθηκε με σκηνές από την ταινία Johnny got his Gun. Οι Metallica πήραν τα πνευματικά δικαιώματα για την ταινία. Το αναμειγμένο βίντεο δόθηκε στο MTV, αν και στο MTV είχαν απαγορεύσει τις αναμεμειγμένες εκδόσεις. Τελικά το κανάλι αποδέχτηκε την αναμειγμένη έκδοση και το βίντεο ήταν η πρώτη έκθεση των θεατών του στους Metallica. Το βίντεο πήρε την 38η θέση το 1999 στα «100 Καλύτερα βίντεο όλων των εποχών» του MTV.

Τα σιγκλς του άλμπουμ είναι: "Eye of the Beholder" · "Harvester of Sorrow" · "…And Justice for All" · "One"

Οι Metallica τη δεκαετία του 1990[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Metallica (The Black Album)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Οκτώβριο του 1990 εκδόθηκε το Black Album το οποίο πούλησε 650.000 αντίγραφα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Πήρε την πρώτη θέση στα Billboard Charts και είναι το 25ο πιο επιτυχημένο άλμπουμ στην Αμερική. Τα σινγκλς είναι: "Enter Sandman" · "Don't Tread on Me" · "The Unforgiven" · "Nothing Else Matters" · "Wherever I May Roam" · "Sad but True".

Live Shit: Binge & Purge[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1993 εκδόθηκε το πρώτο live άλμπουμ των Metallica, το Live Shit: Binge & Purge, το οποίο περιείχε 3 CD και 3 κασέτες VHS. Κατέκτησε την 26η θέση στα Billboard Charts και έχει γίνει 15 φορές πλατινένιο.

Load και ReLoad[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1996 εκδόθηκε το Load το οποίο κατέλαβε την 1η θέση στα Billboard Charts. Έχει γίνει χρυσό στην Μεγάλη Βρετανία και μέχρι σήμερα έχει πουλήσει 5 εκατομμύρια αντίγραφα. Το 1997 βγήκε το ReLoad το οποίο λέγεται ότι είναι το δεύτερο μισό του Load. Έχει ακριβώς τα ίδια στατιστικά με το προηγούμενο του άλμπουμ. Τα σινγκλς είναι: Until It Sleeps" · "Ain't My Bitch" · "Hero of the Day" · "Mama Said" · "King Nothing" · "Bleeding Me" · "The Memory Remains" · "The Unforgiven II" · "Fuel" · "Better than You".

Garage.Inc[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1998 εκδόθηκε το Garage.Inc το οποίο είναι cover album από τους Metallica. Περιέχει όλο το Garage Days Re-revisited και τραγούδια άλλων καλλιτεχνών. Πήρε την 2η θέση στα Billboard Charts και έχει πουλήσει πάνω από 5 εκατομμύρια αντίγραφα μέχρι σήμερα. Τα σινγκλς είναι: "Turn the Page" · "Whiskey in the Jar" · "Die, Die My Darling".

S&M[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1999 εκδόθηκε το 2ο live άλμπουμ των Metallica, το S&M, το οποίο ήταν το τελευταίο άλμπουμ του Τζέισον Νιούστεντ με τους Metallica. Πρόκειται για μια ηχογράφηση των Metallica από το θέατρο Berkeley Community Theatre με την συμμετοχή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σαν Φρανσίσκο, υπό την διεύθυνση του Μάικλ Κάμεν (Michael Kamen). Η ηχογράφηση έγινε σε δύο παραστάσεις, στις 21 και 22 Απριλίου του 1999. Κατά κύριο λόγο περιέχει παλαιότερα τραγούδια του συγκροτήματος, αλλά και δύο νέα τραγούδια, το «No Leaf Clover» και το «Human», καθώς και μια έκδοση του «The Ecstasy of Gold» του Ένιο Μορικόνε.

Το άλμπουμ πήρε την 2η θέση στα Billboard Charts και πούλησε πάνω από 6 εκατομμύρια άλμπουμ. Επίσης έγινε 6 φορές πλατινένιο. Το μοναδικό σινγκλ είναι το No Leaf Clover.

Τα νεότερα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


St.Anger[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2003 εκδόθηκε το 8ο στούντιο άλμπουμ των Metallica, το St. Anger. Το άλμπουμ κατέλαβε την 1η θέση στα charts 30 χωρών και δέχτηκε σκληρή κριτική από διάφορα περιοδικά. Τα singles είναι: "St. Anger" · "Frantic" · "The Unnamed Feeling" · "Some Kind of Monster". Τη θέση του μπασίστα κάλυψε ο παραγωγός του άλμπουμ (καθώς και του The Black Album) Bob Rock, καθώς ο Τζέισον Νιούστεντ (Jason Newsted) έφυγε από το συγκρότημα το 2001, τόσο στα τότε live των Metallica όσο και στο St. Anger. Στις 24 Φεβρουαρίου 2003, μετά από ακροάσεις, οι Metallica επιλέγουν ως νέο τους μπασίστα τον Ρόμπερτ Τρουχίγιο (Robert Trujillo).

Death Magnetic[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2008 εκδόθηκε το 9ο άλμπουμ των Metallica, το Death Magnetic, το οποίο κατέλαβε την πρώτη θέση στα Billboard Charts και οδήγησε τους Metallica να βραβευτούν ως το μόνο συγκρότημα που έχει 5 no1 άλμπουμ. Τα σίνγκλς είναι: "The Day That Never Comes" · "My Apocalypse" · "Cyanide" · "The Judas Kiss" · "All Nightmare Long" · "Broken, Beat & Scarred".

Lulu[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού συμμετείχαν στις συναυλίες των «Τεσσάρων Μεγάλων» στην Ευρώπη και την Αμερική το 2010 και το 2011 (μαζί με τους Slayer, Megadeth, και Anthrax), στις 15 Ιουνίου 2011 οι Metallica ανακοίνωσαν την συνεργασία τους με τον Λου Ριντ των The Velvet Underground. Η συνεργασία αυτή κυκλοφόρησε σε διπλό δίσκο στα τέλη Οκτωβρίου του 2011 με τον τίτλο Lulu. Το νέο άλμπουμ περιέχει 10 τραγούδια, οι στοίχοι των οποίων είναι γραμμένοι από τον Reed, ενώ η μουσική από τον Reed και τους Metallica.[10]

Beyond Magnetic[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Beyond Magnetic περιέχει 4 τραγούδια τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στο Death Magnetic κυρίως λόγω φυσικών περιορισμών (χωρητικότητα CD). Τα τραγούδια αυτά είναι: "Hell And Back", "Hate Train", "Just A Bullet Away", "Rebel of Babylon", και εκτελέστηκαν live ένα διαφορετικό τραγούδι ανά ημέρα στα 30th anniversary shows των Metallica. Το EP κυκλοφόρησε στις 30 Ιανουαρίου 2012 σε CD, και πούλησε 36.000 αντίτυπα κατά την πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του. Έχει συνολική διάρκεια 29 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα.

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έμβλημα που δείχνει την ένταξη των Metallica στα Hall of Fame (Bay Area Music Award)

Μεταξύ άλλων βραβείων που έχουν κατακτήσει, ξεχωρίζουν τα παρακάτω:

Βραβεία Grammy:[11]

  • 1990: Best Metal Performance – «One»
  • 1991: Best Metal Performance – «Stone Cold Crazy»
  • 1992: Best Metal Performance – Metallica (άλμπουμ)
  • 1999: Best Metal Performance – «Better than You»
  • 2000: Best Hard Rock Performance – «Whiskey in the Jar»
  • 2001: Best Rock Instrumental Performance – «The Call of Ktulu» με τον Michael Kamen και την συμφωνική ορχίστρα του Σαν Φρανσισκο.
  • 2004: Best Metal Performance – «St. Anger»
  • 2009: Best Metal Performance – «My Apocalypse»
  • 2009: Best Recording Package - Death Magnetic (άλμπουμ)

MTV Video Music Awards:

  • 1992: Best Metal Video – «Enter Sandman»
  • 1996: Best Metal Video – «Until It Sleeps»

American Music Awards:

  • 1996: Favorite Artist: Heavy Metal/Hard Rock: Metallica – Load (άλμπουμ)
  • 1996: Favorite Metal/Hard Rock Song – «Until It Sleeps»

Billboard Music Awards:

  • 1997: Billboard Rock and Roll Artist of the Year – Metallica (RIAA Diamond Award)
  • 1999: Catalogue Artist of the Year – Metallica
  • 1999: Catalogue Album of the Year – Metallica (άλμπουμ)

Kerrang! Awards:

  • 2003: Hall of Fame – Metallica

Δισκογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Άλμπουμ Η.Π.Α. Αγγλία Γερμανία Νορβηγία Φινλανδία Σουηδία Ολλανδία Αυστρία Αυστραλία Καναδάς Επίπεδο βράβευσης ΗΠΑ
1983 Kill 'em All 120 - - - 12 28 - 129 55 - 3 x Πλατινένιος
1984 Ride the Lightning 100 87 - 40 9 22 - 126 37 - 6 x Πλατινένιος
1986 Master of Puppets 29 41 31 34 7 14 - 111 33 54 6 x Πλατινένιος
1988 ...And Justice for All 6 4 5 8 8 5 39 12 16 13 8 x Πλατινένιος
1991 Metallica (Black Album) 1 1 1 1 4 1 1 5 1 1 16 x Πλατινένιος
1993 Live Shit Binge And Purge (Live) 26 - 68 32 81 149 - - 18 - 15 x Πλατινένιος
1996 Load 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 5 x Πλατινένιος
1997 ReLoad 1 4 1 1 1 1 1 1 2 2 4 x Πλατινένιος
1998 Garage Inc. 2 29 1 1 1 1 8 3 2 - 5 x Πλατινένιος
1999 S&M 2 33 1 1 2 1 - 7 1 - 6 x Πλατινένιος
2003 St. Anger 1 3 1 1 1 1 2 1 1 1 2 x Πλατινένιος
2008 Death Magnetic 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 2 x Πλατινένιος

Σχετική βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Christe, Ian (2003). Sound of the Beast: The Complete Headbanging History of Heavy Metal. HarperCollins. ISBN 0-380-81127-8 
  • Steffan Chirazi and Metallica (2004). So What!: The Good, The Mad, and The Ugly. Broadway. ISBN 0767918819. 
  • Glenn T. Pillsbury (2006). Damage Incorporated: Metallica and the Production of Musical Identity. Routledge. ISBN 9780415973748. 

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Lee, Cosmo (7 Μαΐου 2007). «Get Thrashed: The Story of Thrash Metal». '"Stylus Magazine. http://www.stylusmagazine.com/articles/movie_review/get-thrashed-the-story-of-thrash-metal.htm. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2010. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Metallica Timeline Early 1981 – Early 1982». MTV.com. MTV Networks. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 28, 2009. http://www.webcitation.org/5h73iF8Ol. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  3. «1981: Events». Timeline. Metallica. http://www.metallica.com/timeline.asp?page=events&n_categoryid=1988&year=1981?sPosx=41. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  4. «Metallica Timeline March 14, 1982 – July 6, 1982». MTV.com. MTV Networks. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 28, 2009. http://www.webcitation.org/5h747w4yB. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  5. «Metallica Timeline Fall 1982 – April 16, 1983». MTV.com. MTV Networks. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 31, 2009. http://www.webcitation.org/5hBuBZnaR. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  6. Cecolini, Vinny (Νοέμβριος 1998). "Foreclosure of a Team". Metal Hammer
  7. «Dave Mustaine: James Hetfield Is Jealous Of Me». BlabberMouth.net. September 21, 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 31, 2009. http://www.webcitation.org/5hBun2sKu. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  8. AskMen.com Editors. «Interview: Dave Mustaine news». AskMen.com. IGN Entertainment. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 31, 2009. http://www.webcitation.org/5hBvB86jd. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  9. Doe, Bernard. «Love it to Death – Bernard Doe speaks to Dave Mustaine about life after Metallica». Rockdetector.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις December 9, 2007. http://web.archive.org/web/20071209163325/http://www.rockdetector.com/interviews/artist,5744.sm?id=14. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  10. Kane, Tyler (19 Αυγούστου 2011). «Lou Reed/Metallica Collaboration Gets a Release Date». Paste. Wolfgang's Vault. http://www.pastemagazine.com/articles/2011/08/lou-reedmetallica-collaboration-gets-a-release-dat.html. 
  11. «Grammy Award winners – Metallica». Grammy.com. http://www.grammy.com/nominees/search?artist=Metallica&title=&year=All&genre=All. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα