Black Sabbath

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Black Sabbath
2011sabbath.jpg
Προέλευση Αγγλία
Παρουσία 1968 – 2006; 2011 -
Μουσικά είδη Χαρντ Ροκ
Χέβι Μέταλ
Ιστοσελίδα http://www.blacksabbath.com/
Μέλη
Όζι Όσμπορν
Τόνι Αϊόμι
Γκίζερ Μπάτλερ
Πρώην μέλη
Μπιλ Γουόρντ
Ρόνι Τζέιμς Ντίο
Ντέιβ Γουόκερ
Τζεφ Νίκολς
Ίαν Γκίλαν
Βίνι Άπις
Μπεβ Μπεβάν
Ντέιβ Ντονάτο
Γκλεν Χιούζ
Ντέιβ Σπιτζ
Έρικ Σίνγκερ
Ρέι Γκίλεν
Μπομπ Ντέισλι
Τόνι Μάρτιν
Τζο Μπαρτ
Τέρι Τσάιμς
Κόζι Πάουελ
Λόρενς Κολτ
Νιλ Μάρεϊ
Μπόμπι Ροντινέλι

Οι Black Sabbath (Μπλακ Σάμπαθ) μαζί με τους Deep Purple και τους Led Zeppelin είναι τα τρία συγκροτήματα που αποτέλεσαν τους δημιουργούς του Χέβι Μέταλ μουσικού ιδιώματος, ενώ είναι αυτοί, κυρίως, που θεωρούνται το πρώτο Χέβι Μέταλ συγκρότημα. Βασικά μέλη του συγκροτήματος είναι ο Όζι Όσμπορν στα φωνητικά, ο Τόνι Αϊόμι στην κιθάρα και ο Γκίζερ Μπάτλερ στο μπάσο, ενώ κατά το παρελθόν έχουν περάσει από τη σύνθεση τους ο Μπιλ Γουόρντ, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο Ίαν Γκίλαν, ο Κόζι Πάουελ, ο Γκλεν Χιουζ, ο Μπομπ Ντέισλι και άλλοι σπουδαίοι μουσικοί του είδους.

Η Αρχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξεκίνησαν την άνοιξη του 1967 ως Polka Tulk και λίγο αργότερα ως Earth. Αρχικά μέλη των Black Sabbath ήταν ο Όζι Όσμπορν (φωνητικά), ο Τόνι Αϊόμι (κιθάρα), ο Γκίζερ Μπάτλερ (μπάσο) και ο Μπιλ Γουόρντ (τύμπανα). Εικάζεται ότι υπήρξαν μέλη του συγκροτήματος ένας πιανίστας και ένας σαξοφωνίστας. Τον Αύγουστο του 1969, μετονομάστηκαν σε Black Sabbath επηρεασμένοι από την ομώνυμη ταινία τρόμου του Μπόρις Καρλόφ που είχε προβληθεί το 1963.

Δεκαετία '70-'79: Οι Black Sabbath με τον Όζι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του σινγκλ με τίτλο "Evil Woman" τον Ιανουάριο του 1970 μέσω της εταιρείας "Fontana Records". Στις 13 Φεβρουαρίου του 1970 κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο-άλμπουμ του συγκροτήματος, ανεβαίνοντας στο # 8 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 23 στις Η.Π.Α., όπου παρέμεινε στα τσαρτ για πάνω από ένα χρόνο. Ο δίσκος περιείχε κλασικά κομμάτια όπως το σκοτεινό ομώνυμο, το "The Wizard", το "N.I.B." και το "The Warning". Οι Black Sabbath και το άλμπουμ τους, λογοκρίθηκαν από τον Τύπο της εποχής ως "σκοτεινή και πολύ θορυβώδης μπάντα". Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το επόμενο άλμπουμ του. Το κομμάτι "War Pigs" θα έδινε αρχικά το όνομα του στο άλμπουμ, όμως η εταιρεία φοβούμενη την κοινωνική κατακραυγή λόγω του πολέμου του Βιετνάμ ζήτησε να πάρει το όνομα "Paranoid", από ένα άλλο κομμάτι του δίσκου. Τον Σεπτέμβριο, κυκλοφόρησε το "Paranoid" σε μορφή σινγκλ και έφθασε στο # 4 των βρετανικών τσαρτ. Ένα μήνα αργότερα κυκλοφόρησε και το ομώνυμο άλμπουμ, ανεβαίνοντας στο # 1 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 12 στις Η.Π.Α.. Ο εν λόγω δίσκος είναι, πλέον, τέσσερις φορές πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πέραν του κλασικού ομώνυμου τραγουδιού, το "Paranoid" περιείχε τα "Iron Man" και "War Pigs", θρυλικά στις συνειδήσεις των οπαδών του συγκροτήματος. Το "Paranoid" κατακρίθηκε όπως και ο πρώτος δίσκος των Black Sabbath, αλλά πλέον θεωρείται ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του χέβι μέταλ.
Τον Ιούλιο του 1971 κυκλοφόρησε το τρίτο, κατά σειρά, άλμπουμ τους με τίτλο "Master of Reality". Κομμάτια που δημιούργησαν μεγάλη εντύπωση είναι το "Children of the Grave" και το "After Forever", με στίχους που αναφέρονται στην ψυχή του ανθρώπου και τη ζωή μετά θάνατον. Ο δίσκος έγινε χρυσός δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του και ανέβηκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μετά από μία μεγάλη περιοδεία και ένα διάλειμμα για το συγκρότημα, κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1972, το "Volume 4" (# 8 στη Βρετανία, # 13 στις Η.Π.Α.), με τα "Supernaut", "Snowblind" (το αρχικό όνομα του άλμπουμ) και "Cornucopia". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1972, με αρκετά προβλήματα λόγω της συνεχούς χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τα μέλη του συγκροτήματος. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου, οι Black Sabbath επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, την άνοιξη του 1973.
Το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς κυκλοφόρησε, το ηχογραφημένο στο Λος Άντζελες, "Sabbath Bloody Sabbath" (# 4 στη Βρετανία, # 11 στις Η.Π.Α.) και είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που έλαβε θετικές κριτικές από τα ΜΜΕ της εποχής. Από τον δίσκο ξεχώρισαν τα "A National Acrobat", "Sabbra Cadabra" και το ομώνυμο κομμάτι. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους, εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "California Jam" μαζί με τους Deep Purple, τους Eagles, τους Black Oak Arkansas και άλλους.

Οι Black Sabbath το 1972

Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους ξεκίνησαν να δουλεύουν για τον επόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε την 1 Ιουλίου του 1975 με τίτλο "Sabotage" (# 7 στη Βρετανία, # 28 στις Η.Π.Α.). Με επιβλητικά και έντονα φωνητικά του Όσμπορν, ξεχώρισαν τραγούδια όπως τα "Symptom of the Universe" και "Megalomania", αλλά ο δίσκος ήταν ο πρώτος τους που δεν έγινε πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την 1 Δεκεμβρίου του 1975, κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή του συγκροτήματος με τίτλο "We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll" ανεβαίνοντας στο Top-50 της Μεγάλης Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το καλοκαίρι του 1976 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για τον επόμενο δίσκο τους, ο οπίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς με τίτλο "Technical Ecstasy" (# 13 στη Βρετανία, # 51 στις Η.Π.Α.). Στην περιοδεία του συγκεκριμένου άλμπουμ, η οποία ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1976, συγκροτήματα που άνοιγαν τις συναυλίες των Black Sabbath ήταν οι Boston και ο Τεντ Νούτζεντ στις Η.Π.Α. και οι μετέπειτα θρυλικοί AC/DC στην Ευρώπη, τον Απρίλιο του 1977.
Το Νοέμβριο του 1977, ο Όζι Όσμπορν παραιτήθηκε από το συγκρότημα λόγω προσωπικών προβλημάτων. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν με τον Ντέιβ Γουόλκερ των Savoy Brown. Η μοναδική εμφάνιση του Γουόκερ με το συγκρότημα έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1978 για την τηλεοπτική εκπομπή "Look! Hear!", όπου έπαιξαν το τραγούδι "Junior's Eyes". Τρεις μήνες αργότερα, ο Όσμπορν αποφάσισε να επιστρέψει στο συγκρότημα.
Τον Οκτώβριο του 1978, κυκλοφορήσαν το "Never Say Die" (# 12 στη Βρετανία, # 69 στις Η.Π.Α.). Το ομώνυμο σινγκλ έφτασε στο # 21 των βρετανικών τσαρτ, το πρώτο μετά το τραγούδι "Paranoid" που κατάφερε να μπει στον βρετανικό κατάλογο επιτυχιών. Το Μάιο του 1978, περιόδευσαν στην Αμερική με τους Van Halen να ανοιγουν τις συναυλίες τους.
Το 1979, οι Black Sabbath είχαν φτάσει στο σημείο να μην μπορούν πλέον να συνυπάρξουν, κυρίως λόγω του υπερβολικού εθισμού του Όσμπορν στα ναρκωτικά, αλλά και της ανικανότητας του να συνεισφέρει στο συνθετικό κομμάτι του συγκροτήματος. Αποφάσισαν να τον απολύσουν και να προσλάβουν στη θέση του τον πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Ρόνι Τζέιμς Ντίο.

Η εποχή Ντίο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο

Ο τελείως διαφορετικός στη φωνή από τον Όζι, Ρόνι Τζέιμς Ντίο, μπήκε στο στούντιο αμέσως μετά την ένταξη του στο συγκρότημα το καλοκαίρι του 1979 μετά από πρόταση της κόρης του μάνατζερ των Black Sabbath και μετέπειτα συζύγου του Όσμπορν, Σάρον Άρντεν. Το Σεπτέμβριο, ο Γκίζερ Μπάτλερ αποχώρησε για τέσσερις μήνες με προσωρινό αντικαταστάτη τον Τζεφ Νίκολς, για να επιστρέψει τον Ιανουάριο του 1980 και το Νίκολς να αναλαμβάνει τα πλήκτρα.
Τον Απρίλιο του 1980 κυκλοφόρησε ο πλατινένιος δίσκος "Heaven and Hell" (# 9 στη Βρετανία, # 28 στις Η.Π.Α.) με το σινγκλ "Neon Knights" να φτάνει στο # 22 του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών. Μία ξεχωριστή περιοδεία πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά, καθώς οι Black Sabbath παρουσίασαν ένα φοβερό πακέτο μαζί με το διάσημο χαρντ ροκ συγκρότημα, Blue Öyster Cult. Στα τέλη Ιουλίου και ενώ βρισκόταν σε περιοδεία, η προηγούμενη δισκογραφική τους εταιρεία κυκλοφόρησε το ανεπίσημο, ηχογραφημένο ζωντανά το 1973, "Live at Last", το οποίο ανέβηκε στο # 5 των βρετανικών τσαρτ.
Τον Αύγουστο του 1980, ο Μπιλ Γουόρντ αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω του ότι είχε αντίθετη γνώμη με την αντικατάσταση του Όσμπορν και αντικαταστάθηκε από τον Βίνι Άπις με τον οποίο ολοκλήρωσαν την περιοδεία για την προώθηση του "Heaven and Hell". Τον Οκτώβριο του 1981, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του Ντίο με το συγκρότημα με τίτλο "Mob Rules" (# 12 στη Βρετανία, # 29 στις Η.Π.Α.) με τα "Falling off the Edge of the World" και "The Sign of the Southern Cross" να ξεχωρίζουν.
Το Νοέμβριο του 1982, ο Ντιο αποχώρησε από το συγκρότημα για να ξεκινήσει σόλο καριέρα. Τα φωνητικά ανέλαβε ο θρυλικός τραγουδιστής των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν. Ένα μήνα αργότερα κυκλοφόρησε το ζωντανό άλμπουμ "Live Evil", το τελευταίο με τον Ντίο στα φωνητικά κατά τη δεκαετία του '80 (# 13 στη Βρετανία, # 37 στις Η.Π.Α.).

Η δωδεκαετία 1983-1995[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον Γκίλαν στα φωνητικά, οι Black Sabbath κυκλοφόρησαν στις 7 Αυγούστου του 1983, το "Born Again" (# 4 στη Βρετανία, # 39 στις Η.Π.Α.) με τον Μπιλ Γουόρντ να επανέρχεται στα τύμπανα. Ο δίσκος έλαβε πολύ αρνητικές κριτικές αλλά τελικά έγινε χρυσός, λόγω του ονόματος του συγκροτήματος και του Γκίλαν. Για την παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του "Born Again" ο πρώην ντράμερ των E.L.O., Μπεβ Μπέβαν, αντικατέστησε τον Μπιλ Γουόρντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας οι Black Sabbath έπαιζαν και το "Smoke on the Water" των Deep Purple.

Ο Βίνι Άπις

Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Ίαν Γκίλαν αποφάσισε να επιστρέψει στους Deep Purple οι οποίοι επανενωνόταν μετά από οκτώ χρόνια και στη θέση του οι υπόλοιποι Black Sabbath προσέλαβαν τον άσημο Ντέιβ Ντονάτο. Απογοητευμένος με το ηχητικό αποτέλεσμα της νέας σύνθεσης, αποχώρησε από το συγκρότημα ο Γκίζερ Μπάτλερ το Νοέμβριο του 1984 και στη θέση του ήρθε ο Ντέιβ Σπιτζ. Η αντίδραση του οδήγησε τους υπόλοιπους να προβούν σε αντικατάσταση του Ντονάτο με τον πρώην μπασίστα και τραγουδιστή των Deep Purple και των Trapeze, Γκλεν Χιούζ τον Σεπτέμβριο του 1985.
Η αρχική σύνθεση του γκρουπ επανενώθηκε για το φιλανθρωπικό φεστιβάλ "Live Aid", στις 13 Ιουλίου του 1985, φεστιβάλ για το οποίο επανενώθηκαν και οι The Who και οι Led Zeppelin.
Τον Ιανουάριο του 1986, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Seventh Star" (# 27 στη Βρετανία, # 78 στις Η.Π.Α.) για να αποχωρήσει ο Χιούζ ένα μήνα αργότερα λόγω τραυματισμού από καβγά σε μπαρ, δίνοντας το μικρόφωνο στον Ρέι Γκίλεν με τον οποίο τελείωσαν την περιοδεία για την προώθηση του τελευταίου τους δίσκου. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε αρχικά ως προσωπικός δίσκος του Τόνι Αϊόμι αλλά η Warner Bros. που είχε τα δικαιώματα του συγκροτήματος, πίεσε για να κυκλοφορήσει σαν δίσκος των Black Sabbath, με τον μάνατζερ Ντον Άρντεν να δίνει τη λύση με την ονομασία "Black Sabbath featuring Tony Iommi, Seventh Star".
Στη θέση του ντράμερ Μπεβ Μπεβάν ήρθε ο Έρικ Σίνγκερ τον Σεπτέμβριο του 1985 και οι Black Sabbath μπήκαν στο στούντιο για να δουλέψουν πάνω στον επόμενο δίσκο τους. Ενώ το συγκρότημα ετοίμαζε τον καινούριο δίσκο, ο Γκίλεν αποχώρησε για να δημιουργήσει τους Blue Murder και τη θέση του πήρε ο Τόνι Μάρτιν, ηχογραφώντας ξανά τα κομμάτια του Γκίλεν. Τον Δεκέμβριο του 1987, κυκλοφόρησαν το "The Eternal Idol" (# 66 στη Μεγάλη Βρετανία). Στην περιοδεία του το συγκρότημα επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα και έπαιξε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Λόγω της μικρής εμπορικής επιτυχίας του "The Eternal Idol", το συγκρότημα ανέλαβε η εταιρεία "I.R.S. Records".
Τον Απρίλιο του 1989, κυκλοφόρησε το "Headless Cross" (# 31 στη Βρετανία) με τον σπουδαίο Κόζι Πάουελ στα τύμπανα. Ο δίσκος περιείχε το πρώτο σινγκλ του συγκροτήματος που μπήκε στα βρετανικά τσαρτ μετά από επτά χρόνια, το ομώνυμο "Headless Cross", ενώ στο τραγούδι "When Death Calls", το σόλο κιθάρας έπαιξε ο κιθαρίστας τν Queen, Μπράιαν Μέι. Τη θέση του μπασίστα στο συγκρότημα πήρε το πρώην μέλος των Whitesnake και του Γκάρι Μουρ, Νιλ Μάρεϊ και οι Black Sabbath ξεκίνησαν την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, το αμερικανικό κομμάτι της οποίας αναβλήθηκε λόγω χαμηλής ζήτησης των εισιτηρίων.
Το Φεβρουάριο του επόμενου έτους, το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για την ηχογράφηση του "TYR", το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1990 ανεβαίνοντας στο # 24 στη Μεγάλη Βρετανία αλλά χωρίς να μπει στα αμερικανικά τσαρτ. Τον Οκτώβριο αποχώρησε ο Πάουελ λόγω του ότι έσπασε το μηρό του σε ατύχημα με το άλογο του και αντικαταστάθηκε από τον Βίνι Άπις.Τον Απρίλιο του 1991, ο Γκίζερ Μπάτλερ και ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους με το συγκρότημα για να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ "Dehumanizer", τον Ιούνιο του 1992 (# 28 στη Μεγάλη Βρετανία, # 44 στις Η.Π.Α.), με την επιτυχία "TV Crimes". Στην περιοδεία για το άλμπουμ, ο Όζι Όσμπορν προσκάλεσε το συγκρότημα να ανοίξει μία συναυλία στην αμερικανική περιοδεία του. Ο Ντίο αρνήθηκε να συμμετάσχει ως δεύτερο όνομα κάτω από το προσωπικό σχήμα του Όσμπορν και αποχώρησε για δεύτερη φορά από τους Black Sabbath. Στη θέση του τραγούδησε ο Ρομπ Χάλφορντ των Judas Priest, ο οποίος εμφανίστηκε επί σκηνής για δύο συναυλίες στις 14 και 15 Νοεμβρίου στο Όκλαντ των Η.Π.Α., ενώ τη δεύτερη βραδιά ο Όζι εμφανίστηκε με τους υπόλοιπους, παίζοντας τέσσερα τραγούδια.

Την αποχώρηση του Ρόνι Τζέιμς Ντίο ακολούθησε και αυτή του Βίνι Άπις ο οποίος εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του Ντίο και αντικαταστάθηκε από τον πρώην ντράμερ των Rainbow Μπόμπι Ροντινέλι, ενώ στα φωνητικά επανήλθε ο Τόνι Μάρτιν. Τον Ιανουάριο του 1994, κυκλοφόρησαν το "Cross Purposes" (# 41 στη Μεγάλη Βρετανία), με τον Τζεφ Νίκολς στα πλήκτρα να αναγνωρίζεται πλέον ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος.

Οι Black Sabbath το 1999

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αποχώρησε ο Ροντινέλι για να αντικατασταθεί αρχικά από τον Μπιλ Γουόρντ για κάποιες συναυλίες στη Νότια Αμερική και στο τέλος της χρονιάς από τον Κόζι Πάουελ, ενώ τη θέση του αποχωρήσαντα Γκίζερ Μπάτλερ (έφυγε λόγω διαμαχών με τον Τόνι Αϊόμι) πήρε για άλλη μια φορά ο Νιλ Μάρεϊ. Τον Ιούνιο του 1995, κυκλοφόρησαν το "Forbidden" (# 71 στη Μεγάλη Βρετανία) και περιόδευσαν μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Η επιστροφή του Όζι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το τέλος και της περιοδείας για το "Forbidden", οι Black Sabbath παρέμειναν ανενεργοί μέχρι το Μάιο του 1997. Τότε επέστρεψαν στο συγκρότημα ο Όζι Όσμπορν και ο Γκίζερ Μπάτλερ και με τον Μάικ Μπορντέν στα τύμπανα και τον αιώνιο κιθαρίστα του συγκροτήματος, Τόνι Αϊόμι, σχηματίζουν τη νέα σύνθεση των Black Sabbath. Στις 11 Νοεμβρίου επανήλθε στο συγκρότημα και ο ντράμερ Μπιλ Γουόρντ στη θέση του Μπορντέν και στις 4 και 5 Δεκεμβρίου του 1997 έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες μαζί, μετά από δεκαπέντε χρόνια, στο "NEC" του Μπέρμιγχαμ, στη γενέτειρα του συγκροτήματος. Στις 20 Οκτωβρίου του 1998, οι δύο αυτές συναυλίες κυκλοφόρησαν στο διπλό ζωντανό άλμπουμ "Reunion" (# 41 στη Βρετανία, # 11 στις Η.Π.Α.).
Στις 21 Μαΐου του 1998, ο Μπιλ Γουόρντ έπαθε καρδιακή προσβολή και αντικαταστάθηκε ως το τέλος της χρονιάς από τον Βίνι Άπις. Τον Ιανουάριο του 1999, ο Γουόρντ επέστρεψε για την αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος μαζί με τους Pantera. Την επόμενη χρονιά, ο Όσμπορν και ο Αϊόμι κυκλοφόρησαν σόλο δίσκους και οι Black Sabbath επέστρεψαν στο στούντιο το 2001 για να δουλέψουν σε νέο υλικό, διαδικασία η οποία διακόπηκε λόγω της επιστροφής του Όσμπορν στις υποχρεώσεις του για την προσωπική του καριέρα.
Τον Αύγουστο του 2002, κυκλοφόρησε το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Past Lives" (# 114 στις Η.Π.Α.) με ζωντανές ηχογραφήσεις από τη δεκαετία του '70, ενώ περιελάμβανε και το ανεπίσημο ζωντανό άλμπουμ "Live at Last", που είχε εκδοθεί το 1980 και είχε ανέβει στο # 5 στη Μεγάλη Βρετανία.
Τον Ιούνιο του 2004, το πέμπτο μέλος του συγκροτήματος, Τζεφ Νίκολς (πλήκτρα) αντικαταστάθηκε από τον Άνταμ Γουέικμαν. Στις 25 Ιουνίου του 2005, οι Black Sabbath εμφανίστηκαν για δεύτερη φορά στην Ελλάδα, στο φεστιβάλ "Rockwave" μπροστά σε 30.000 οπαδούς τους. Στις 13 Μαρτίου του 2006, οι Black Sabbath έγιναν και επισήμως, μέλος του Rock and Roll Hall of Fame και την αμέσως επομένη κυκλοφόρησε η συλλογή "Greatest Hits 1970-1978" (# 96 στις Η.Π.Α.).

Η επιστροφή του Ντίο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Geezer Butler με τους Heaven And Hell.

Τον Μάρτιο του 2006, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο συνεργάστηκε ξανά με το συγκρότημα, (παρόλο που η επίσημη σύνθεση του θεωρούνται ακόμη οι Όσμπορν/Αϊόμι/Μπάτλερ/Γουόρντ) για ένα νέο πρότζεκτ με την ονομασία Heaven and Hell. Το 2007, η εταιρεία τους κυκλοφόρησε τη συλλογή "Black Sabbath: The Dio Years" (# 54 στις Η.Π.Α.) και το νεοσύστατο συγκρότημα περιόδευσε με τον Βίνι Άπις για άλλη μια φορά, στα τύμπανα. Το 2009, κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ των Heaven and Hell με τίτλο "The Devil You Know" (# 21 στη Μεγάλη Βρετανία, # 8 στις Η.Π.Α.). Ο Τόνι Αϊόμι δήλωσε "ότι και να κάνουμε είναι στην ουσία Black Sabbath, είτε έχει την ονομασία Black Sabbath είτε Heaven and Hell". Πάντως επισήμως, Black Sabbath θεωρείται η κλασική σύνθεση του συγκροτήματος.
Τον Μάιο του 2009, ο Όσμπορν κατέθεσε μήνυση κατά του Αϊόμι για παράνομη χρήση του ονόματος των Black Sabbath. Ο τελευταίος δήλωσε ότι είναι το μοναδικό μέλος που παρέμεινε στο συγκρότημα καθ' όλη την πορεία του και ότι τα υπόλοιπα μέλη έχασαν τα δικαιώματα του ονόματος κατά τη δεκαετία του '80.
Στις 16 Μαΐου 2010, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο πέθανε από καρκίνο του στομάχου και τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς σταμάτησαν τη νομική τους διαμάχη, ο Όσμπορν με τον Αϊόμι.

Επανένωση και νέο άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 11 Νοεμβρίου 2011, η αρχική γραμμή μελών του συγκροτήματος ανακοίνωσε την επανένωση της και παράλληλα την ηχογράφηση ενός νέο δίσκου. Δύο μήνες αργότερα, ο Τόνι Αϊόμι διαγνώστηκε με λέμφωμα, αναγκάζοντας το συγκρότημα να αναβάλει την ευρωπαϊκή του περιοδεία, εκτός από τις εμφανίσεις τους στο "Download" και το "Lollapalooza festibal".
Το Φεβρουάριο του 2012, ο Μπιλ Γουόρντ ανακοίνωσε ότι δε θα συνεχίσει με τους Black Sabbath και το συγκρότημα συνέχισε με session μουσικούς στη θέση του ντράμερ. Το Μάιο του 2012 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία με τον ντράμερ Τόμι Κλούφετος και ξεκίνησαν να ηχογραφούν το νέο τους δίσκο. Στις 13 Ιανουαρίου του 2013, ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του νέου δίσκου με την ονομασία "13" και επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας στις 11 Ιουνίου 2013. Στις 18 Απριλίου, κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ του νέου δίσκου με τίτλο "God Is Dead?", με το συγκρότημα να ανακοινώνει μία γκεστ εμφάνιση στο τελευταίο επεισόδιο του 13ου κύκλου της σειράς "CSI: Crime Scene Investigation".
Ο δίσκος γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία, ανεβαίνοντας στην κορυφή των βρετανικών και των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ το "God Is Dead?" κέρδισε το βραβείο Γκράμι για την καλύτερη μέταλ εκτέλεση και το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο ξεκινώντας από την Αμερική το καλοκαίρι του 2013 και συνεχίζοντας στην Ευρώπη στο τέλος της χρονιάς.

Δισκογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στούντιο άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία Εξώφυλλο Άλμπουμ Εταιρεία Θέσεις στα τσαρτ Απονομές
1970
Black Sabbath debut album.jpg
Black Sabbath Warner Bros. Records #8 Ηνωμένο Βασίλειο
#8 Γερμανία
#23 ΗΠΑ
ΗΠΑ: πλατινένιος
1970
Black Sabbath - Paranoid.jpg
Paranoid Warner Bros. Records #1 Ηνωμένο Βασίλειο
#2 Γερμανία
#12 ΗΠΑ
ΗΠΑ: 4 x πλατινένιος
1971
Black Sabbath - Master of Reality.png
Master of Reality Warner Bros. Records #5 Ηνωμένο Βασίλειο
#5 Γερμανία
#8 ΗΠΑ
ΗΠΑ: 2 x πλατινένιος
1972
Black Sabbath Vol. 4.png
Volume 4 Warner Bros. Records #8 Ηνωμένο Βασίλειο
#14 Γερμανία
#13 ΗΠΑ
ΗΠΑ: πλατινένιος
1973
Black Sabbath SbS.jpg
Sabbath Bloody Sabbath Warner Bros. Records #4 Ηνωμένο Βασίλειο
#49 Γερμανία
#11 ΗΠΑ
Η.Β.: ασημένιος
ΗΠΑ: πλατινένιος
1975
Black Sabbath Sabotage.jpg
Sabotage Warner Bros. Records #7 Ηνωμένο Βασίλειο
#44 Γερμανία
#28 ΗΠΑ
Η.Β.: ασημένιος
ΗΠΑ: χρυσός
1976
Black-Sabbath-Technical-Ecstasy.jpg
Technical Ecstasy Warner Bros. Records #13 Ηνωμένο Βασίλειο
#51 ΗΠΑ
ΗΠΑ: χρυσός
1978
Black-Sabbath-Never-Say-Die.jpg
Never Say Die Warner Bros. Records #12 Ηνωμένο Βασίλειο
#69 ΗΠΑ
ΗΠΑ: χρυσός
1980
Black Sabbath Heaven and Hell.jpg
Heaven and Hell Warner Bros. Records #9 Ηνωμένο Βασίλειο
#37 Γερμανία
#28 ΗΠΑ
Η.Β.: χρυσός
ΗΠΑ: πλατινένιος
1981
SabbathMob.jpg
Mob Rules Warner Bros. Records #12 Ηνωμένο Βασίλειο
#29 ΗΠΑ
Η.Β.: ασημένιος
ΗΠΑ: χρυσός
1983
SabbathBorn.jpg
Born Again Warner Bros. Records #4 Ηνωμένο Βασίλειο
#37 Γερμανία
#39 ΗΠΑ
1986
Black-Sabbath-seventh-star.jpg
The Seventh Star Warner Bros. Records #27 Ηνωμένο Βασίλειο
#51 Γερμανία
#78 ΗΠΑ
1987
Black Sabbath The Eternal Idol.jpg
The Eternal Idol Warner Bros. Records #66 Ηνωμένο Βασίλειο
#168 ΗΠΑ
1989
Black-Sabbath-Headless-Cross.jpg
Headless Cross I.R.S. Records #31 Ηνωμένο Βασίλειο
#18 Γερμανία
#115 ΗΠΑ
1990
SabbathTyr.jpg
TYR I.R.S. Records #24 Ηνωμένο Βασίλειο
#12 Γερμανία
1992
Black-sabbath-dehumanizer.jpg
Dehumanizer Warner Bros. Records #28 Ηνωμένο Βασίλειο
#14 Γερμανία
#44 ΗΠΑ
1994
SabbathPurposes.jpg
Cross Purposes I.R.S. Records #41 Ηνωμένο Βασίλειο
#32 Γερμανία
#122 ΗΠΑ
1995
Forbidden.jpg
Forbidden EMI #71 Ηνωμένο Βασίλειο
#35 Γερμανία
2013
Black Sabbath 13.jpg
13 Vertigo Records #1 Ηνωμένο Βασίλειο
#1 Γερμανία
#1 ΗΠΑ

Ζωντανά άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία Εξώφυλλο Άλμπουμ Εταιρεία Θέσεις στα chart Απονομές
1982
BlackSabbath-LiveEvil-Front.jpg
Live Evil Warner Bros. Records #13 Ηνωμένο Βασίλειο
#37 Γερμανία
#37 ΗΠΑ
1995
Black Sabbath - Cross Purposes Live.jpg
Cross Purposes Live Warner Bros. Records
1998
Sabbath Reunion.jpg
Reunion Epic Records #41 Ηνωμένο Βασίλειο
#40 Γερμανία
#11 ΗΠΑ
ΗΠΑ: πλατινένιος
2002
Past Lives.jpg
Past Lives Sanctuary Records #114 ΗΠΑ
2007
SabbathHammer.jpg
Live at Hammersmith Odeon Warner Bros. Records Περιορισμένη έκδοση

σε 5000 αντίτυπα

Συλλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία Εξώφυλλο Άλμπουμ Εταιρεία Θέσεις στα chart Απονομές
1975
Black Sabbath We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll.jpg
We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll Warner Bros. Records #35 Ηνωμένο Βασίλειο
#48 ΗΠΑ
Η.Β.: ασημένιος
ΗΠΑ: 2 x πλατινένιος
1996
Sabbathstones.jpg
The Sabbath Stones Warner Bros. Records
2002
SOU.PNG
Symptom of the Universe: The Original Black Sabbath 1970-1978 Warner Bros. Records
2004
Sabbathbox.jpg
Black Box: The Complete Original Black Sabbath (1970-1978) Warner Bros. Records
2006
Black Sabbath - Greatest Hits 1970-1978.jpg
Greatest Hits 1970-1978 Warner Bros. Records #96 ΗΠΑ
2007
SabbathDio.jpg
Black Sabbath: The Dio Years Rhino Records #54 ΗΠΑ
2008
The Rules of Hell.jpg
The Rules of Hell Rhino Records

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα