Σεξισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο σεξισμός θεωρείται κοινώς η διάκριση εναντίον ανθρώπων βασισμένη στο φύλο τους ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό παρά στα ατομικά τους λάθη, αλλά μπορεί επίσης να αναφέρεται οποιαδήποτε ή σε όλες τις διαφοροποιήσεις που βασίζονται στο φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό.Ο όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη sexus=φύλο και -ισμός. Ο σεξισμός μπορεί να αναφέρεται σε τρεις λεπτά διαφοροποιημένες πίστεις ή συμπεριφορές:

  • Την πίστη πως το ένα φύλο είναι ανώτερο του άλλου
  • Την πίστη πως οι άντρες και οι γυναίκες είναι πολύ διαφορετικοί και ότι αυτό πρέπει να αντανακλάται έντονα στην κοινωνία, τη γλώσσα, τα σεξουαλικά δικαιώματα, και το νόμο.
  • Μπορεί επίσης να αναφέρεται απλά στο μίσος απέναντι στις γυναίκες (μισογυνισμό) ή λιγότερο κοινά, μίσος απέναντι στους άντρες (μισανδρισμός)

Τα σεξιστικά πιστεύω είναι ένα είδος υλομορφισμού, που υποστηρίζει πως τα άτομα μπορούν να κατανοηθούν (και συχνά κριθούν) με βάση τα χαρακτηριστικά της ομάδας στην οποία ανήκουν – στην περίπτωση αυτή την ομάδα του φύλου τους (ανδρική ή γυναικεία). Αυτό υποθέτει πως όλα τα άτομα ανήκουν καθαρά σε μία κατηγορία «αρσενικού» ή «θηλυκού».

Ο σεξισμός εναντίον των γυναικών αποκαλείται συχνά σωβινισμός, αν και ο σωβινισμός είναι στην πραγματικότητα ένας ευρύτερος όρος για κάθε ακραία και άλογη τυφλή αφοσίωση εκ μέρους μιας ομάδας στην οποία κάποιος ανήκει, ιδιαίτερα όταν η τυφλή αυτή αφοσίωση εμπεριέχει μοχθηρία και μίσος έναντι μιας αντίπαλης ομάδας.

Αν και η θεωρία πως οι γυναίκες είναι ανώτερες των αντρών είναι επίσης σεξισμός, μόνο στα πρόσφατα χρόνια άρχισε να αναπτύσσεται ενημερότητα αυτού του «αντίστροφου σεξισμού» στον δημόσιο διάλογο.

Μερικές μορφές σεξουαλικής διάκρισης είναι παράνομες σε πολλές χώρες, αλλά σχεδόν όλες οι χώρες έχουν νόμους που παρέχουν ειδικά δικαιώματα, προνόμια ή ευθύνες στο ένα φύλο.

Γλώσσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχει επιχειρηματολογηθεί πως η γλώσσα παίζει ρόλο στον σεξισμό, αν και υπάρχει διάλογος στο κατά πόσο μία συγκεκριμένη γλώσσα προκαλεί σεξισμό ή αν ο σεξισμός προκαλεί τη δημιουργία μιας συγκεκριμένης γλώσσας. Στο πιο συνηθισμένο επίπεδο, τα σεξιστικά αστεία παίζουν μέρος στα νούμερα πολλών κωμικών, αντρών και γυναικών. Άλλο ένα παράδειγμα είναι η μη-σεξιστική γλώσσα – η αποφυγή επαγγελματικών τίτλων εξειδικευμένων ανάλογα με το φύλο, μη-παράλληλη χρήση, και άλλες χρήσεις που θεωρούνται από κάποιους ως σεξιστικές. Οι αντίπαλοι τέτοιων ιδεών τις απορρίπτουν θεωρώντας πως «η πολιτική ορθότητα έχει τρελαθεί.»

Σχέση του σεξισμού με την ομοφοβία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μερικοί θεωρητικοί των φύλων ερμηνεύουν το γεγονός ότι οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών προκαλούν συχνά εντονότερες αντιδράσεις στους ομοφοβικούς απ' ότι οι σχέσεις μεταξύ γυναικών (λεσβιακές), κάτι που σημαίνει ότι το ομοφοβικό άτομο αισθάνεται απειλούμενο από την παρατηρούμενη ανατροπή του παραδείγματος φύλων στην σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ανδρών.

Σύμφωνα με τον D. A. Miller, «Το μόνο αναγκαίο περιεχόμενο της ανδρικής ετεροφυλοφιλίας δεν είναι μια επιθυμία για γυναίκες, αλλά η άρνηση της επιθυμίας για άνδρες. Αυτή η αναγκαία άρνηση είναι τέτοια που οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες ακλόνητα χρειάζονται τους ομοφυλόφιλους άνδρες, τους οποίους βιαίως στρατολογούν (ως αντικείμενο των επιθέσεών τους ή, στην καλύτερη περίπτωση, των αστείων τους) για να εισέλθουν σε μια πόλωση που εξορκίζει την "γυναίκα" στον άντρα, απονέμοντάς την σε μια τάξη ανδρών που μπορούν να θεωρηθούν πως δεν είναι καθόλου "άνδρες"».

Βλέπουν δηλαδή τον λόγο που η ανδρική ομοφυλοφιλία τυγχάνει χειρότερης αντιμετώπισης απ' ότι η γυναικεία, ως σεξιστικό,δηλαδή ως προς την υποβόσκουσα πίστη πως οι άντρες είναι ανώτεροι των γυναικών και επομένως ένας άντρας που «αντικαθιστά» τη γυναίκα με άλλον άντρα σε μια σεξουαλική πράξη υποβάλλει τον εαυτό του σε κατωτερότητα.

Σχέση του σεξισμού με την πορνογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει η άποψη πως η πορνογραφία είναι μια μορφή σεξισμού, γιατί συνήθως στα πορνογραφικά θεάματα ο ρόλος της γυναίκας περιορίζεται σ’αυτόν του «αντικειμένου ευχαρίστησης» του άνδρα θεατή. Μία εκπρόσωπος αυτής της άποψης είναι η γερμανίδα φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ (Alice Schwarzer). Έχει αναδείξει το θέμα συνεχώς από τη δεκαετία του ’70, ιδιαίτερα στο φεμινιστικό περιοδικό “Emma”.

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]