Γκραντ Οτέλ (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γκραντ Οτέλ
Grand Hotel(1932).gif
Σκηνοθεσία Έντμουντ Γκούλντινγκ
Παραγωγή Έρβιν Θάλμπεργκ
Σενάριο Γουίλιαμ Α. Ντρέικ
Πρωταγωνιστές Γκρέτα Γκάρμπο
Τζόαν Κρόφορντ
Τζον Μπάριμορ
Λάιονελ Μπάριμορ
Γουάλας Μπίρι
Πρώτη προβολή Country flag 12/4/1932
Μουσική Γουίλιαμ Αξτ
Τσαρλς Μάξουελ
Διάρκεια 108 λεπτά
Γλώσσα Aγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Το Γκράντ Οτέλ (αγγλ. Grand Hotel) είναι μία ταινία του 1932 του Έντμουντ Γκούλντινγκ βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πρωταγωνιστές αυτής της κλασσικής ταινίας της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ είναι η Γκρέτα Γκάρμπο, η Τζόαν Κρόφορντ, ο Τζον Μπάριμορ, ο Λάιονελ Μπάριμορ, ο Γουάλας Μπίρι κι ο Τζιν Χερσολτ.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεσοπόλεμος, Βερολίνο, Γκραντ Οτέλ, "Κόσμος έρχεται, κόσμος φεύγει, τίποτα ποτέ δε συμβαίνει..." όπως παρατηρεί ειρωνικά ο γιατρός Ότενσλαγκ (Λιούις Στόουν) στην αρχή και το τέλος της ταινίας. Κι όμως αυτή τη φορά κάτι συμβαίνει, καθώς οι μοίρες των ηρώων της ταινίας διασταυρώνονται μέχρι την τελική κορύφωση. Άνθρωποι με διαφορετικές ιστορίες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις γνωρίζονται και η προσωπικές ιστορίες τους γίνονται μία. Μια μπαλαρίνα (Γκρέτα Γκάρμπο) που απέτυχε να κερδίσει το κοινό στην τελευταία της παράσταση κι έχει πέσει σε κατάθλιψη ερωτεύεται έναν απένταρο βαρώνο (Τζον Μπάριμορ), ο οποίος επιχείρησε να τη ληστέψει. Ο βαρώνος εν άγνοιά της φλερτάρει ταυτόχρονα με τη στενογράφο (Τζόαν Κρόφορντ) ενός αδίστακτου επιχειρηματία (Γουάλας Μπίρι) καθώς ο πρώην λογιστής του επιχειρηματία (Λάιονελ Μπάριμορ), ο οποίος πρόκειται να πεθάνει, θέλει πριν γίνει αυτό να ζήσει τη ζωή των πλουσίων.

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Βίκι Μπάουμ "Menschen im Hotel", το Grand Hotel αποτελεί το πρώτο δείγμα σπονδυλωτής ταινίας στην ιστορία του κινηματογράφου με διανομή πολλών αστέρων (all star cast). Η MGM θέλησε να προωθήσει τα μεγαλύτερά της ονόματα, δίνοντάς τους τον ίδιο χρόνο στην μεγάλη οθόνη. Οι σπονδυλωτές ταινίες με διανομή πολλών αστέρων του είδους έγιναν πολύ της μόδας τη δεκαετία του '60 και συνήθως διηγούνταν γεγονότα που εκτυλίσσονταν σε ξενοδοχεία (κι ενίοτε αεροδρόμια, πλοία ή τρένα). Τρανά παραδείγματα αποτελούν τα: Διεθνές ξενοδοχείο (VIPS, 1963), Το πλοίο των τρελών (Ship Of Fools, 1965), Διεθνές αεροδρόμιο (Airport, 1970) και Καλιφόρνια Οτέλ (California Suite, 1978). Η συνάθροιση μεγάλων ονομάτων σε μια ταινία του είδους ονομάστηκε "the Grand Hotel" formula.

Η ταινία είναι επίσης γνωστή για την ατάκα της Γκάρμπο "I want to be alone" (Θέλω να μείνω μόνη) και για το γεγονός ότι είναι η μοναδική ταινία βραβευμένη με όσκαρ καλύτερης ταινίας που έλαβε μόνο μία (αλλά νικηφόρα) υποψηφιότητα στα βραβεία όσκαρ. Το 1945 η MGM χρηματοδότησε το ριμέικ της, Week-End at the Waldorf με την Τζίντζερ Ρότζερς.