Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι
Greekfire-madridskylitzes1.jpg
Ημερομηνία 629-1054
Τόπος Λεβάντες, Συρία, Αίγυπτος, Βόρεια Αφρική, Μικρά Ασία, Κρήτη, Σικελία, Νότια Ιταλία
Έκβαση Συνολικά νίκη της Μουσουλμάνων Αράβων
Εμπλεκόμενες πλευρές
Simple Labarum2.svg Βυζαντινή Αυτοκρατορία[1]
Γασανίδες[2]
Μαρδαΐτες
Πριγκιπάτα της Αρμενίας
Βουλγαρική αυτοκρατορία
Βασίλειο της Ιταλίας
Ιταλικές πόλεις-κράτη
Ηγετικά πρόσωπα
Black flag.svg Τζα Φαρ Ίμπν Αμπί Τάλιμπ
Black flag.svg Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ
Black flag.svg Αμπού Μπακρ
Black flag.svg Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ
Black flag.svg Αμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζάρραχ
Black flag.svg 'Αμρ Ίμπν άλ-'Άς
Black flag.svg Αμπντούλαχ Ίμπν Σάαντ
Umayyad Flag.svg Μωαβίας Α'
Umayyad Flag.svg Γιαζίντ Α΄
Umayyad Flag.svg Μουάβιβαχ Ίμπν Χιλάσμ
Umayyad Flag.svg Χαρούμ αλ-Ρασίντ
Umayyad Flag.svg Μουχάμαντ Ίμπν Μάρβαν
Umayyad Flag.svg Μασλαμά Ίμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ
Umayyad Flag.svg Αμπντούλαχ αλ-Βαττάλ
Umayyad Flag.svg Μουάβιβαχ Ίμπν Χισλάμ
Black flag.svg Χαρούμ αλ-Ρασίντ
Black flag.svg Άμπτ αλ-Μαλίκ Ίμπν Σαλίχ
Black flag.svg Αλμαμούν
Black flag.svg Αλ-Μουτασίμ
Ασάντ Ίμπν αλ-Φουράτ
Αμπούλ-Αγκλάμπαλ-Αμπάς Ίμπν αλ-Φάντλ
Κχαφάγα Ίμπν Σουφυάν
Ιμπραήμ Β΄
Λέο
ΟΟυμάρ αλ Ακτά
Σαίφ αλ-Νταλά
Fatimid flag.svg Αμπού Μανζού Νιχάρ
Fatimid flag.svg Μαντζουτακίν

Οι Αραβοβυζαντινοί πόλεμοι ήταν μια σειρά από πολέμους μεταξύ των Αράβων και των Βυζαντινών από το 629 έως το 1050. Ξεκίνησαν κατά την αρχική φάση της μουσουλμανικής κατάκτησης υπό την ηγεσία των Ρασιντούν και των Ομεϋαδών τον 7ο αιώνα και συνεχίστηκαν από τους διαδόχους τους έως τα μέσα του 11ου αιώνα.

Με την έξοδο των Αράβων από την Αραβική χερσόνησο κατά το 629-30 οι Βυζαντινοί απώλεσαν αμέσως τις νότιες επαρχίες τους, Συρία και Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια των επόμενων πενήντα χρόνων οι Άραβες θα έκαναν συχνές επιδρομές στη Μικρά Ασία, θα απειλούσαν δύο φορές την πρωτεύουσα των Βυζαντινών Κωνσταντινούπολη και θα κατακτούσαν την Εξαρχία της Αφρικής. Η κατάσταση σταθεροποιήθηκε μόνο μετά τη Δεύτερη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες (717-718), όταν η Οροσειρά του Ταύρου αποτέλεσε το σύνορο μεταξύ Βυζαντινών και Αράβων και οι σχέσεις των δυο αυτοκρατοριών εξομαλύνθηκαν στο βαθμό ανταλλαγής διπλωματικών αντιπροσωπειών και τήρησης παρατεταμένων περιόδων ανακωχής. Οι επιδρομές και οι συγκρούσεις, ωστόσο, συνεχίστηκαν έως και τον 10ο αιώνα.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων των συγκρούσεων, οι Βυζαντινοί τηρούσαν κυρίως αμυντική στάση, αποφεύγοντας την ανοικτή μάχη και προτιμώντας να υποχωρούν στα οχυρωμένα κέντρα τους. Μόνο μετά το 740 ξεκίνησαν τις αντεπιθέσεις, ωστόσο το Χαλιφάτο των Αββασιδών είχε ακόμη αρκετή δύναμη ώστε να απαντά με καταστροφικές εισβολές στη Μικρά Ασία. Μετά την πτώση των Αββασιδών και την ισχυροποίηση του Βυζαντίου κάτω από τη Μακεδονική δυναστεία η πορεία των πραγμάτων άλλαξε. Μέσα σε πενήντα χρόνια, οι Βυζαντινοί αποκατέστησαν την κυριαρχία τους στη Συρία και την Αρμενία, που θα διατηρούσαν έως την άφιξη των Σελτζούκων Τούρκων το 1060.

Οι Άραβες διεκδίκησαν με το στόλο τους και την κυριαρχία στη θάλασσα, και από το 650 και έπειτα ολόκληρη η Μεσόγειος αποτέλεσε πεδίο μάχης, με επιδρομές σε νησιά και παράκτιους οικισμούς και των δυο πλευρών. Οι Μουσουλμανικές επιδρομές κορυφώθηκαν τον 9ο και στις αρχές του 10ου αιώνα, όταν κατέκτησαν την Κρήτη, τη Μάλτα και τη Σικελία και ο στόλος τους έφθασε στις ακτές της Γαλλίας, στη Δαλματία, έως και στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης.



Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ο στρατός της αυτοκρατορίας περιελάμβανε και χριστιανούς Αρμένιους, Άραβες Γασανίδες, Μαρδαΐτες, Σλάβους και Ρως.
  2. Ghassān Encyclopædia Britannica
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arab–Byzantine wars της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).