Χαλιφάτο των Ομεϋαδών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Χαλιφάτο Ομεϋαδών
الخلافة الأموية
αλ-Χιλάφα αλ-Ουμαουίγια (αραβικά)
Σημαία
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
Πρωτεύουσα Δαμασκός (αρχική), Κόρδοβα (στην εξορία)
Γλώσσες Αραβικά (επίσημη), Κοπτικά, Ελληνικά, Περσικά, (επίσημη σε συγκεκριμένες περιοχές έως τη βασιλεία του Αμπντ αλ-Μαλίκ), Αραμαϊκά, Αρμενικά, Βερβερικές, Ρωμανικά Αφρικανικά, Γεωργιανά, Εβραϊκά, Τουρκικά, Κουρδικά
Πολίτευμα
Χαλίφης
Χαλιφάτο
ΣουφυανίδεςΜωαβίας Α', Μαρουανίδες Μαρουάν Β΄
Θρησκεία Ισλαμισμός


Το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών (ή "Ομαϋαδών" ή "Ομαγιαδών", 661-750 μ.Χ., αραβικά: الخلافة الأموية) ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα μεγάλα ισλαμικά χαλιφάτα που ιδρύθηκαν μετά το θάνατο του Μωάμεθ. Τον πυρήνα του χαλιφάτου αποτελούσε η δυναστεία των Ομεϋαδών, με καταγωγή από τη Μέκκα. Η οικογένεια των Ομεϋαδών είχε πρώτα έρθει στην εξουσία υπό τον τρίτο χαλίφη, Ουθμάν ιμπν Αφφάν (644-656), αλλά το ομεϋαδικό καθεστώς ιδρύθηκε από τον Μωαβία τον Α', επί μακρόν κυβερνήτη της Συρίας, μετά το τέλος του Πρώτος Μουσουλμανικός Εμφύλιος Πόλεμος το 661 μ.Χ. Η Συρία παρέμεινε το κύριο φρούριο των Ομεϋαδών έκτοτε, ενώ η Δαμασκός έγινε η πρωτεύουσά τους.

Οι Ομεϋάδες συνέχισαν τις μουσουλμανικές κατακτήσεις, ενσωματώνοντας την περιοχή του Καυκάσου, την Υπερωξιανή, την Ινδική, το Μαγκρέμπ και την Ιβηρική Χερσόνησο (αλ-Ανταλούς, Ανδαλουσία, αλλά με τον όρο αυτό εννοούσαν γενικώς την Ιβηρική Χερσόνησο οι μουσουλμάνοι) στο μουσουλμανικό κόσμο. Στη μεγαλύτερη εδαφική ακμή του, το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών κάλυπτε 15 εκατομμύρια τ.χλμ., όντας η μεγαλύτερη αυτοκρατορία που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο κόσμος και η πέμπτη μεγαλύτερη που υπήρξε ποτέ στην έως τώρα ιστορία.

Την ίδια ώρα, η φορολογία των Ομεϋαδών και η διοικητική πρακτική ήταν απολυταρχική, καταπιεστική και άνιση, αντίθετη με τις προσταγές του Ισλάμ. Εν μέσω αντιπαλοτήτων μεταξύ των αραβικών φυλών, η εξουσία τους χτυπήθηκε σκληρά στις επαρχίες εκτός της Συρίας, κυρίως με το Β´ Μουσουλμανικό Εμφύλιο Πόλεμο του 680-692 και τη Βερβερική Εξέγερση του 740-743. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Μουσουλμανικού Εμφυλίου Πολέμου, η ηγεσία της δυναστείας των Ομεϋαδών άλλαξε από τον κλάδο-οικογένεια των Σουφυανιδών σε εκείνο των Μαρουανιδών.

Καθώς οι συνεχείς εκστρατείες εξήντλησαν τις οικονομικές πηγές και τη δύναμη του κράτους, οι Ομεϋάδες εξασθένησαν ταχύτατα από το Γ΄ Μουσουλμανικό Εμφύλιο Πόλεμο του 744-747 μ.Χ. και τελικώς ανατράπηκαν από την Επανάσταση των Αββασιδών το 750 μ.Χ. Ένας κλάδος της οικογένειας δραπέτευσε διαμέσου της Βόρειας Αφρικής στην αλ-Ανταλούς, όπου ίδρυσε το Χαλιφάτο της Κόρδοβας, που κράτησε μέχρι το 1031 μ.Χ. πριν εκπέσει κι αυτό τελικώς εξαιτίας της Φίτνα (διχόνοια) αλ-Ανταλούς (περίοδος εξεγέρσεων και εμφυλίου πολέμου).

Οι Ομεϋάδες Χαλίφες της Δαμασκού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μωαβίας Α' (661 - 680)
  • Γιαζίντ Α' (680-683)
  • Μωαβίας Β' (683 – 684)
  • Μερβάν–ιμπν-αλ–Χακάμ (684 – 685)
  • Αμπντ-αλ Μαλίκ (685-705)
  • Ουαλίντ Α' (705 – 715)
  • Σουλεϊμάν (715 – 717)
  • Ομάρ Β’ (717 – 720)
  • Γιαζίντ Β’ (720 – 724)
  • Χισάμ (724 – 743)
  • Ουαλίντ Β’ (743 – 744)
  • Γιεζίντ Γ’ (744)
  • Ιμπραϊμ (744)
  • Μερβάν Β' (745 – 750)




Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Umayyad Caliphate της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).