Αλεξάντρ Οπάριν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Αλεξάντρ Οπάριν (δεξιά) και ο Αντρέι Κουρσάνοφ σε εργαστήριο ενζυμολογίας, 1938

Ο Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Οπάριν (ρώσικα: Алекса́ндр Ива́нович Опарин, Ούγκλιτς 2 Μαρτίου 1894 - Μόσχα 21 Απριλίου 1980) ήταν σοβιετικός βιοχημικός γνωστός για την συνεισφορά του στην θεωρία της προέλευσης της ζωής και για το βιβλίο του Η προέλευση της ζωής. Μελέτησε ακόμα την βιοχημεία των υλικών διεργασιών των φυτών και τις ενζυμικές αντιδράσεις στα φυτικά κύτταρα. Απέδειξε ότι πολλές από τις διεργασίες παραγωγής τροφής βασίζονται στην βιοκατάλυση και ανέπτυξε τις βάσεις για την βιομηχανική βιοχημεία στην Σοβιετική Ένωση.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Οπάριν πήρε πτυχίο από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1917 και το 1927 έγινε καθηγητής βιοχημείας. Το 1924 διατύπωσε μια θεωρία για την ζωή στην Γη, βάση της οποίας η ζωή αναπτύχθηκε σταδιακά μέσω χημικής εξέλιξης οργανικών μορίων σε μία αρχέγονη σούπα. το 1935 μαζί με τον Ακαδημαϊκό Αλεξέι Μπαχ ίδρυσαν το Ινστιτούτο Βιοχημείας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.[1] Το 1939 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, ενώ το 1946 πλήρες μέλος. Την δεκαετία του 1940 και το 1950 υποστήριξε τις ψευδοεπιστημονικές θεωρίες του Τροφίμ Λίσενκο και της Όλγας Λεπεσίνσκαγια.[2] Το 1970 εξελέγη πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας για την Μελέτη της Προέλευσης της Ζωής. Πέθανε στις 21 Απριλίου 1980 και τάφηκε στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι.

Ο Οπάριν έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας το 1969, έλαβε το Βραβείο Λένιν το 1974 και τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Λομονόσοφ το 1979 για «εξαιρετικά επιτεύγματα στην βιοχημεία». Του δόθηκε ακόμα, 5 φορές το Παράσημο Λένιν.

Η θεωρία του για την προέλευση της ζωής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόλο που ξεκίνησε την μελέτη του από τις διάφορες ήδη υπάρχουσες θεωρίες πανσπερμίας, το κύριο ενδιαφέρον του ήταν πως είχε προκύψει η ζωή αρχικά. Από το 1922 είχε θέσει τις ακόλουθες αρχές:

  1. Δεν υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε ένα ζωντανό οργανισμό και την μη έμβια ύλη. Ο πολύπλοκος συνδυασμός των εκδηλώσεων και των ιδιοτήτων που είναι χαρακτηριστικές της ζωής προέκυψαν μέσα από μια διαδικασία εξέλιξης της ύλης.
  2. Λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη ανακάλυψη μεθανίου στις ατμόσφαιρες του Δία και άλλων πλανητών, αποφάνθηκε ότι η νεαρή Γη είχε ισχυρά αναγωγικό περιβάλλον, που περιείχε μεθάνιο, αμμωνία, υδρογόνο και νερό με την μορφή υδρατμών. Κατά την γνώμη του αυτή ήταν η πρώτη ύλη για την εμφάνιση και εξέλιξη της ζωής.
  3. Στην αρχή υπήρχαν απλά διαλύματα οργανικών ουσιών, η συμπεριφορά των οποίων χαρακτηρίζονταν από τις ιδιότητες των συνιστώντων ατόμων και την διάταξη αυτών στην μοριακή δομή. Σταδιακά όμως, ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των μορίων, εμφανίζονταν νέες ιδιότητες και επιβάλλονταν νέα κολλοειδής-χημική τάξη στις πιο απλές χημικές σχέσεις. Αυτές οι νεότερες ιδιότητες καθορίζονταν από την χωρική διάταξη και την αμοιβαία σχέση των μορίων.
  4. Σε αυτή την διαδικασία εμφανίζεται ήδη βιολογική μεθοδολογία. Ο ανταγωνισμός, η ταχύτητα ανάπτυξης, ο αγώνας για επιβίωση και τελικά, η φυσική επιλογή καθόρισαν την μορφή της υλικής οργάνωσης η οποία είναι χαρακτηριστική για τα σύγχρονα έμβια όντα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, 3η έκδοση, λήμμα "Опарин", διαθέσιμη στο Διαδίκτυο εδώ
  2. Vadim J. Birstein. The Perversion Of Knowledge: The True Story of Soviet Science. Westview Press (2004) ISBN 0-8133-4280-5
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alexander Oparin της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).