Αβραάμ Μπεναρόγια
Ο Αβραάμ Μπεναρόγια (1887- 16 Μαΐου 1979) υπήρξε ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του σοσιαλιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Φεντερασιόν, του Σοσιαλιστικού Εργατικου Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας. Η αφετηρία της πολιτικής του δράσης τοποθετείται στις αρχές του 20ου αιώνα και καταλαμβάνει, χρονικά, μία περίοδο πενήντα περίπου ετών.
Πίνακας περιεχομένων |
Βιογραφία [Επεξεργασία]
Ο Α. Μπεναρόγια ήταν ισπανοεβραϊκής καταγωγής γεννήθηκε στο Βίντιν της Βουλγαρίας το 1887[1]. Ασκούσε το επάγγελμα του δασκάλου και παράλληλα του τυπογράφου. Διωκόμενος για την πολιτική του δράση κατέφυγε το 1908 στη Θεσσαλονίκη όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Με τον ερχομό του άρχισε να ασχολείται ενεργά σ΄ όλες τις εκδηλώσεις και δραστηριότητες της εκεί ισραηλιτικής κοινότητας όπου πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της ίδρυσης της περιώνυμης "Φεντερασιόν". Αν και αρχικά ο Μπεναρόγια και οι ομοϊδεάτες του είδαν με συμπάθεια το κίνημα των Νεοτούρκων, στη συνέχεια λόγω των περιορισμών που έθεσαν οι τουρκικές αρχές, προκειμένου να περιορίσουν το εργατικό κίνημα, αποστασιοποιήθηκαν από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου και ο ίδιος βρέθηκε στη φυλακή [2]
Το 1915 εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου ενώ πρωταγωνίστησε στη δημιουργία του ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ στον Πειραιά. Στις εκλογές του 1920 έστρεψε όλη την ισραηλινή κοινότητα και όχι μόνο κατά του Ε. Βενιζέλου συμμαχώντας με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση.
Το 1922 δικάστηκε ως υπεύθυνος για τα επεισόδια των εργατικών κινητοποιήσεων του Βόλου. Το 1924 διαγράφηκε από το ΚΚΕ, γιατί θεωρούσε πως δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για επαναστατική δράση του εργατικού κινήματος [1].
Κατά τη διάρκεια της κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία όπου και φέρεται να εξοντώθηκε η οικογένειά του.
Απελευθερώθηκε από τους συμμάχους και το 1945 επέστρεψε στην Ελλάδα. Αναμίχθηκε και πάλι με την πολιτική συνεργαζόμενος με το σοσιαλιστικό κόμμα των Α. Σβώλου και Η. Τσιριμώκου. Το 1953 μετέβη στο νεοσύστατο τότε κράτος του Ισραήλ όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα, για το υπόλοιπο της ζωής του, στο Τελ Αβίβ. Πέθανε το 1979 σε ηλικία 92 ετών.
Το 1976 δημοσίευσε το έργο του "Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου".
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ 1,0 1,1 Ιστορία του νέου Ελληνισμού 1770 - 2000 (2003). Τομ. 6. Μέρος Τέταρτο. Ελληνικά Γράμματα σελ 261. ISBN 960-406-545-9
- ↑ Μαρκ Μαζάουερ (2006). Κεφάλαιο 13. Θεσσαλονίκη,πόλη των φαντασμάτων. Αλεξάνδρεια. σελ. 345-348. ISBN 9-602-21354-X..
Άλλη βιβλιογραφία [Επεξεργασία]
- Παναγιώτης Νούτσος, "Για τη "Φεντερασιόν" και τον A. Mπεναρόγια", Θεωρία και Kοινωνία, 1 (1990), σελ.190-203
- "Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (Άκης Αποστολίδης, Αλέκος Δάγκας, Κώστας Παπαδόπουλος, κ.ά), "Η σοσιαλιστική οργάνωση Φεντερασιόν Θεσσαλονίκης 1919-1918. Ζητήματα γύρω από τη δράση της" Εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1989
- Αντώνης Λιάκος, "Η Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης (Φεντερασιόν) και η σοσιαλιστική νεολαία-Τα καταστατικά τους", εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη, 1985.
Πηγές [Επεξεργασία]
- Ιστορικά (περιοδικό) "Θεσσαλονίκη (1917 - 1924)", τεύχος 35ο (Ιούνιος 2000), σελ.27.
