Κινεζική Αυτοκρατορία
Η Κινεζική Αυτοκρατορία (ή Αυτοκρατορία της Κίνας) είναι ένας όρος, που αναφέρεται στο βασίλειο που κυβερνούσε ο Αυτοκράτορας της Κίνας κατά την εποχή που είναι γνωστή ως Αυτοκρατορική Κίνα. Εξετάστηκε από δυτικούς μελετητές και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις δυναστείες Μινγκ και Τσινγκ (ή αυτοκρατορικές Κινέζικες δυναστείες γενικά). Ένας άλλος όρος ήταν "Ουράνια Αυτοκρατορία", αναφερόμενος στην ιδιότητα του αυτοκράτορα ως Υιού του Ουρανού. Το 221 π.Χ. η Κίνα ενοποιήθηκε υπό αυτοκράτορα για πρώτη φορά, και διάφορες δυναστείες ή αυτοκρατορίες που ιδρύθηκαν από κληρονομικούς μονάρχες κυβερνούσαν την Κίνα για συνολικά δύο χιλιετίες από τότε, συμπεριλαμβανομένων των Τσιν, Χαν, Τζιν, Σουέι, Τσινγκ, Σονγκ, Γιουάν, Μινγκ και Τσινγκ.
Ετυμολογία και χρήση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Qing_china.jpg/260px-Qing_china.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/John-Tallis-1851-Tibet-Mongolia-and-Manchuria-33621.jpg/260px-John-Tallis-1851-Tibet-Mongolia-and-Manchuria-33621.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Chinese_empire_and_Japan._LOC_2006629414.tif/lossy-page1-260px-Chinese_empire_and_Japan._LOC_2006629414.tif.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/A_new_universal_atlas_of_the_world.Asia.jpg/260px-A_new_universal_atlas_of_the_world.Asia.jpg)
Η λέξη "Κίνα" χρησιμοποιείται στα Αγγλικά από τον 16ο αι. Η Κίνα ήταν γνωστή στους Δυτικο-ευρωπαίους ως Καθάυ, όπως χρησιμοποιήθηκε στο βιβλίο του Μάρκο Πόλο για Τα Ταξίδια του τον 13ο αι. (επί της δυναστείας Γιουάν), και χρειάστηκε λίγος χρόνος για τους περισσότερους Ευρωπαίους να πειστούν ότι το Καθάυ αναφέρεται στην Κίνα ή τη Βόρεια Κίνα.[1] Ο όρος "Κινεζική Αυτοκρατορία" εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 16ο αι. (τέλος της δυναστείας Mινγκ), και η χρήση του αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της επόμενης δυναστείας Κινγκ. [2]
Δυναστεία Μινγκ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Καθώς οι Ευρωπαίοι εξερευνητές ήρθαν σε άμεση επαφή με τη δυναστεία Μινγκ (1368-1644) της Κίνας κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στις αρχές του 16ου αι., η ευρωπαϊκή διανοητική κοινότητα άρχισε να ανανεώνει τη γνώση της για την κινεζική πολιτική. Αρχικά όμως η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς θεωρούσε την Κίνα των Μινγκ ένα βασίλειο, και όχι μια αυτοκρατορία. Φαίνεται ότι ήταν ο Μαξαμιλιάνους Τρανσιλβάνους, που θεωρούσε την Κίνα για πρώτη φορά αυτοκρατορία στο έργο του. Το 1585, ο Χουάν Γονθάλεθ ντε Μενδόθα επεσήμανε ότι η Κίνα των Μινγκ ήταν σε αυτοκρατορικό επίπεδο βασισμένη στο πολυεπίπεδο σύστημα σύστημα φόρου. Στη συνέχεια, Ευρωπαίοι όπως ο Ματέο Ρίτσι, ο Αλβάρο Σεμέδο, ο Μαρτίνο Μαρτίνι και ο Φιλίπ Κουπλέτ, κατασκεύασαν σταδιακά τον όρο "Κινεζική Αυτοκρατορία" συγκρίνοντας το επίπεδο της αυτοκρατορίας, μεταφράζοντας ευρωπαϊκά και κινεζικά θέματα και κατασκευάζοντας γενεαλογίες. Ωστόσο, η λαϊκή υιοθέτηση ήταν μια αργή διαδικασία. Ακόμη και το βιβλίο του 1615 De Christiana expeditione apud Sinas του Ματέο Ρίτσι (μία από τις ιδρυτικές μορφές των Ιησουιτικών αποστολών στην Κίνα) αναφέρεται πιο συχνά στην Κίνα των Μινγκ ως βασίλειο, παρά ως αυτοκρατορία. Μέχρι την τελευταία δεκαετία της δυναστείας των Μινγκ, ωστόσο, ένας αυξανόμενος αριθμός Ευρωπαίων άρχισε να αναφέρεται στη δυναστεία των Μινγκ ως "Κινεζική Αυτοκρατορία". [2]
Δυναστεία Τσινγκ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Με τη μετάβαση από τους Μινγκ στους Τσινγκ, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να εφαρμόζουν το όνομα "Κινεζική Αυτοκρατορία" στη δυναστεία Τσινγκ (1644-1912).[2] Ο όρος "Κινεζική Αυτοκρατορία" (ή "Αυτοκρατορική Κίνα") χρησιμοποιήθηκε συνήθως κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τσινγκ, κυρίως στους δυτικούς χάρτες και στις διεθνείς Συνθήκες. Η Τσαρική Ρωσία άρχισε επίσημες επικοινωνίες με τη δυναστεία Τσινγκ στη δεκαετία του 1650, και ρωσικά έγγραφα από εκείνη την περίοδο αναφέρουν στην Κίνα των Τσινγκ ως "Αυτοκρατορία της Κίνας", "Κινεζικό κράτος" ή το κράτος της Μπογκντά.[3] Στη Συνθήκη του Nερτσίνσκ του 1689, το έγκυρο Λατινικά κείμενο χρησιμοποίησε το όνομα "Imperii Sinici" (που σημαίνει "Κινεζική Αυτοκρατορία") για να αναφέρεται στο βασίλειο των Τσινγκ.[4] Ο Τζορτζ Μακάρτνεϊ, ο πρώτος απεσταλμένος της Μεγάλης Βρετανίας στην Κίνα το 1793, είχε πει περίφημα ότι "η Αυτοκρατορία της Κίνας είναι ένας παλαιός, τρελός, πρώτης τάξης άνθρωπος του πολέμου, ο οποίος με μια τυχερή διαδοχή ικανών και αξιωματούχων έχει καταφέρει να κρατηθεί επιπλέουσα γι' αυτά τα 150 χρόνια που πέρασαν"... λίγο μετά την αποστολή του στην Κίνα.[5] Ενώ η δυναστεία Τσινγκ προσπάθησε να διατηρήσει το παραδοσιακό σύστημα υποδομών της Κίνας, μέχρι το δεύτερο μισό του 19ου αι. είχε γίνει μέρος μιας κοινότητας κυρίαρχων κρατών με ευρωπαϊκό στυλ. [6] Στη διαδικασία, τα γεωγραφικά σύνορα της δυναστείας Τσινγκ επαναπροσδιορίστηκαν από τις δυτικές δυνάμεις και την Ιαπωνία μέσω διπλωματίας και πολέμου. Η κυβέρνηση Τσινγκ προσπάθησε να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα σύνορά της, ενώ αυτοσυγχρονίστηκε, και οι εξαρτήσεις της στην Εσωτερική Ασία (συλλογικά γνωστές ως Κινεζική Ταταρία εκείνη την εποχή) ενσωματώθηκαν και περιλήφθηκαν στην αυτοκρατορική κυριαρχία της Κίνας, όπως έγινε αποδεκτό από τις δυτικές χώρες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αι., οι δυτικοί χαρτογράφοι συνήθως περιλάμβαναν τη Μαντζουρία, τη Μογγολία, το Σιντζιάνγκ (Κινεζικό Τουρκιστάν) και το Θιβέτ, μαζί με την Κυρίως Κίνα που χωρίστηκε από γραμμές, ως μέρος της "Κινεζικής Αυτοκρατορίας" σε δημοσιευμένους χάρτη. Στην τελευταία δεκαετία της δυναστείας Τσινγκ, οι χάρτες που δημοσιεύθηκαν στην Κίνα υιοθέτησαν τη δυτική χαρτογραφία, και τα εσωτερικά σύνορα της Κίνας στην Ασία περιβάλλονταν από σταθερά διεθνή σύνορα και δεν διαχωρίστηκαν από την Κυρίως Κίνα με ειδικές διαχωριστικές οριοθετήσεις. [7]
Συνεχείς ή ξεχωριστές αυτοκρατορίες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ενώ ο όρος "Κινέζικη Αυτοκρατορία" μπορεί να χρησιμοποιείται για να εννοήσει συγκεκριμένα τις δυναστείες Μινγκ ή Τσινγκ κατά την ύπαρξη αυτών των δυναστειών, συχνά χρησιμοποιήθηκε με μια έννοια για να αναφέρεται σε μια συνεχή αυτοκρατορία που κυβερνούσαν διάφορες δυναστείες στην κινεζική ιστορία, καθώς η παραδοσιακή κινεζική ιστοριογραφία εννοεί την ιστορία της από την άποψη μιας αδιάκοπης ακολουθίας δυναστειών (βλέπε δυναστικό κύκλο).[8] Για παράδειγμα, όταν ο Χουάν Γκονθάλεθ ντε Μενδόθα μίλησε για την αρχαία Κίνα στο έργο του στα τέλη του 16ου αι., ανέφερε σαφώς τρεις φορές ότι ο πρώτος (μυθολογικός) κυρίαρχος της Κίνας, ο Κίτρινος Αυτοκράτορας, έκανε το κινεζικό βασίλειο αυτοκρατορία· δεδομένου λοιπόν ότι η Κίνα ήταν αυτοκρατορία κατά την εποχή του Κίτρινου Αυτοκράτορα, όλες οι δυναστείες από τότε και μετά θεωρούνταν ως η συνέχιση της "αυτοκρατορίας" αυτής. Σύμφωνα με την άποψη του Ματέο Ρίτσι για τη "μεταφορά αυτοκρατορικής εξουσίας", το όνομα της αυτοκρατορίας δεν είχε αλλάξει από την αρχαιότητα, αλλά συχνά είχε άλλα ονόματα, λόγω διαφορετικών κυβερνουσών οικογενειών. Για παράδειγμα, το όνομα της "Γερμανικής Αυτοκρατορίας" δεν θα άλλαζε ποτέ, αλλά όταν η Αυστριακή οικογένεια κυβερνούσε, θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί "Αυστριακή Αυτοκρατορία".[2] Παρόμοια, σύμφωνα με την εφημερίδα New York Herald που δημοσιεύθηκε το 1853, "σε 4060 χρόνια, 21 δυναστείες επηρέασαν τα πεπρωμένα της Κινέζικης Αυτοκρατορίας, περιλαμβανομένων, εκτός από τον σημερινό κυρίαρχο, 220 αυτοκράτορες, των οποίων η μέση βασιλεία ήταν σχεδόν 19 χρόνια η καθεμία".[9] Από την άλλη πλευρά, οι σύγχρονοι μελετητές συνήθως θεωρούν τις αυτοκρατορικές δυναστείες χωριστά κράτη παρά αυτοκρατορίες, αντί για μια ενιαία συνεχή αυτοκρατορία, ειδικά από το τέλος της αυτοκρατορίας της Κίνας. Εν τω μεταξύ, ο αγγλικός όρος "Αυτοκράτορας" σήμερα αντιστοιχεί γενικά στον κινεζικό όρο Huangdi (皇帝), επίσης γνωστός ως Αυτοκράτορας της Κίνας. Για παράδειγμα, η δυναστεία Κιν, η οποία ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε τον τίτλο Αυτοκράτορας ή Χουανγκντί, αναφέρεται ως "η πρώτη κινεζική αυτοκρατορία" στις σύγχρονες πηγές. [10][11] Από την άλλη πλευρά, η δυναστεία Τσινγκ θεωρείται η τελευταία κινεζική αυτοκρατορία. [12] Οι δυναστείες μεταξύ τους θεωρούνται παρόμοια ως αυτοκρατορίες αντί για μια ενιαία συνεχή αυτοκρατορία, αν και ορισμένες δυναστείες μπορεί να ομαδοποιούνται από μερικούς μελετητές, όπως η δυναστεία Κιν και η δυναστεία Χαν που ακολούθησε, που ονομάζεται συλλογικά "Αυτοκρατορία Κιν-Χαν" από μερικούς ερευνητές. [13] Συνολικά, αυτές οι δύο δυναστείες αποτελούν την "κλασική" εποχή του κινεζικού πολιτισμού, όπως και οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι στη Δύση. [14]
Γενική ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a1/China_Dynasties.gif/260px-China_Dynasties.gif)
Η περίοδος της Αυτοκρατορικής Κίνας κράτησε περισσότερο από δύο χιλιετίες, συνδέοντας την αρχαία και τη σύγχρονη ιστορία. Παρόλο που οι κινεζικές δυναστείες ή αυτοκρατορίες ανέβηκαν και έπεσαν κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων, συμπεριλαμβανομένων και των περιόδων των συγκρούσεων και του πολέμου, η Αυτοκρατορική Κίνα αντέδρασε με αξιοσημείωτη σταθερότητα. [15] Τα χαρακτηριστικά όλων των κινεζικών αυτοκρατοριών ήταν η μεγάλη τους κλίμακα και η ποικιλομορφία των λαών τους. [16]
Αρχικά εμφανίστηκε ως μια χαλαρή συλλογή διαφόρων οντοτήτων που μιλούν κινεζικά Χαν κατά τη διάρκεια της περιόδου των Πολεμικών Κρατών, οι πόλεμοι ενοποίησης των Κιν έφεραν το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείους της Χουαξία σε μια μοναδική δυναστεία, καθιστώντας τους Κιν ως την πρώτη αυτοκρατορική δυναστεία το 221 π.Χ., το έτος όπου ιδρύθηκε η πρώτη κινεζική αυτοκρατορία.[17] Η αυτοκρατορική Κίνα συνέχισε να επεκτείνεται ακόμη και μετά την κατάρρευση της δυναστείας Κιν, με τη δυναστεία Χαν να επεκτείνεται προς τον βορρά, τον νότο και τη δύση.[18] Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τανγκ τέσσερεις αιώνες αργότερα, η Κίνα επέτυχε μια χρυσή εποχή, όσον αφορά την οικονομική, στρατιωτική και πολιτική της δύναμη. Το έδαφος των Τανγκ εκτεινόταν στην Κεντρική Ασία, τη Βορειοανατολική Ασία και τμήματα της Νοτιοανατολικής Ασίας, μέχρι που η δυναστεία έληξε μετά την εξέγερση των Αν Λουσάν τον 8ο αιώνα.[19][20][21][22] Η αυτοκρατορική Κίνα σηματοδότησε την αναβίωσή της υπό τη δυναστεία Γιουάν με βάση τη Μογγολία, όταν ενσωματώθηκαν εσωτερικά ασιατικά εδάφη όπως το Θιβέτ και η Μογγολία. Η δυναστεία Τσινγκ, που ιδρύθηκε τρεις αιώνες μετά την πτώση της δυναστείας Γιουάν, έθεσε τα όρια στο μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου συνόρου της Κίνας με την επανέκτασή της στην εσωτερική Ασία.[23][24]
Ένα χρόνο μετά την Επανάσταση του 1911, η μοναρχία Τσινγκ καταργήθηκε μετά την παραίτηση του Αυτοκράτορα Ξουατόνγκ (Που-Γι), θέτοντας έτσι ένα τέλος στην εποχή της Αυτοκρατορικής Κίνας.[25] Τρία χρόνια αργότερα, ο Γιουάν Σικάι αποκατέστησε την αυτοκρατορική κυριαρχία με τον εαυτό του ως αυτοκράτορα. Διήρκησε μόνο 83 ημέρες πριν την απόρριψή του λόγω της αυξανόμενης απόρριψής του και των επαναστάσεων, καθώς και της μειωμένης υγείας του Γιουάν.[26][27] Τον Ιούλιο του 1917, ο Που-Γι επανενεργοποιήθηκε από τον Ζανγκ Χουν, αλλά η αποκατάσταση αναστράφηκε σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. [28]
Βλέπε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Σινουαζερί
- Κινεζική Ειρήνη
- Σινόσφαιρα
- Το σύστημα φόρων της Κίνας
- Συνασπισμός Μεταρρυθμίσεων της Κινεζικής Αυτοκρατορίας
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συμπεράσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Lach, Donald F.; Van Kley, Edwin J. (1994), Asia in the Making of Europe, Chicago: University of Chicago Press, σελ. 1575–1577, ISBN 978-0-226-46734-4
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 «西方"中华帝国"概念的起源(1516—1688)». Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2024. Σφάλμα αναφοράς: Μη έγκυρη ετικέτα
<ref>
• όνομα " origin " ορίζεται πολλές φορές με διαφορετικό περιεχόμενο - ↑ Kuzmin, Sergius L. «Dmitriev, S.V. and Kuzmin, S.L. 2012. What is China? The Middle State in historical myth and real policy, Oriens (Moscow), no 3, pp. 5-19.». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2015.
- ↑ Hayton, Bill (2021). 製造中國:近代中國如何煉成的九個關鍵詞. 麥田. σελ. 23. ISBN 9786263100275.
- ↑ «A Lesson for American Foreign Trade with China». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2024.
- ↑ Rowe, William T. (2009). China's Last Empire: The Great Qing. History of Imperial China. Cambridge, MA: Harvard University Press. σελ. 211. ISBN 978-0-674-03612-3.
- ↑ Kirby, William C. (2020). The People's Republic of China at 60: An International Assessment. History of Imperial China. Brill. σελ. 308. ISBN 9781684171217.
- ↑ Evelyn, Evelyn (2015). Early Modern China and Northeast Asia. Cambridge University Press. σελ. 1. ISBN 9781107093089.
- ↑ «The Chinese Empire». New York Daily Herald (United States). 14 June 1853.
- ↑ The New York Times, επιμ. (2011). The New York Times Guide to Essential Knowledge: A Desk Reference for the Curious Mind. St. Martin's Publishing Group. σελ. 513. ISBN 9781429950855.
- ↑ Dietmar W. Winkler, επιμ. (2013). From the Oxus River to the Chinese Shores: Studies on East Syriac Christianity in China and Central Asia. Lit. σελ. 126. ISBN 9783643903297.
- ↑ Stephanie Lawson, επιμ. (2013). Europe and the Asia-Pacific: Culture, Identity and Representations of Region. Taylor & Francis. σελ. 154. ISBN 9781136497322.
- ↑ Andrea Balbo, επιμ. (2022). Empire and Politics in the Eastern and Western Civilizations. De Gruyter. σελ. 30. ISBN 9783110731590.
- ↑ Mark Edward Lewis, επιμ. (2010). The Early Chinese Empires: Qin and Han. Harvard University Press. σελ. 1.
- ↑ Samir Puri, επιμ. (2021). The Shadows of Empire. Pegasus Books. σελ. 106. ISBN 9781643136691.
- ↑ Mark Edward Lewis, επιμ. (2010). The Early Chinese Empires: Qin and Han. Harvard University Press. σελ. 2.
- ↑ «Qin Shi Huang | Biography, Accomplishments, Family, United China, Tomb, & Facts | Britannica». 8 Απριλίου 2024.
- ↑ «Expansion and political transition of the Han Empire». Early China. New Approaches to Asian History. Cambridge University Press. 2013. σελίδες 256–281. ISBN 978-0-521-89552-1.
- ↑ https://www.ushistory.org/civ/9d.asp
- ↑ Pan, Yihong (1997). «Son of Heaven and Heavenly Qaghan: Sui-Tang China and its Neighbors». East Asian Studies Press (Center for East Asian Studies, Western Washington University) Studies on East Asia, Volume 20. doi:. https://cedar.wwu.edu/easpress/6/.
- ↑ «Northeast Asian History Network».
- ↑ «Sinification of East and Southeast Asia».
- ↑ «Overview and expansion of the Qing dynasty - the Qing dynasty - KS3 History - homework help for year 7, 8 and 9».
- ↑ «Qing dynasty (1644–1911)».
- ↑ «The abdication decree of Emperor Puyi (1912)». 4 Ιουνίου 2013.
- ↑ Zhengyuan Fu. (1994) Autocratic Tradition and Chinese Politics, Cambridge University Press. pp. 153–154. (ISBN 0-521-44228-1).
- ↑ Spence, Jonathan D. (1999) The Search for Modern China, p. 282.
- ↑ Literary Knowledge. Henan People's Publishing House. 1984.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Fangyin, Zhou (31 Δεκεμβρίου 2023). «7 The Particularity of Ancient China as an Empire». Bridging Two Worlds. University of California Press. σελίδες 155–169. ISBN 978-0-520-39099-7.
Εξωτερικές συνδέσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Πρώτοι Ιστορικοί Αρχεία της Κίνας
- Δεύτερος Ιστορικός Αρχείο της Κίνας
- Ιστορία της Κίνας στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια
- Κινέζικες Μελέτες Ιστορίας