Χρήστος Δροσόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Χρήστος Δροσόπουλος
Θάνατος 1943
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα στρατιωτικός

Ο Χρήστος Δροσόπουλος ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και αντιστασιακός κατά την περίοδο της Κατοχής όντας αρχηγός μικρής ένοπλης ομάδας που έδρασε στην Αχαΐα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 το τμήμα του διαλύθηκε από δυνάμεις του ΕΛΑΣ ενώ ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος και έπειτα από ανταρτοδικείο εκτελέστηκε.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Δροσόπουλος γεννήθηκε στο Πλατάνι Αχαΐας[1] και ήταν γόνος πολύτεκνης εννεαμελούς αγροτικής οικογένειας[2]. Μετά την αποφοίτησή του από το Β' Γυμνάσιο Πατρών κατετάγη εθελοντικά στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού ενώ αργότερα μετατέθηκε στο 13ο Σύνταγμα Πεζικού. Ταυτόχρονα, εισήλθε στη ΣΜΥ από την οποία αποφοίτησε το 1935 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΖ. Αργότερα υπηρετούσε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας ενώ με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου τοποθετήθηκε στην φρουρά της Κέρκυρας[3].

Στην Εθνική Αντίσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατού εξαιτίας της γερμανικής εισβολής, ο Δροσόπουλος, όντας πια υπολοχαγός[3][4], επέστρεψε στην γενέτειρά του. Το 1943 θα έρθει σε επαφές με την οργάνωση «Ελευθέρα Ορεινή Ελλάς» που είχε ως έδρα την Πάτρα και αποτελούσε παρακλάδι του ΕΔΕΣ στην Πελοπόννησο[5][6]. Μάλιστα, η επιτροπή της εν λόγω οργάνωσης θα του αναθέσει την αρχηγία του ένοπλου βραχίονα της, έτσι κατά το β' μισό του Αυγούστου του 1943, και αφού ενδιάμεσα είχε υπογραφεί σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ ΕΟΕ και ΕΑΜ[7][8], ο Δροσόπουλος, υιοθετώντας το πολεμικό όνομα Βελισσάριος μετέβη στο Καστρίτσι Αχαΐας επικεφαλής περίπου 80 ανταρτών, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονταν άλλοι πέντε αξιωματικοί και υπαξιωματικοί[5].

Στις 8 Σεπτεμβρίου άνδρες της ομάδας Δροσόπουλου υπό την αρχηγία του ανθυπολοχαγού Σκαρτσίλα επιτίθενται ανεπιτυχώς κατά ιταλικού φυλακίου στο Ρίο[9] ενώ στις 12 του ίδιου μήνα, αντάρτικη δύναμη με αρχηγό τον ανθυπολοχαγό Μουτούση χτυπάει ιταλικό φυλάκιο στον Ψαθόπυργο καταφέρνοντας να αφοπλίσει τη φρουρά[10][11].

Αργότερα ομάδα Δροσόπουλου επιτέθηκε και αφόπλισε μικρό τμήμα του ΕΛΑΣ που οδηγούσε Ιταλούς αυτόμολους στη διοίκηση του 12ου συντάγματος. Το επεισόδιο αυτό μαζί με άλλες μικροσυμπλοκές θεωρήθηκε παραβίαση του Συμφώνου του Δυρραχίου που είχαν υπογράψει οι ελληνικές αντιστασιακές ομάδες[12] Ε.Λ.Α.Σ και Ε.Σ. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1943 η ομάδα του Δροσόπουλου θα δεχτεί επίθεση από τον ΕΛΑΣ και ο ίδιος μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς θα πιαστεί αιχμάλωτος. Θα μεταβεί μαζί με τους υπόλοιπους αιχμάλωτους αρχικά στην Αραγοζένα Αχαΐας και έπειτα στα Μελίσσια όπου και θα καταδικαστεί από ανταρτοδικείο σε θάνατο[13]. Την 26η Σεπτεμβρίου ο Δροσόπουλος θα εκτελεστεί στα Μελίσσια μαζί με άλλους δύο αξιωματικούς του τμήματός του[14].

Επίλογος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1946, θα καταδικαστούν με διάφορες ποινές από το Ειδικό Δικαστήριο Πατρών, δέκα πρώην στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ (Βλάσης Ανδρικόπουλος, Γεώργιος Αρετάκης, Δημήτρης Μίχος, Νικόλαος Πολυκράτης, Νίκος Διένης κλπ) που κρίθηκαν ένοχοι για τη διάλυση του τμήματος Δροσόπουλου και για την εκτέλεση των τριών αξιωματικών[15].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κοσμά Εμμ. Αντωνοπούλου, Εθνική Αντίστασις 1941 - 1945, Αθήναι 1964, σελ. 699.
  2. Κοσμά Εμμ. Αντωνοπούλου, 1964, σελ. 717.
  3. 3,0 3,1 Κοσμά Εμμ. Αντωνοπούλου, 1964, σελ. 720.
  4. Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. - Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009, σελ. 322.
  5. 5,0 5,1 Κοσμά Εμμ. Αντωνοπούλου, 1964, σελ. 701.
  6. Γιάννης Πριόβολος, 2009, σελ. 322.
  7. Κώστα Θεοδ. Καραλή, Ιστορία των δραματικών γεγονότων Πελοποννήσου 1943 - 1949, Αθήναι 1958, τόμος Α', σελ 117 - 119.
  8. Νικόλαος Μουτούσης, «Και διηγώντας τα να κλαις...», Αθήναι 1959, σελ. 12.
  9. Νικόλαος Μουτούσης, 1959, σελ. 14.
  10. Ιωάννης Λαδάς, Αναμνήσεις από την Εθνική Αντίσταση και την καταστολή της κομμουνιστικής ανταρσίας 1941-1949, Ήλεκτρον, 2006, σελ. 253.
  11. Νικόλαος Μουτούσης,1959, σελ. 15.
  12. Μουτούλας Παντελής, Πελοπόννησος 1940-45, Η περιπέτεια της επιβίωσης, του διχασμού και της απελευθέρωσης, εκδόσεις Βιβλιόραμα, σελ. 465
  13. Μουτούσης, σελ 15 - 21.
  14. Καραλή, Α', 126.
  15. Εμπρός, 21/5/1946.