Φριτς Βάλτερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φριτς Βάλτερ

Ο Βάλτερ το 1956
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΦρίντριχ Βάλτερ
Ημερ. γέννησης31 Οκτωβρίου 1920
Τόπος γέννησηςΚαϊζερσλάουτερν , Γερμανία
Ημερ. θανάτου17 Ιουνίου 2002 (81 ετών)
Τόπος θανάτουΈνκεμπαχ, Γερμανία
Ύψος1,74 μ.
ΘέσηΜέσος
Ομάδες νέων
1928–19291. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν
1929–19371. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1937–19591. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν364(357)
Σύνολο364(357)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1940–1958 Δυτική Γερμανία61(33)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Φρίντριχ "Φριτς" Βάλτερ (Friedrich "Fritz" Walter, 31 Οκτωβρίου 1920 - 17 Ιουνίου 2002) ήταν Γερμανός ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν συνήθως ως επιθετικός μέσος. Με την εθνική ομάδα της χώρας του είχε 61 εμφανίσεις και σημείωσε 33 γκολ και ήταν αρχηγός της ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1954. Αναδείχθηκε σε ένα από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών [1] και στις εκλογές της IFFHS εκλέχθηκε 23ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα.[2]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Καϊζερσλάουτερν και το 1928 προσχώρησε στην ακαδημία νέων της πόλης του Καϊζερσλάουτερν, στην οποία έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 17 ετών και παρέμεινε πιστός σε όλη του την καριέρα.[3]

Οι μεγάλες ομάδες του εξωτερικού είχαν επανειλημμένα προσφέρει μεγάλα χρηματικά ποσά, αλλά παρά την παρότρυνση της Ιταλίδας συζύγου του, πάντα προτιμούσε να μείνει στην πατρίδα του, την εθνική ομάδα και τον Chef ("αφεντικό") Ζεπ Χέρμπεργκερ (Sepp Herberger).[4]

Ο Βάλτερ έκανε ντεμπούτο με τη γερμανική εθνική ομάδα το 1940 υπό τον Χέρμπεργκερ και σημείωσε ένα γκολ κατά της Ρουμανίας.[5]

Ο Βάλτερ εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις το 1942, ωστόσο στο τέλος του πολέμου βρέθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, όπου έπαιξε με φύλακες της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας. Όταν έφθασαν οι Σοβιετικοί πήραν όλους τους Γερμανούς κρατούμενους στα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης. Ένας από τους φύλακες της ουγγρικής φυλακής είχε δει τον Βάλτερ να παίζει στη Γερμανία και τους είπε ότι ο Βάλτερ δεν ήταν Γερμανός, αλλά από την περιοχή του Σάαρ.[6]

Με την επιστροφή του το 1945, ο Βάλτερ, ο οποίος υπέφερε από ελονοσία, ανάρρωσε και επανήλθε στην ομάδα του, οδηγώντας την στα γερμανικά πρωταθλήματα τις αγωνιστικές περιόδους 1950-51 και το 1952-53. Η ομάδα εξελίχθηκε στην πιο επιτυχημένη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Από το 1948 έως το 1954 ήταν έξι φορές πρωταθλητής της Όμπερλιγκα Σουντβέστ, ενώ δύο ακόμα φορές έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος (1948, 1955).[7] Η ομάδα διέθετε ένα εξαιρετικό τρίο στην επίθεση με τον Φριτς Βάλτερ, τον αδερφό του Ότμαρ και τον Βέρνερ Μπάσλερ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα 151 τέρματα της ομάδας σε 22 αγώνες της Όμπερλιγκα (τότε ανώτερης κατηγορίας) του 1948 και τα 157 σε 30 αγώνες του 1950. Ο Χέρμπεργκερ τον επανέφερε στην εθνική ομάδα το 1951 και τον έχρισε αρχηγό.

Ήταν ο ηγέτης της ομάδας της Δυτικής Γερμανίας που κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 1954, κερδίζοντας στον τελικό την Ουγγαρία. Η συνεργασία του με τον προπονητή του αποδείχτηκε ότι ήταν καταλυτική για το γερμανικό ποδόσφαιρο : ο Βάλτερ, ως επικεφαλής και πηγή έμπνευσης για τους υπόλοιπους παίκτες, εφάρμοσε τέλεια τις οδηγίες στον αγωνιστικό χώρο.[8] Όταν ξεκίνησε η διοργάνωση η γερμανική ομάδα δεν συμπεριλαμβάνονταν στις πιθανές διεκδικήτριες του τίτλου καθώς ομάδες όπως η "Χρυσή Ομάδα" της Ουγγαρίας πρωτίστως, η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ουρουγουάη και η Βραζιλία φαίνονταν σαφώς ανώτερες.[9] Μετά από δύο νίκες στον προκριματικό γύρο και την "τακτική" ήττα (κατά μία άποψη) με ορισμένους από τους θεωρούμενους ως αναπληρωματικούς εναντίον της πανίσχυρης Ουγγαρίας (3-8),[10][11] ένας εξαιρετικός Βάλτερ οδήγησε τους συμπαίκτες του με τη νίκη στα προημιτελικά επί της Γιουγκοσλαβίας (2-0) στους ημιτελικούς. Στον ημιτελικό η Δυτική Γερμανία έκανε την έκπληξη, καθώς διέλυσε με 6-1 την Αυστρία, η οποία πρόβαλε ως το ακλόνητο φαβορί για να κοντράρει στον τελικό την υπερηχητική Ουγγαρία. Σημείο κλειδί της αναμέτρησης υπήρξε η αντικατάσταση του βασικού γκολκίπερ Κουρτ Σμιντ με τον Βάλτερ Τσέσμαν ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τα τέσσερα από τα έξι γκολ, προσφέροντας στους δυτικογερμανούς το εισιτήριο για τον τελικό.[12] Ο Φριτς επιβεβαιώσε την εξαιρετική κατάστασή του με δύο γκολ από το σημείο του πέναλτι.

Στον τελικό με την Ουγγαρία η ομάδα στο Στάδιο Βάνκντορφ της Βέρνης βρέθηκε πίσω στο σκορ με 0-2 μετά τα πρώτα 8 λεπτά, αλλά ισοφάρισε στα επόμενα δέκα. Στο δεύτερο ημίχρονο η συνεχής βροχή ήταν οι συνθήκες παιχνιδιού που ο Βάλτερ προτιμούσε, μένοντας στην ιστορία ως Fritz Walter weather (καιρός Φριτς Βάλτερ)[7][13] και η κατάσταση του αγωνιστικού χώρου ευνοούσε τους σκληροτράχηλους Γερμανούς σε σύγκριση με τους τεχνίτες Μαγυάρους. Το 3-2 έγινε από τον Χέλμουτ Ραν έξι λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού, το αουτσάιντερ έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής, αποτέλεσμα που έμεινε γνωστό ως "Θαύμα της Βέρνης" και οι παίκτες με επικεφαλής τον Φριτς Βάλτερ εθνικοί ήρωες.[14][15] Το αποτέλεσμα ήταν μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων με την Ουγγαρία να διαθέτει ομάδα αήττητη για τέσσερα χρόνια και στη διοργάνωση είχε μόνο νίκες έχοντας σημειώσει μέχρι τον τελικό 25 τέρματα.[16] Τα αδέρφια Βάλτερ, έγιναν τα πρώτα που έπαιξαν σε μια ομάδα που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ ο Φριτς συμπεριλήφθηκε στη καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.[17] Η υποδοχή 300.000 Γερμανών στο Μόναχο ήταν από ένα ενθουσιώδες πλήθος που ισοδυναμούσε με την αναγέννηση ενός έθνους ταπεινωμένου και διαιρεμένου από τον πόλεμο και αυτό ήταν γεγονός που μεταδίδοταν παγκόσμια μέσω της τηλεόρασης που πρώτη φορά κάλυπτε τη διοργάνωση.[4][18][19]

Η νίκη των Γερμανών επισκιάστηκε από την υποψία χρήσης απαγορευμένων ουσιών αμέσως μετά τη λήξη του τελικού. Οκτώ από τους νέους παγκόσμιους πρωταθλητές νοσηλεύονται με ίκτερο. Γίνεται λόγος για ντόπινγκ, μετά την ανακάλυψη φιαλιδίων στις τουαλέτες της γερμανικής ομάδας. Παρά τις επίσημες δηλώσεις των Γερμανών ηγετών (οι οποίοι υποστήριξαν ότι υπήρχαν μόνο γλυκόζη και βιταμίνη C στις φιάλες), υπήρχε η υποψία ότι κάποια άλλη ουσία ήταν το περιεχόμενο.[4][20] Η γερμανική Ολυμπιακή Επιτροπή το 2010 αποκάλυψε ότι οι παίκτες είχαν ντοπαριστεί με περβιτίνη, μια μεθαμφεταμίνη επίσης γνωστή ως «φάρμακο του στρατιώτη».[21][22]

Είσοδος στο Fritz-Walter-Haus στο Alsenborn, που χτίστηκε το 2006

Το 1956, μετά την καταστολή από τους Σοβιετικούς της Ουγγρικής Επανάστασης, η ουγγρική ποδοσφαιρική ομάδα απομακρύνθηκε από τη χώρα της και για δύο χρόνια ο Φριτς τους προσέφερε οικονομικό στήριγμα.[23] Έκανε την τελευταία του διεθνή εμφάνιση κατά τη διάρκεια του ημιτελικού κατά της Σουηδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958,[5] υπέστη όμως τραυματισμό και έληξε η διεθνής του σταδιοδρομία, ενώ αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1959. Ονομάστηκε επίτιμος αρχηγός της γερμανικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου το 1958.[24] Ο Βάλτερ διέθετε και ηγετικές και εκτελεστικές ικανότητες. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σημείωσε πάνω από 770 τέρματα σε επίσημους και φιλικούς αγώνες, [25] εκ των οποίων τουλάχιστον 539 είναι σε επίσημες συναντήσεις (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ).

Το γήπεδο του συλλόγου του μετονομάστηκε σε Fritz-Walter-Stadion το 1985.[26] Το 1999 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της Γερμανίας του 20ού αιώνα.[27] Πέθανε στο Enkenbach-Alsenborn στις 17 Ιουνίου 2002 σε ηλικία 81 ετών. Ήταν το όνειρό του να δει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στην πόλη του, καθώς αυτή δεν είχε επιλεγεί στο τουρνουά του 1974. Τον Νοέμβριο του 2003, κατά τον εορτασμό της 50ής επετείου της ΟΥΕΦΑ, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τον επέλεξε ως το Χρυσό Παίκτη των τελευταίων 50 ετών (από το 1954 έως το 2003).[28]

Τίτλοι - Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (2) : 1950-51 , 1952-53
  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1954
  • Παγκοσμίου Κυπέλλου μπρούτζινη μπάλα : 1954
  • Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα : 1954
  • Τάξη Αξίας της ΦΙΦΑ : 1995
  • ΟΥΕΦΑ χρυσός παίκτης της Γερμανίας των 50 χρόνων : 2003
  • France Football περιοδικό : 9ος καλύτερος παίκτης των Παγκοσμίων Κύπελλων 1930-1990
  • IFFHS : 23ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • Επίτιμος αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γερμανίας
  • Μέλος της αθλητικής αίθουσας φήμης της Γερμανίας

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «The best X players of the Century». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  2. «IFFHS Century Elections». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  3. «Fritz Walter player profile». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  4. 4,0 4,1 4,2 «The Most Important Soccer Game Ever Played». Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2020. 
  5. 5,0 5,1 «Fritz Walter - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2020. 
  6. «Britannica : Fritz Walter». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «Fritz Walter». Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2020. 
  8. «The Miracle of Bern: West Germany's run to 1954 World Cup win». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020. 
  9. «LES HÉROS DE BERNE». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020. 
  10. «FOOTBALL – Les 60 ans du "miracle de Berne"». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020. 
  11. «Η ομάδα που θα γινόταν βασίλισσα: Ουγγαρία 1954 εναντίον Ολλανδίας 1974». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  12. «Μουντιάλ 1954 - Ελβετία». Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2020. 
  13. «FIFA : Hurt for Hungary as Germans achieve a miracle». Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2020. 
  14. «FIFA : The moments before the Miracle». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  15. «Fritz Walter : a Footballing Grand Master». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  16. «10 Biggest World Cup Shocks». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  17. «FIFA World Cup All Star teams». Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  18. «LE MONDE : Mondial 1954 : le miracle allemand». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  19. «The Miracle of Bern: West Germany's run to 1954 World Cup win». Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020. 
  20. «Essere gruppo, diventare Mannschaft». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  21. «LE MONDE : Les champions du monde allemands de 1954 étaient dopé». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  22. «Παγκόσμιο Κύπελλο 1954 : Το "θαύμα" της Βέρνης». Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2020. 
  23. «The World Cup's top 100 footballers of all time – interactive». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  24. «Fritz Walter : Eine legende». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2020. 
  25. «Fußball-Torjägerstatistik Deutschland : Fritz Walter (p.217)». 
  26. «Fritz Walter stadium». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  27. «Fritz Walter». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2020. 
  28. «UEFA : Golden players take centre stage». Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2020.