Φασίστας (προσβολή)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Φασίστας (λασπολογία))
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Από την εμφάνιση του φασισμού στην Ευρώπη το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ο όρος φασίστας έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικός και προσβλητικός χαρακτηρισμός για ένα ευρύ φάσμα ατόμων, πολιτικών κινημάτων, κυβερνήσεων, και δημοσίων και ιδιωτικών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων και κάποια που κανονικά δεν θα κατατάσσονταν στην ιδεολογία του φασισμού σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες. Τις περισσότερες φορές ο όρος χρησιμοποιείται συναισθηματικά φορτισμένο υποκατάστατο του «αυταρχικός». [1][2]Από το 1944 ο βρετανός συγγραφέας Τζωρτζ Όργουελ σχολίασε ότι αφού ο όρος φασίστας άρχισε να να χρησιμοποιείται ευρέως από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, «η λέξη φασισμός δεν έχει πλέον κανένα νόημα» λόγω της ασαφούς χρήσης της, η οποία πολλές φορές έχει αποκοπεί από τις αρχικές πολιτικές συνδηλώσεις.[3]

Σοβιετική Ένωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κίνημα των Μπολσεβίκων και αργότερα η Σοβιετική Ένωση έκανε συχνά χρήση του επιθέτου «φασίστας» λόγω της διαμάχης της με τα αρχικώς μικρά γερμανικά και ιταλικά φασιστικά κινήματα. Η χρήση του όρου ήταν πολύ συχνή στον Τύπο και στον πολιτικό λόγο για να χαρακτηρίσει είτε τους ιδεολογικούς της αντιπάλους (όπως τον Λευκό Στρατό) ή ακόμη και εσωτερικά παραρτήματα του σοσιαλιστικού κινήματος (για παράδειγμα η Σοσιαλδημοκρατία αποκαλούνταν "Σοσιαλφασισμός"). Επίσης το Ναζιστικό κίνημα στη Γερμανία χαρακτηριζόταν με τον όρο «φασιστικό» μέχρι το 1939, όταν υπογράφτηκε το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης, μετά το οποίο οι σχέσεις της Ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ παρουσιάζονταν πιο θετικά από τη σοβιετική προπαγάνδα.[εκκρεμεί παραπομπή]

Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο όρος «φασισμός» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει πρακτικά οποιαδήποτε αντισοβιετική δραστηριότητα ή άποψη. Σύμφωνα με τον Μαρξισμό-Λενινισμό, ο φασισμός ήταν το «τελευταίο στάδιο άμυνας μιας καταρρέουσας μπουρζουαζίας», στην οποία ο «φασισμός έψαχνε καταφύγιο» από τις «εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού». Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, σχεδόν κάθε δυτική καπιταλιστική κοινωνία θεωρούταν «φασιστική», με το Τρίτο Ράιχ να είναι απλώς η πιο ριζοσπαστική εκδοχή. [4][5] Μετά το 1941, το επίθετο «φασιστικός» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει σχεδόν οποιαδήποτε αντισοβιετική δραστηριότητα: Για παράδειγμα, οι διεθνείς έρευνες για τη Σφαγή του Κατύν χαρακτηρίστηκαν «φασιστικός λίβελος» και η εξέγερση της Βαρσοβίας «παράνομη και υποκινούμενη από φασίστες». [6] Ο κομμουνιστής Σλούζμπα Μπεζπιετσέντβα περιέγραψε τον Τροτσκισμό, Τιτοϊσμό και τον Ιμπεριαλισμό ως «παραλλαγές του φασισμού». [7]

Δυτική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη δεκαετία 1980, ο όρος χρησιμοποιήθηκε από αριστερούς κριτικούς για να περιγράψει τη προεδρία του Ρόναλντ Ρήγκαν. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα τη δεκαετία 2000 για να περιγράψει τη προεδρία του Τζορτζ Μπους από επικριτές του και από το 2016 και έπειτα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Στο βιβλίο της το 1970 η ριζοσπαστική ακτιβίστρια και Θεολόγος της Απελευθέρωσης Dorothee Sölle εισήγαγε τον όρο ,Χριστιανοφασισμός» για να περιγράψει τους φονταμενταλιστές χριστιανούς. [8][9][10]

Το 2004 η Σαμάνθα Πάουερ , λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, αναστοχαζόμενη πάνω τα λόγια του Όργουελ πριν από 60 χρόνια, είπε ότι: «Ο φασισμός σε αντίθεση με τον κομμουνισμό, σοσιαλισμό, καπιταλισμό ή συντηρητισμό είναι μια λέξη που στιγματίζει και χρησιμοποιείται πιο συχνά για να σημαδέψει κάποιον αντίπαλο παρά για να ρίξει φως σε αυτόν». [11]

Το 2006 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρήκε αντίθετη στο άρθρο 10 (ελευθερία της έκφρασης) την απόφαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου να επιβάλλει πρόστιμο σε έναν δημοσιογράφο που αποκάλεσε ένα δεξιό δημοσιογράφο «νεοναζί της γειτονιάς», καθώς έκρινε ότι ήταν ζήτημα κρίσης, αποδεκτό υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες. [12]

Ως αντίδραση σε πολλούς αρθρογράφους και συγγραφείς [13][14][15][16][17] που υποστήριζαν ότι ο τότε υποψήφιος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ ήταν "φασίστας", ένα άρθρο του ιστότοπου Vox το 2016 παρέθεσε 5 ιστορικούς, -μεταξύ των οποίων και τον Ρότζερ Γκρίφιν, συγγραφέα του Η φύση του φασισμού- οι οποίοι έγραψαν ότι η ρητορική του Τραμπ δεν περιλαμβάνει μια σειρά από "σημεία κλειδιά" που είναι απαραίτητα για να ανήκει στον χώρο του φασισμού, μεταξύ των οποίων την αντίληψη ότι η βία είναι εγγενώς καλή και την εγγενή απόρριψη ή αντίθεση στους θεσμούς της δημοκρατίας. [18]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πρότυπο:Cita DRAE
  2. En Argentina, Chile y Uruguay: Πρότυπο:Cita DRAE
  3. "It will be seen that, as used, the word 'Fascism' is almost entirely meaningless. In conversation, of course, it is used even more wildly than in print. I have heard it applied to farmers, shopkeepers, Social Credit, corporal punishment, fox-hunting, bull-fighting, the 1922 Committee, the 1941 Committee, Kipling, Gandhi, Chiang Kai-Shek, homosexuality, Priestley's broadcasts, Youth Hostels, astrology, women, dogs and I do not know what else.", George Orwell, What is Fascism?, 1944
  4. «Наступление фашизма и задачи Коммунистического Интернационала в борьбе за единство рабочего класса против фашизма». 7th Comintern Congress. 20 Αυγούστου 1935. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2015. 
  5. «Фашизм – наиболее мрачное порождение империализма». История второй мировой войны 1939–1945 гг. 1973. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2015. 
  6. «1944 – Powstanie Warszawskie». e-Warszawa.com. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2015. 
  7. «Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa – Franciszek Przeździał». Instytut Pamięci Narodowej. 1951. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Νοεμβρίου 20, 2015. Ανακτήθηκε στις Αυγούστου 31, 2015. 
  8. Dorothee Sölle (1970). Beyond Mere Obedience: Reflections on a Christian Ethic for the Future. Minneapolis: Augsburg Publishing House. https://books.google.com/?id=zbeCGwAACAAJ&dq. 
  9. «Confessing Christ in a Post-Christendom Context.». The Ecumenical Review. July 1, 2000. http://www.highbeam.com/doc/1G1-66279081.html. Ανακτήθηκε στις 2007-12-23. «... shall we say this, represent this, live this, without seeming to endorse the kind of christomonism (Dorothee Solle called it "Christofascism"! ...» 
  10. Pinnock, Sarah K. (2003). The Theology of Dorothee Soelle. Trinity Press International. ISBN 1-56338-404-3. https://books.google.com/?id=56_VviorwEsC&dq. «... of establishing a dubious moral superiority to justify organized violence on a massive scale, a perversion of Christianity she called Christofascism. ...» 
  11. Power, Samantha. "The Original Axis of Evil", The New York Times, 2004-05-02.
  12. «Case of Karman v. Russia (Application no. 29372/02) Judgment». European Court of Human Rights. 14 Μαρτίου 2007. 
  13. Kagan, Rober (18 Μαΐου 2016). «This is how fascism comes to America». The Washington Post. The Washington Post Media. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017. 
  14. «'Racist', 'fascist', 'utterly repellent': What the world said about Donald Trump». BBC News. BBC. 9 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017. 
  15. Gopnik, Adam (11 Μαΐου 2016). «Going There with Donald Trump». The New Yorker. Condé Nast. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017. 
  16. Swift, Nathan (26 Οκτωβρίου 2015). «Donald Trump's fascist tendencies». The Highlander. Highlander Newspaper. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017. 
  17. Hodges, Dan (9 Δεκεμβρίου 2015). «Donald Trump is an outright fascist who should be banned from Britain today». The Telegraph. Telegraph Media Group. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017. 
  18. Matthews, Dylan (19 Μαΐου 2016). «I asked 5 fascism experts whether Donald Trump is a fascist. Here's what they said». Vox. Vox Media. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2016.