Τερριτόριο Καλαβρύτων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Το Τερριτόριο των Καλαβρύτων (ιταλικά: Territorio di Calaurita) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο που ονομαζόταν Βασίλειο του Μoρέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν τα Καλάβρυτα και ήταν ένα από τα τέσσερα εδάφη της επαρχίας Αχαΐας.

Το τερριτόριο είχε περίπου την σύσταση της προηγούμενης Οθωμανικής διαίρεσης και του Καζά των Καλαβρύτων[1][2][3]. Σύμφωνα με το «Breve descrittione del Regno di Morea» που δημοσιεύτηκε από τον Ράγγε[4][5][6], το τερριτόριο είχε έκταση 2.211.760 στρέμματα, 118 χωριά, 36 κατεστραμμένα ή εγκαταλελειμμένα, 10 ορθόδοξα μοναστήρια, 16.561 κατοίκους κατανεμημένους σε 3.370 οικογένειες. Αναφέρεται ορεινό τερριτόριο αλλά με εύφορα εδάφη.

Κατά την Απογραφή Γκριμάνι, που έγινε το 1700, είχε 15.036 κατοίκους, από τους οποίους οι 7.739 είναι άντρες και οι 7.297 είναι γυναίκες[4]. Αναφέρεται ότι η πρωτεύουσα, Καλάβρυτα, κατοικούνταν από πολλούς μουσουλμάνους σε αντίθεση με τα χωριά που έμεναν ελάχιστοι[6].

Το 1714 αναφέρεται ότι οι μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου και της μονής Ταξιαρχών δήλωσαν υποταγή στους Οθωμανούς[6].

Το τερριτοριο περιλάμβανε τα χωριά[5]: Crasticus, Raicu, Vracnì, Suuardo, Rogus, Valtinipà, Sauanus, Chierpenì, Vissocà, Serbagni, Cloco, Chierdesi, San Biasio, Dembreni, Nesserò, Angelobuo, Bumba, Lopessi, Gerbesi, Murichi, Bodia, Carussi, Lecuri, Chieressoua, Liuarzi, Croccoua, Morocoua, Nussa, Versici, Decuri, Vessini, Diurizza, Nassa, Scupi, Alestena, Agriditu Sopotu, Caminianus, Desino, Anastasoua, Mastici, Zarucli, Sopotò, Stressoua, Lustra, Daporitissa, Cocora, Granizza, Costeglia, Carnessi, Cauni, Licuria, Crinofita, Turlada, San Nicola, Arbuna, Diminizza, Masi, Vrostena, Castria, Camacus, Sigugni, Dunizza, Amuri, Sudenà, Missorugi, Solo, Peristera, Chalchianica, Agrixi, Vunachi και Santa Barbara.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Balta 2009, σελ. 180. (στα αγγλικά)
  2. Θωμόπουλος, σελ. 201.
  3. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821).
  4. 4,0 4,1 Θωμόπουλος, σελ. 202.
  5. 5,0 5,1 Ντόκος 1993.
  6. 6,0 6,1 6,2 Παπανδρέου 1906.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.