Πλάτων Δρακούλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πλάτων Δρακούλης
DRAKOULIS-1.jpg
Γέννηση 1858
Ιθάκη
Θάνατος 1942
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα δημοσιογράφος, πολιτικός και κοινωνιολόγος
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων

Ο Πλάτων Δρακούλης (1858 - 1942) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και κοινωνιολόγος, από τους πρωτοπόρους του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Οι απόψεις του ήταν ένα κράμα σοσιαλιστικών (είχε επηρεαστεί από τον βρετανικό σοσιαλισμό της Φαβιανής Εταιρείας), χριστιανικών και ανθρωπιστικών ιδεών.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1858 στην Ιθάκη (τότε βρετανική κτήση, όπως όλα τα Επτάνησα), από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του, Ευστάθιος Δρακούλης, ήταν ο έπαρχος του νησιού. Σπούδασε νομικά, αρχικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Αιών» του Τιμολέοντος Φιλήμονος και από το 1885 και για δύο χρόνια εξέδιδε το περιοδικό «Άρδην» το οποίο είχε κοινωνιολογικό περιεχόμενο. Αυτό έπαψε να εκδίδεται το 1887. Το 1900 ταξίδεψε στη Γαλλία και πήρε μέρος στη Β΄ Σοσιαλιστική Διεθνή. Το 1887 έγινε καθηγητής ελληνικών στην Οξφόρδη, παραιτήθηκε όμως μετά από εφτά χρόνια, το 1894, καθώς δεν δεχόταν να διδάξει ελληνικά με ερασμιακή προφορά.

Το 1895 ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές με την Σοσιαλιστική Αδελφότητα σε Αθήνα και Πάτρα. Πήγε καλά σε ψήφους, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί (ήταν στους πρώτους επιλαχόντες).[1] Το 1910 ίδρυσε το Σύνδεσμο των εργατικών τάξεων της ΕλλάδαςΕλληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα). Εκλέχτηκε ανεξάρτητος σοσιαλιστής βουλευτής στην Αττική και στην Ιθάκη το 1912 στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή. Μαζί με τον Σταύρο Καλλέργη, και παρ' όλες τις μεταξύ τους διαφωνίες, πέτυχαν την καθιέρωση του εορτασμού της εργατικής πρωτομαγιάς στην Ελλάδα. Αρνήθηκε να πάρει μέρος το 1918 στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ και πέθανε φτωχός στην Αγγλία το 1942,[2] έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία του, όπως και ο Καλλέργης, για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 είχε γνωριστεί με τον νεαρό τότε Ανδρέα Παπανδρέου, μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας.[3]

Έγραψε μεταξύ άλλων:

  • Μελέτη περί της Γαλλικής Επαναστάσεως (1890)
  • Εγχειρίδιον του εργάτου, ήτοι οι βάσεις του σοσιαλισμού(1893)
  • Φως εκ των ένδον (1894)
  • Ελληνική γλώσσα και φιλολογία (1897)
  • Αποκατάστασις της γυναικός (1912) κ.α.
  • Στοιχεία Βιονομίας

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος, εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1972
  2. 100+4 χρόνια Ελλάδα, τ. Α΄, εκδόσεις Μανιατέα, 2004, σελ. 277
  3. http://nikoslagadinos.blogspot.gr/2015/06/blog-post_23.html

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία με θέμα: "Η ίδρυση του ΚΚΕ", 20 Νοεμβρίου 2003
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 18