Πικρό ψωμί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πικρό ψωμί
Πικρό ψωμί (αφίσα).jpg
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας.
ΣκηνοθεσίαΓρηγόρης Γρηγορίου
Βοηθός:
Ντίνος Κατσουρίδης
ΠαραγωγήΠαναγιώτης Δαδήρας
ΣενάριοΓρηγόρης Γρηγορίου
ΙστορίαΊντας Χριστινάκη
ΠρωταγωνιστέςΕλένη Ζαφειρίου
Ίντα Χριστινάκη
Μιχάλης Νικολόπουλος
Άλκης Παπάς
Στράτος Φλώρος
Νίκος Παντελίδης
Αλέκος Κουρής
ΜουσικήΑργύρης Κουνάδης
ΦωτογραφίαΕμμανουήλ Τζανέτης
ΜοντάζΑιμίλιος Προβελέγγιος
Βοηθός:
Αντώνης Καρατζόπουλος
ΣκηνογραφίαΜίμης Κέντακας
Εταιρεία παραγωγήςΟλύμπια Φιλμ
Πρώτη προβολή17 Δεκεμβρίου 1951 (Ελλάδα)
Διάρκεια83΄
ΠροέλευσηΕλλάδα
ΓλώσσαΕλληνική

Το Πικρό ψωμί ελληνική δραματική ταινία του 1951, σε παραγωγή Παναγιώτη Δαδήρα και σε σκηνοθεσία - σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιστορία μιας οικογένειας λίγο μετά τον πόλεμο. Ένας οικοδόμος ζει φτωχικά την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τρεις γιους. Ο μεγάλος γιος έχει χάσει και τα δύο του χέρια, από μια χειροβομβίδα στην κατοχή, ο μεσαίος είναι σε ηλικία εργασίας αλλά δεν βρίσκει δουλειά και ο μικρός είναι αριστούχος μαθητής. Όταν ο πατέρας σκοτώνεται στην οικοδομή, ο μεσαίος γιος αναγκάζεται να πάει στην οικοδομή για να ζήσει την οικογένειά του. Η δυστυχία μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν ο μεγάλος γιος, που νιώθει ότι αποτελεί βάρος, αυτοκτονεί. Η χαροκαμμένη μάνα, που "ξενοπλένει" για να βοηθήσει στο εισόδημά τους, αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τα χέρια της από παράλυση. Ο μικρός γιος καταλαβαίνει ότι πρέπει να συνεισφέρει και αυτός και εγκαταλείπει το σχολείο για να πάει να δουλέψει και αυτός στην οικοδομή.

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχει χαρακτηρισθεί ως η πρώτη νεορεαλιστική ταινία του Ελληνικού κινηματογράφου, όμως ο ίδιος ο Γρηγόρης Γρηγορίου δεν υιοθετεί αυτήν την ανάγνωση για την ταινία του. Αντίθετα, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, «…η νοοτροπία μου και η αισθητική μου ταίριαζαν περισσότερο με το γαλλικό κινηματογράφο του μεσοπολέμου και ιδιαίτερα με τις ταινίες του Ρενουάρ και του Καρνέ και οι δικές τους εικόνες λειτουργούσαν υποσυνείδητα σε όλο το γύρισμα της ταινίας» [1] Η ταινία αντιμετώπισε προβλήματα με τη λογοκρισία. Η πρωτοβάθμια επιτροπή έκοψε τη φράση «Κι όσο θα γίνονται πόλεμοι, τόσο θα πληθαίνουν οι κουλοί και οι σακάτηδες», ένα φιλειρηνικό μήνυμα του σκηνοθέτη. Η δευτεροβάθμια επιτροπή, όμως, επέτρεψε την προβολή της χωρίς περικοπές. Στη συνέχεια όταν το φιλμ ζητήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, η λογοκρισία απαίτησε να αλλάξει το σενάριο και ο μικρός γιος να εμφανίζεται να συνεχίζει το σχολείο, προκειμένου "να μην εκετεθεί η Ελλάδα στους κομμουνιστές". Αφού προστέθηκε ένας επίλογος από τον Γρηγορίου, η ταινία ήταν έτοιμη προς εξαγωγή, αλλά τελικά οι Σοβιετικοί δεν την ζήτησαν.Τελικά οι πρόσθετες σκηνές αφαιρέθηκαν από τον σκηνοθέτη.[2]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ .92
  2. Γιώργος Ανδρίτσος, Η κατοχή και η αντίσταση στον Ελληνικό κινηματογράφο 1945-1966, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 2004, σελ.43

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ.89-92
  • Γρηγόρης Γρηγορίου, Μνήμες σε άσπρο μαύρο Ι Τα ηρωικά χρόνια,εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1988, σελ 97-123.
  • Γιώργος Ανδρίτσος, Η κατοχή και η αντίσταση στον Ελληνικό κινηματογράφο 1945-1966, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ταινιοθήκη της Ελλάδας[1]