Πεππίνο Γκαριμπάλντι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ό Πεππίνο Γκαριμπάλντι

Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ΙΙ ή Πεππίνο Γκαριμπάλντι ( ιτ. Peppino Garibaldi, Μελβούρνη, Αυστραλία 29 Ιουλίου, 1879 - Ρώμη 19 Μαΐου, 1950) ήταν Ιταλός επαναστάτης και αξιωματικός, γιος του Ριτσιότι Γκαριμπάλντι και εγγονός του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1879 στην Μελβούρνη, γιος του Ιταλού επαναστάτη Ριτσιότι Γκαριμπάλντι. Σπούδασε σε τεχνική σχολή στην πόλη Φέρμο της Ιταλίας. Το 1897, σε ηλικία 18 ετών, μαζί με τον πατέρα του και άλλους εθελοντές ο Π. Γκαριμπάλντι πήρε μέρος στο πλευρό των Ελλήνων στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο. Μετά την Ελλάδα, πήγε στο Μπουένος Άιρες, όπου εργάστηκε ως τεχνικός σε ηλεκτρική εταιρεία, και στη συνέχεια πήγε στην Νέα Υόρκη, και στο Μοντεβιδέο. Το 1903, πήρε μέρος στο πλευρό των Άγγλων (η μητέρα του Costanza Hopcraft ήταν Αγγλίδα) στον Πόλεμο των Μπόερς (1899-1902), όπου και διακρίθηκε[1].

Στη συνέχεια πήρε μέρος στα επαναστατικά γεγονότα στην Βενεζουέλα και στην Γουιάνα. Με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη υπηρέτησε στον στρατό του Francisco Ignacio Madero το 1910 (Η Μεξικανική Επανάσταση). Η Plaza Garibaldi στο κέντρο της Πόλης του Μεξικού πήρε το όνομά του, λόγω της συμβολής του στη μάχη του Nuevo Casas Grandes[2]

Τον αντισυνταγματάρχη Π. Γκαριμπάλντι τον απέρριψε εξευτελιστικά ο Διοικητής Πάντσο Βίγια μετά την πρώτη μάχη του Χουάρεθ το 1911, αλλά το όνομά του είχε δοθεί στην πρώην πλατεία Pila de la Habana, αν και έφυγε από τον επαναστατικό στρατό. Ο Γκαριμπάλντι πήγε και πάλι εθελοντής στην Ελλάδα το 1912 (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος ), όπου ο πατέρας του Ριτσιότι Γκαριμπάλντι σχημάτισε σώμα από 1.200 Ιταλούς και Βρετανούς εθελοντές. Το Ιταλοαγγλικό Γαριβαλδινό σώμα, με επικεφαλής τον Π.Γκαριμπάλντι, και το Ελληνικό Γαριβαλδινό σώμα με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Ρώμα πήρε μέρος στην Μάχη του Δρίσκου από 26 έως 28 Νοεμβρίου του 1912. Στη μάχη πέσαν 200 Γαριβαλδινοί, και ανάμεσά τους ο Αλέξανδρος Ρώμας και ο ποιητής Λορέντζος Μαβίλης[3][4].

Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Π. Γκαριμπάλντι οργάνωσε στο Παρίσι Γαριβαλδινή Λεγεώνα, στις τάξεις της οποίας, μαζί με τους νέους λεγεωνάριους πολέμησαν βετεράνοι συνάδελφοι του πού πολέμησαν στη Ελλάδα. Η Λεγεώνα πήρε μέρος στις μάχες ως το 4ο σύνταγμα της Λεγεώνας των Ξένων του Γαλλικού στρατού. Όταν η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων, ο Π.Γκαριμπάλντι εντάχθηκε στον Ιταλικό Στρατό. Όταν έληξε ο πόλεμος το 1918, έλαβε τον βαθμό του ταξιάρχου. Παραιτήθηκε τον Ιούνιο του 1919. Έκανε τον έμπορο μεταξύ των ΗΠΑ και του Λονδίνου, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Το 1922 αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, και αντιτίθεται στην αυξανόμενη επιρροή του Μπενίτο Μουσολίνι και του φασισμού. Μαζί με τον αδελφό του Σάντα, ήταν επικεφαλής του αποτυχημένου κινήματος της ομάδας «Ελεύθερη Ιταλία», στις 4 Νοέμβρη του 1924 στην Ρώμη, και στη συνέχεια πήγε στην Νέα Υόρκη, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1940. Εκεί παντρεύτηκε την Αμερικανίδα Maddalyn Nichols. Με τη βοήθεια της αδελφής του Josephine και του αδελφού του Σάντο, ο Γκαριμπάλντι επέστρεψε στην Ιταλία το 1940 για να δει την ηλικιωμένη μητέρα του[5].

Μετά την έξοδο της Ιταλίας από τον πόλεμο, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Regina Coeli. Μετά τον πόλεμο, ακολούθησε ιδιωτική ζωή με την αγαπημένη του Maddalyn, και πέθανε στη Ρώμη στις 19 Μαΐου 1950 σε ηλικία 71 ετών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ships, Strikesand Keelmen: Glimpses of North-Eastern SocialHistory – David Bell, 2001 ISBN 1-901237-26-5
  2. HistoryofsalónTenampa (es) (en)
  3. Χρήστος Δ. Λάζου, Έλληνες στα Λαϊκά Απελευθερωτικά Κινήματα, εκδ. Αλεβιζόπουλος Αθήνα 1983, σελ. 144
  4. Σόλων Ν. Γρηγοριάδης, Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913, εκδ. Φυτράκη 1979, σελ. 92
  5. Garibaldi’s Conversion. In: TimeMagazine vom 15. April 1940.