Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα
Kaiser Heinrich II. läßt Fürst Pandulf IV. von Capua gefangensetzen.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση10ος αιώνας
Θάνατος1050
Κάπουα
Οικογένεια
ΤέκναΜαρία της Γκαέτα
Πανδόλφος ΣΤ΄ της Κάπουα
ΓονείςPandulf II of Benevento
ΑδέλφιαΜαρία του Αμάλφι και της Κάπουα
Landulf V of Benevento
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο 'Πανδόλφος Ε΄ ήταν Δούκας της Γκαέτα την περίοδο 1032-2038, και πρίγκιπας της Κάπουα σε τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις.

Από τον Φεβρουάριο του 1016 έως το 1022 ήταν συνγκυβερνήτης με τον ξάδερφό του Πανδόλφο Β '. Το 1018, ο Βυζαντινός Κατεπάνω Ιταλίας Βασίλειος Βοϊωάννης νίκησε τον στρατό του Λομβαρδού Μέλη του Μπάρι και τους Νορμανδούς συμμάχους του στις Κάννες[1]. Αυτή η νίκη έφερε τη βυζαντινή αναγνώριση από όλους τους Λομβαρδούς πρίγκιπες τής Ιταλικής χερσονήσου, οι οποίοι είχαν προηγουμένως υποταχθεί στον Γερμανό Αυτοκράτορα. Μεταξύ αυτών ο Πανδόλφος ήταν πιο ένθερμος στη στήριξή του προς τους Βυζαντινούς. Βοήθησε τον Βοϊωάννη να καταλάβει τον πύργο του Ντάτους, γαμπρός του Μέλη, στο Γκαριγκλιάνο το 1020. Όμως ένα στρατός υπό το Πίλγκριμ, Αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, πολιόρκησε την Κάπουα. Το 1022 ο Πανδόλφος ανατράπηκε[2], συνελήφθη και μεταφέρθηκε με αλυσίδες στον αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄, ο οποίος τον φυλάκισε στη Γερμανία για δύο χρόνια[3].

Απελευθερώθηκε από τον αυτοκράτορα Κορράδο Β΄ το 1024 κατόπιν αιτήματος του πρίγκιπα Γκουαϊμάρ Γ΄ του Σαλέρνο, ο οποίος ήλπιζε για έναν νέο σύμμαχο[2]. Με την βοήθεια του Γκουαϊμάρ και του Νορμανδού τυχοδιώκτη Ράινουλφ Ντρένγκοτ, πολιόρκησε αμέσως την Κάπουα, το 1025 ενώθηκε μαζί τους και ο παλιός του σύμμαχος Βοϊωάννης. Το 1026, μετά από πολιορκία 18 μηνών, η πόλη έπεσε και ο Πανδούλφος επανήλθε στην θέση του Δούκα μέχρι το 1038[4].

Το 1027, επιτέθηκε στο Δουκάτο της Νάπολης πολιόρκησε την πόλη και εκδίωξε τον δούκα της Σέργιο Δ΄ της Νάπολης[1][4], αλλά ο Σέργιος επέστρεψε κι έδιωξε τον Πανδούλφο το 1029 με την βοήθεια του Ράινουλφ, παλιού σύμμαχου του Πανδολφου, ο οποίος σε αντάλλαγμα έλαβε τον την Κομητεία της Αβέρσα[4]. Το 1032, ο Πανδούλφος κατέλαβε το Δουκάτο της Γκαέτα και ανέλαβε τον δουκικό τίτλο του κυβερνήτη του.

Στη συνέχεια, ο Γκουαϊμάρ Δ΄ του Σαλέρνο, γιος του Γκουαϊμάρ Γ΄ (που πέθανε το 1027), ζήτησε από τους δύο αυτοκράτορες - Ανατολικό και Δυτικό - να έρθουν και να επιλύσουν τις πολλές διαμάχες που ξέσπασαν στη Νότια Ιταλία. Μόνο ο Κορράδος δέχτηκε. Φτάνοντας στην Τροία το 1038, διέταξε τον Πανδούλφο να επιστρέψει στο Μόντε Κασσίνο τα κλεμμένα που είχε λεηλατήσει. Ο Πανδούλφο έστειλε τη γυναίκα και τον γιο του για να ζητήσουν ειρήνη, δίνοντας 300 λίβρες χρυσού (σε δύο δόσεις) έναν γιο ή κόρη ως όμηρο για εγγύηση. Ο αυτοκράτορας αποδέχτηκε την προσφορά του, αλλά ο όμηρος δραπέτευσε και ο Πανδούλφος κατέφυγε στο απομακρυσμένο κάστρο του Sant'Agata de 'Goti. Ο Κορράδος πήρε την Κάπουα και την έδωσε στον Γκουαϊμάρ με τον τίτλο του Πρίγκιπα. Αναγνώρισε επίσης την Αβέρσα ως κομητεία του Σαλέρνο[1]. Ο Πανδάλφος, εν τω μεταξύ, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την προστασία των παλιών βυζαντινών συμμάχων του, ωστόσο, η πολιτική δυναμική είχε αλλάξει, και ο Πανδούλφο φυλακίστηκε[1].

Στη συνέχεια, ο Γκουαϊμάρ έγινε εχθρός του αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ και, πριν από το θάνατό του, απελευθέρωσε τον Πανδούλφο ο οποίος επέστρεψε στην Ιταλία το 1042. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, αυτός και λίγοι οπαδοί του απείλησαν τον Γκουαϊμάρ. Το 1047, ο γιος του Κορράδου Ερρίκος Γ΄ ήρθε στην Ιταλία όπου αποκαέστησε τον Πανδόλφο στο Πριγκιπάτο της Κάπουα, παράμεινε ως τον θάνατο του στις 19 Φεβρουαρίου 1049 ή 1050[1].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Mercenaries to Conquerors: Norman Warfare in the Eleventh, Paul Brown, 2016
  2. 2,0 2,1 The New Cambridge Medieval History: Volume 4, C.1024-c.1198, Rosamond McKitterick, ‎Paul Fouracre, ‎David Luscombe, 1995
  3. The Role of the Treasure in the History of Monte Cassino, Armand O. Citarella, ‎Henry M. Willard, σελ. 97, 1996]
  4. 4,0 4,1 4,2 Charles Cawley, Southern Italy, Medieval Lands