Παναγιώτης Παρασκευόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Παναγιώτης Παρασκευόπουλος
Panagiotis Paraskevopoulos.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Παναγιώτης Παρασκευόπουλος (Ελληνικά)
Γέννηση 1875[1]
Γορτυνία
Θάνατος 8  Ιουλίου 1956
Κέρκυρα
Εθνικότητα Έλληνες
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Γαλλικά
Σπουδές Ινστιτούτο Παστέρ
Ιατρική σχολή
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα σφαιροβόλος
δισκοβόλος
ποδηλάτης
δρομέας ταχύτητας
ιατρός
μικροβιολόγος
επιδημιολόγος
Λιθοβολία
αθλητής άλματος εις μήκος
Οικογένεια
Σύζυγος Ελένη Θεοτόκη-Παρασκευοπούλου
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Παναγιώτης Παρασκευόπουλος
Πίνακας μεταλλίων
Χώρα συμμετοχής: Flag of Greece (1822-1978).svg Ελλάδα
Στίβος
Ολυμπιακοί Αγώνες
Αργυρό 1896 Αθήνα Δισκοβολία
Ο Παρασκευόπουλος στο Γαλλικό πρωτάθλημα στίβου το 1903 με την φανέλα της Ρασίνγκ

Ο Παναγιώτης Παρασκευόπουλος ( Γορτυνία 1875 - Καρουσάδες Κέρκυρας 8 Ιουλίου 1956), ήταν Έλληνας Ιατρός, εθελοντής, αθλητής του στίβου και της Ποδηλασίας, Πανελληνιονίκης, πρωταθλητής Γαλλίας και Ολυμπιονίκης το 1896.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Γορτυνία και προγονός του ήταν ο οπλαρχηγός του 1821 Δημήτριος Πλαπούτας[2]. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στο Παρίσι στο ινστιτούτο Παστέρ[2], μικροβιολόγος-επιδημιολόγος. Άσκησε το επάγγελμα του αρχικά στην Αθήνα κι έπειτα στον Βόλο[2][3] όπου προσκλήθηκε από τον εκεί Δήμο για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της ελονοσίας που προερχόταν από την λίμνη Κάρλα.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Θεοτόκη από την Κέρκυρα, αδελφή του Κωνσταντίνου Θεοτόκη[2]. Στον Α' παγκόσμιο πόλεμο, διέμενε με την σύζυγο του στο Παρίσι, κατατάχθηκε και πρόσφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του[4]. Έπειτα εγκαταστάθηκαν στον Βόλο όπου διατηρούσε ιατρείο και εργαζόταν στο Νοσοκομείο Βόλου, το 1920 επέστρεψαν στην Αθήνα. Μετά την Μικρασιατική εκστρατεία πρόσφερε βοήθεια στους πρόσφυγες που έρχονταν στην Ελλάδα[2]. Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο σε ηλικία 65 ετών βρέθηκε με την σύζυγο του στα Ιωάννινα όπου και πάλι κατάχθηκε και πρόσφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, εκεί σε έναν βομβαρδισμό του νοσοκομείου το 1941 σκοτώθηκε η σύζυγος του Ελένη[2].

Το 1907 ίδρυσε τον "Σύνδεσμο Ελλήνων αθλητών" για να βοηθήσει τους φτωχούς πρωταθλητές, από χαμηλές κοινωνικές τάξεις, και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν, το 1920 ίδρυσε την "Ένωση των Ελλήνων Αθλητών"[5].

Κατά την παραμονή του στον Βόλο ήταν ο οργανωτής των Δ' Πανθεσσαλικών αγώνων στίβου[2], ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του ΓΣ Βόλου. Απεβίωσε και κηδεύτηκε στις 8 Ιουλίου 1956, στο χωριό της συζύγου του, στους Καρουσάδες.[6].

Αθλητική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καριέρα στον Στίβο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν αθλητής του Εθνικού Γ.Σ. και για ένα διάστημα του Α.Ο. Αθηνών, στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1901 έκανε νέο πανελλήνιο ρεκόρ στην σφαιροβολία με επίδοση 11.93[7]. Στα Σωτήρια του 1899 ήταν πρώτος στα 100μ, στο μήκος, στην σφαιροβολία, και στην λιθοβολία μετά φόρας[8].

Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα, την εποχή εκείνη μάλιστα ήταν φοιτητής της ιατρικής και ήταν δεύτερος στην δισκοβολία με επίδοση 28,95 μ. συμμετείχε και στην ποδηλασία στην κούρσα 12 ωρών όπου τερμάτισε τρίτος. Τότε ήταν αθλητής του Α.Ο. Αθηνών.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι συμμετείχε πάλι στην δισκοβολία όπου ήρθε τέταρτος με επίδοση 34,15 μ. και 5ος στη σφαιροβολία με επίδοση 11,52. Στο Παρίσι λόγω του ότι δεν υπήρχε Ελληνική Ολυμπιακή επιτροπή ακόμα ο Παρασκευόπουλος αλλά και οι υπόλοιποι Έλληνες αθλητές πήγαν με έξοδα των συλλόγων, ο Παρακευόπουλος ήταν αθλητής του Εθνικού Γ.Σ. Αθηνών. Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 αγωνίστηκε στην ποδηλασία .

Κατά τις σπουδές του στην Γαλλία συνέχιζε να αγωνίζεται σαν αθλητής του συλλόγου Ρασίνγκ Κλαμπ[9] και ήταν γνωστός με το όνομα Paraske[7]. Στο Γαλλικό πρωτάθλημα στίβου κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια το 1901 στη δισκοβολία και στην σφαιροβολία. Η ίδια επιτυχία του επαναλήφθηκε και το 1902, το 1903 και το 1904[10]. Το 1903 ήταν νικητής στη σφαιροβολία στο πανελλήνιο πρωτάθλημα με πανελλήνιο ρεκόρ ενώ 1ος ήταν και το 1904 πάλι στη σφαιροβολία. Το 1906 ήταν εξώφυλλο στο Γαλλικό αθλητικό περιοδικό NuméroLa Vie au grand air[11].

Καριέρα στην ποδηλασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ποδηλασία μεγαλύτερη επιτυχία του η τρίτη θέση στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στα 12 χλμ σε πίστα[12].

Το 1898, ήταν δεύτερος σε αγώνα Αθήνα-Παλαιό Φάληρο με πρώτο τον Γκέντριχ, την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σε αγώνας ταχύτητας στο Παλαιό Φάληρο[13]. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους σε Ημερίδα στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου ήταν νικητής στον αγώνα 25 χιλιομέτρων και νικητής σε αγώνα 3 χλμ Χάντικαπ, επίσης συμμετείχε στον αγώνα 2 χλμ με ποδήλατα πιστ[14]. Σε αγώνα Ναύπλιο-Αθήνα διαγωνίσθηκε με ποδήλατο Ελμόρ και τερμάτισε τρίτος ανάμεσα σε πέντε ποδηλάτες που συμμετείχαν με χρόνο 2 ώρες και 50 λεπτά[15]. Σε αγώνα Κηφισιά-Αθήνα-Κηφισιά 40 χλμ τερμάτισε τρίτος κερδίζοντας το χρηματικό έπαθλο των 25 δρχ[16].

Το 1899 σε διεθνείς αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα συμμετείχε στην ποδηλασία και ήταν δεύτερος στον αγώνα Ναύπλιο-Αθήνα κάνοντας τρεισήμισι περίπου ώρες και μικρή διαφορά από τον πρώτο και χωρίς στάση σε όλο τον δρόμο[17], συμμετείχε σε αγώνα με διπλό ποδήλατο με συνεπιβάτη τον Σαββίδη εναντίον των Χάρις-Πουερσόν με άγνωστο αποτέλεσμα[18].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βιογραφικό του στο dromeasclub.gr
  • Αθήνα 1896-Ατλάντα 1996 , έκδοση του ΕΘΝΟΣΠΟΡ, Αθήνα 1996
  • Πέτρου Λινάρδου, Φάνη Σκύφτρα, 100 χρυσά χρόνια προσφοράς στον αθλητισμό, Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος, Έκδοση Γ. Δετοράκης Α.Ε.Β.Ε., Αθήνα 1995