Οκτάβ-Πιερ Μερλιέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Οκτάβιος Μερλιέ)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Οκτάβ-Πιερ Μερλιέ
Γέννηση
Ρουμπαί
Θάνατος
Αθήνα
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Σπουδές University of Paris III: Sorbonne Nouvelle και École pratique des hautes études
Ιδιότητα γλωσσολόγος
Σύζυγος Μέλπω Μερλιέ
Βραβεύσεις Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής

Ο Οκτάβ-Πιερ Μερλιέ[1] (1897 - Αθήνα, Ιούλιος 1976) ήταν Γάλλος φιλόλογος, φιλέλληνας[2] και διανοούμενος που διετέλεσε διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Ρουμπαί της Γαλλίας και το 1908 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι. Σπούδασε ελληνική γλώσσα[3] και γραμματολογία στη Σορβόννη. Συμμετείχε στις μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως εθελοντής, όπου και τραυματίστηκε. Το 1920 εξελέγη υφηγητής[4] στη Σορβόννη και το 1945 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ[4] με τη διατριβή του περί του ύφους και της γλώσσας του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου. Δίδαξε για δύο χρόνια στο Λύκειο της Χάβρης και το 1925 αποσπάστηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο των Αθηνών, του οποίου το 1935 ανέλαβε την διεύθυνση. Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε στην Αθήνα, ως μυστικός εκπρόσωπος[5] του Σαρλ ντε Γκωλ, συνελήφθη[5] όμως το 1941 από συνεργάτες των Γερμανών και στάλθηκε στη Γαλλία με εντολή[5] της κυβέρνησης του Βισύ. Εκεί παρέμεινε σε κατ'οίκον[3] περιορισμό στο Οριγιάκ μέχρι το 1944. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και ανέλαβε πάλι την διεύθυνση του Γαλλικού Ινστιτούτου. Το 1960 αρνήθηκε[4] να παραδώσει στον Γάλλο πρέσβη τα αρχεία του Μικρασιατικού Κέντρου Σπουδών, που στεγαζόταν στο κτίριο του Γαλλικού Ινστιτούτου, θεωρώντας ότι ήταν κτήμα του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα τον επόμενο χρόνο να απολυθεί[4] από την θέση του. Μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως καθηγητής της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Aix-en-Provenc, έδρα την οποία διατήρησε μέχρι το 1971. Από τη θέση αυτή εξέδιδε το περιοδικό νεοελληνικές μελέτες. Το 1964 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.[6]

Το 1956 εκδόθηκε από γνωστούς λογοτέχνες και διανοούμενους της εποχής τρίτομος τόμος προς τιμήν[4] του ζεύγους Μερλιέ. Σήμερα στο κτίριο του Γαλλικού Ινστιτούτου υπάρχει η βιβλιοθήκη[7] Οκτάβιος Μερλιέ ενώ ο παρακείμενος δρόμος από το Γαλλικό Ινστιτούτο (προέκταση της οδού Αραχώβης) φέρει[3] το όνομά του. Από το 2010 καθιερώθηκε από την γαλλική κυβέρνηση η υποτροφία[2] Οκτάβιου Μερλιέ που δίνεται ως βοήθεια στην μετάφραση και την έκδοση, έρευνας στις ελληνογαλλικές σχέσεις.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 1976[8] και ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών[9]. Ήταν παντρεμένος με την Μέλπω Λογοθέτη, γνωστότερη ως Μέλπω Μερλιέ, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά.

Προσφορά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη του σε κέντρο ανταλλαγών και πνευματικού κοσμοπολιτισμού[3] και βοήθησε στην διάδοση[4] των ελληνικών γραμμάτων στη Γαλλία. Επέκτεινε τις δραστηριοτητές του δημιουργώντας[10], πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 37 παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα και εφοδιάζοντάς το παράλληλα με τυπογραφείο. Το 1945 κατόρθωσε να εξασφαλίσει από την γαλλική κυβέρνηση 140 υποτροφίες για σπουδές στη Γαλλία, οι οποίες και δόθηκαν σε νεαρούς διανοούμενους και επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι Κορνήλιος Καστοριάδης[5], Κώστας Αξελός[5], Νίκος Σβορώνος[5] κ.α., παρέχοντάς τους παράλληλα διαφυγή από την Ελλάδα που μαστιζόταν τότε από την εμφύλια σύρραξη. Για τον σκοπό αυτό ναύλωσε[7] τον Δεκέμβριο του 1945 το ιταλικό πλοίο Ματαρόα, το οποίο και αναχώρησε από τον Πειραιά με αρκετούς Έλληνες φοιτητές με προορισμό το λιμάνι του Τάραντα. Εξαιτίας των αριστερών πεποιθήσεων αρκετών εκ των υποτρόφων προκλήθηκαν[11] σημαντικές αντιδράσεις από δημοσιογράφους, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς με αποτέλεσμα να θέσει[11] την παραίτησή του στον υπουργό εξωτερικών, παραίτηση όμως που δεν έγινε δεκτή. Υποστηρίζεται[11] ότι εξαιτίας αυτών των επιλογών του μέρος του αθηναϊκού κατεστημένου κατόρθωσε να μπλοκάρει την προαγωγή του σε μορφωτικό ακόλουθο της Γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Μαζί με την σύζυγό του ίδρυσε[12] το 1930 το Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο, το οποίο μεταξελίχθηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών – Ίδρυμα Μέλπως και Οκτάβιου Μερλιέ. Στο ίδιο ίδρυμα φυλάσσεται[13] και το αρχείο Παπαδιαμάντη, στο οποίο περιέχονται πολλές φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος ο Μερλιέ από τα ταξίδια του στην Σκιάθο.

Υπήρξε μελετητής του έργου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Κωστή Παλαμά και ιδιαίτερα του Διονυσίου Σολωμού[4], για τον οποίο διοργάνωσε σημαντικότατη έκθεση[14] το 1957 με αφορμή τα εκατό χρόνια από τον θάνατό του. Αρθρογραφούσε σε αθηναϊκά περιοδικά και εφημερίδες όπως η Νέα Εστία[15] κ.α. καθώς και σε γαλλικά περιοδικά μεταφράζοντας[4] ποιήματα του Κωστή Παλαμά και γράφοντας περί της δημοτικής γλώσσας.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Α. Παπαδιαμάντη Γράμματα (1934)
  • Σκιάθος, το ελληνικό νησί (1945)
  • Ο όρκος της Στυγός (Μετάφραση του έργου του Άγγελου Σικελιανού, 1946)
  • Η ασκητική (Μετάφραση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, 1951)
  • Τρεις μέρες στα μοναστήρια της Καππαδοκίας (Μετάφραση του έργου του Γεώργιου Σεφέρη μαζί με τον ίδιο, 1953)
  • 15 γαλλικά γράμματα του Βαλαωρίτη (1956)
  • Μελέτη για το εγκώμιο του Φώσκολου και για τα τελευταία ιταλικά ποιήματα του Σολώμου (1957)
  • Καπετάν Αγγελής (Μετάφραση του έργου του Κωστή Μπαστιά, 1970)
  • Η κοινωνική φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων (Μετάφραση του έργου του Κωνσταντίνου Τσάτσου, 1971)
  • διάλογοι σε μοναστήρι (Μετάφραση του έργου του Κώνσταντίνου Τσάτσου)
  • Παπαδιαμάντης και Σκιάθος (Φωτογραφίες του Οκτάβιου Μερλιέ, Αθήνα 1991)
  • Η μικρασιατική καταστροφή: 15 συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τη φρίκη του ξεριζωμού (συλλογικό έργο, 2008)

Σχετική βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Φλιτούρης Λάμπρος, Ο Octave Merlier και ο ρόλος του στην προώθηση των ελληνογαλικών πολιτισμικών σχέσεων (1925 - 1961), Πρακτικά ΚΑ΄ Πανελλήνιου Ιστορικού Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη 2001

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Δομή (200/2007). Λήμμα «Οκτάβ-Πιερ Μερλιέ» - Εγκυκλοπαίδεια Δομή. 18. Εκδόσεις Δομή Α.Ε., σελ. 511. ISBN 960-8177-68-5. 
  2. 2,0 2,1 Η δικαίωση του μεγάλου Φιλέλληνα, από την εφημερίδα "το Βήμα"
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «Αγαπημένη αδελφή μας Γαλλία», άρθρο του Νίκου Μπακουνάκη, από την ιστοσελίδα "Το Βήμα"
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, Αθήνα 2001, τόμος 41, σελ. 292, λήμμα: Οκτάβιος Μερλιέ
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Ματαρόα, από την εφημερίδα "το Βήμα"
  6. Δημήτριος Λουκάτος,«Νεκρολογίαι: Octave Merlier (1906-1975)»,Λαογραφία, τομ.30(1975),σελ396
  7. 7,0 7,1 Συνέντευξη με τον Γάλλο πρέσβη, από την ιστοσελίδα "Το Βήμα"
  8. Δημήτριος Λουκάτος,«Νεκρολογίαι: Octave Merlier (1906-1975)»,Λαογραφία, τομ.30(1975),σελ394
  9. εφ. Μακεδονία, "Βαθειά συγκίνηση προκάλεσε στον πνευματικό κόσμο ο θάνατος του Οκτάβ Μερλιέ, 27/7/1976.
  10. Γαλλικό Ινστιτούτο: Εκατόν ένα χρόνια συνεργασίας, από την ιστοσελίδα "Η Καθημερινή"
  11. 11,0 11,1 11,2 Η οδύσσεια προς την ελευθερία, από την εφημερίδα "Το Έθνος"
  12. Ιστορικό Ιδρύματος, από την ιστοσελίδα του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών
  13. Παπαδιαμάντης και Σκιάθος, από την ιστοσελίδα skroutz.gr
  14. Ο Σολωμός, χθες, από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
  15. Τεκμήρα, από την ιστοσελίδα kenef.phil.uoi.gr