Μικροαρχαιολογία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Με τον όρο μικροαρχαιολογία εννοείται εκείνος ο κλάδος της αρχαιολογίας που εστιάζεται στις αρχαιολογικές μαρτυρίες που προέρχονται από το μικροσκοπικό αρχείο και ειδικότερα από τα τέχνεργα και οικοδεδομένα που βρίσκονται συνήθως στις περισσότερες αρχαιολογικές θέσεις, όπως είναι η κεραμική, τα οστά, η τέφρα, και οι ιζηματογενείς αποθέσεις[1].

Μέθοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μικροαρχαιολογία ως διαδικασία αρχίζει στο πεδίο, όπου προσδιορίζονται συγκεκριμένα προς επίλυση ζητήματα, πραγματοποιούνται προκαταρκτικές αναλύσεις συλλέγονται δείγματα για περαιτέρω ανάλυση. Εκτενέστερη ανάλυση πραγματοποιείται σε διαφορετικά συνήθως εργαστήρια και τα αποτελέσματά της χρησιμοποιούνται για την πληρέστερη κατανόηση των τεχνέργων ή των οικοδεδομένων από την άποψη του αρχαιολογικού πλαισίου τους. Η διαφορά ανάμεσα στη μικροαρχαιολογική έρευνα και τις ανεξάρτητες έρευνες που πραγματοποιούνται σε ανάλογης φύσης δεδομένα είναι η απαίτηση να γίνεται κατανοητό το αρχαιολογικό εννοιολογικό πλαίσιο ως σημείο αναφοράς για την αλληλεξάρτηση των πληροφοριών που παράγει η εργαστηριακή έρευνα. Δηλαδή, από τη σκοπιά της μικροαρχαιολογίας έχει σημασία ο καθορισμός της σχέσης των διαφορετικών πρακτικών που εκτελούνται σε μικροσκοπικό πλαίσιο. Έτσι, πραγματοποιούνται διάφορες ανεξάρτητες μελέτες και επιλέγονται κατόπιν οι ομοιότητες και οι διαφορές τους, προκειμένου να επιτευχθεί ένα ευρύτερο πλαίσιο για το υπό έρευνα ζήτημα[2].

Διεπιστημονικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολλές από τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται στην αρχαιολογία για την εξαγωγή πληροφοριών από το μικροσκοπικό αρχείο αναπτύχθηκαν κυρίως από χημικούς, γεωχημικούς και βοτανολόγους, (π.χ. Παλυνολογία), για την επίλυση συναφών προβλημάτων και προσαρμόστηκαν αργότερα για αρχαιολογικές εφαρμογές. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται τεχνικές οπτικής και ηλεκτρονικής μικροσκοπίας, ατομικής φασματοσκοπίας απορρόφησης ή εκπομπής[3], τεχνικές χρήσης ακτίνων Χ, όπως η αναλυτική ηλεκτρονική μικροσκοπία[4], χρωματογραφικές τεχνικές[5] και πλήθος άλλων για τον καθορισμό της σύστασης του πηλού από τον οποίο είναι κατασκευασμένο ένα κεραμικό τέχνεργο ή η χημεία του ανθρώπινου οστού, από την οποία λαμβάνονται σημαντικές πληροφορίες για την ανθρώπινη διατροφή και κινητικότητα στο παρελθόν ιδιαίτερα σε σχέση με τα ισότοπα Στροντίου και Οξυγόνου[6].

Παραπομπές και σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Weiner, Stephen 2010, 1.
  2. Microarchaeological Homepage: Theoretical and methodological basis.
  3. Βλ. Pollard, Mark A. & Carl Heron 2008, 24-25.
  4. Στο ίδιο, 45.
  5. Στο ίδιο, 61.
  6. Στο ίδιο, 370.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Pollard, Mark A. & Carl Heron 2008, Archaeological Chemistry, Royal Society of Chemistry, London. ISBN 0854042628
  • Weiner, Stephen 2010, Microarchaeology, Beyond the Visible Archaeological Record, Cambridge University Press, UK. ISBN 9780521705844