Μαρία του Γκιζ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαρία του Γκιζ
Maryofguise1.jpg
Βασιλική σύζυγος της Σκωτίας
Περίοδος 18 Μαΐου 1538 - 14 Δεκεμβρίου 1542
Γέννηση 22 Νοεμβρίου 1515
Μπαρ-λε-Ντικ, Γαλλία
Θάνατος 11 Ιουνίου 1560 (44 ετών)
Κάστρο του Εδιμβούργου, Σκωτία
Σύζυγος Λουδοβίκος Β΄ του Λονγκβίλ
Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας
Πατέρας Κλαύδιος της Λωρραίνης
Μητέρα Αντουανέτα των Βουρβόνων
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

H Μαρία του Γκιζ (Marie de Guise, 22 Νοεμβρίου 1515 - 11 Ιουνίου 1560) ήταν βασίλισσα της Σκωτίας ως δεύτερη σύζυγος του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας και αντιβασίλισσα της Σκωτίας (1554 - 1560) για λογαριασμό της κόρης της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας. Η Μαρία του Γκιζ με καταγωγή από το Δουκάτο της Λωρραίνης ήταν μεγαλύτερη κόρη του Κλαύδιου του Γκιζ αρχηγού του Οίκου του Γκιζ και της Αντουανέτας των Βουρβόνων κόρης του Φραγκίσκου του Βαντόμ και της Μαρίας του Λουξεμβούργου. Ο ισχυρός Οίκος του Γκιζ ήταν πρωταγωνιστής στην Γαλλία τον 16ο αιώνα με συμμαχίες με το βασίλειο της Γαλλίας και το μικρότερο βασίλειο της Σκωτίας που ήθελε να είναι Καθολικό ανεξάρτητο από την Αγγλία. Μετά την αποτυχία της οι Προτεστάντες πήραν την εξουσία στην Σκωτία και ο εγγονός της Ιάκωβος Α΄ και ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας ένωσε για πρώτη φορά τα στέμματα της Αγγλίας και της Σκωτίας.

Δούκισσα του Λονγκβίλ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μαρία είχε άλλα 11 αδέλφια ανάμεσα τους : ο Φραγκίσκος του Γκιζ, ο Κλαύδιος του Ωμάλ, ο Κάρολος, καρδινάλιος της Λωρραίνης και ο Λουδοβίκος Α΄, καρδινάλιος του Γκιζ. Η Μαρία του Γκιζ ήταν ψηλή ενω όπως είχε αναφέρει η μητέρα της υπέφερε από συχνά κρυολογήματα, ακούγεται ότι γεννήθηκε στο σπίτι ενός "κοινού" ενώ η μητέρα της ταξίδευε για την γενέτειρα της.[1] Σε ηλικία 5 ετών έγινε νονά στην μικρότερη αδελφή της Λουίζα, σε λίγο πήγε μαζί με την γιαγιά της Φιλίππη του Γκέλντερ στην μονή του Πουρ Κλερ στο Ποντ-α-Μουσσον. Ο θείος της Αντώνιος της Λωρραίνης και η θεία της Ρενέ των Βουρβόνων επισκέφτηκαν την Φιλίππη όταν ήταν 14 ετών, εντυπωσιασμένοι με το ανάστημα και την εμφάνιση της την πήραν από το μοναστήρι και την έφεραν μαζί τους στην Γαλλική αυλή. Η Μαρία έκανε την πρώτη εμφάνιση της στον γάμο ανάμεσα στον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και την Ελεονώρα της Αυστρίας ενώ έγινε φίλη με τις κόρες του βασιλιά Μανταλένα των Βαλουά και Μαργαρίτα των Βαλουά.

Στις 4 Αυγούστου 1534 σε ηλικία 18 ετών η Μαρία έγινε δούκισσα του Λονγκβίλ με τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Β΄ του Λονγκβίλ στα ανάκτορα του Λούβρου, ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος αλλά πολύ σύντομος. Ο πρώτος γιος της Μαρίας Φραγκίσκος Γ΄ του Λονγκβίλ γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1535 αλλά στις 9 Ιουνίου 1537 ο Λουδοβίκος πέθανε στην Ρουέν αφήνοντας την σύζυγο του χήρα σε ηλικία 21 έτους. Το υπόλοιπο διάστημα της ζωής της η Μαρία κρατούσε το τελευταίο γράμμα από τον αγαπημένο της φίλο και σύζυγο Λουδοβίκο που έγραφε για την ασθένεια του και εξηγούσε την απουσία του στην Ρουέν, βρίσκεται και σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Σκωτίας.[2] Η Μαρία γέννησε τον δεύτερο γιο της στις 4 Αυγούστου και τον ονόμασε Λουδοβίκο στην μνήμη του συζύγου της, ο Λουδοβίκος πέθανε πολύ μικρός αλλά ο Φραγκίσκος έστελνε γράμματα στην μητέρα του στην Σκωτία, στις 22 Μαρτίου 1545 της έγραφε πόσο ψηλός ήταν και στις 2 Ιουλίου 1546 της έστειλε το πορτραίτο του.[3] Η Μαρία έγινε στόχος του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας για τον δεύτερο γάμο του (1537), η πρώτη σύζυγος του Μανταλένα των Βαλουά είχε πεθάνει πρόωρα και χρειαζόταν μια Γαλλίδα νύφη για να πραγματοποιήσει συμμαχία εναντίον της Αγγλίας. Ο Ιάκωβος Ε΄ σύμφωνα με έναν συγγραφέα του 17ου αιώνα είχε εντυπωσιαστεί από τη Μαρία όταν πήγε στην Γαλλία να συναντήσει την Μανταλένα και την Μαρία των Βουρβόνων, ήταν ο επόμενος στόχος του.[4] Η Μαρία βρέθηκε στον πρώτο γάμο του Ιακώβου Ε΄ με την Μανταλένα.[5]

Γάμος με τον Ιάκωβο Ε΄ της Σκωτίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα σύμβολα της Μαρίας του Γκιζ σαν δούκισσα του Λονγκβίλ

Ο πρόσφατα χήρος Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας είχε προσπαθήσει να αποτρέψει την ένωση ζητώντας το χέρι της Μαρίας. Ο Ερρίκος Η΄ είχε βαρύ ιστορικό στην συμπεριφορά με τις συζύγους του, εξόρισε την πρώτη και αποκεφάλισε την δεύτερη αυτό έκανε την Μαρία να αρνηθεί την πρόταση. Ο Ερρίκος Η΄ είπε τον Δεκέμβριο του 1537 στον Καστιλλόν τον Γάλλο απεσταλμένο στο Λονδίνο ότι ήταν πολύ μεγάλος άντρας για να μην έχει μια μεγάλη σύζυγο.[6] Η βιογράφος Αντόνια Φρέιζερ (γεν. 1932) γράφει το 1969 ότι η Μαρία του απάντησε "Είμαι μεγάλη γυναίκα αλλά έχω μικρό λαιμό".[7] Η απάντηση της Μαρίας ήταν κακόγουστο αστείο επειδή λίγο πριν αποκεφαλιστεί η δεύτερη σύζυγος του Άννα Μπολέυν (1536) είπε στον εκτελεστή ότι θα την σκοτώσει εύκολα επειδή έχει "μικρό λαιμό".[8] Ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας προτίμησε την πρόταση του Ιακώβου και μεταβίβασε τις επιθυμίες του στον Κλαύδιο του Γκιζ, ο Φραγκίσκος δήλωσε ότι θα της δώσει τόσο μεγάλη προίκα σαν να ήταν πριγκίπισσα.[9] Η μητέρα της Μαρίας είδε την πρόταση "εξαιρετικά περίεργη" επειδή ο βασιλιάς είχε συμπεριλάβει την κληρονομιά του γιου της Μαρίας στην προίκα.[10] Η Μαρία δέχτηκε τον πρόταση πολύ σοκαρισμένη, ήταν θλιμμένη επειδή είχε χάσει πρόωρα τον σύζυγο και τον γιο της και δεν ήθελε να αποχωριστεί την πατρίδα της και την οικογένεια της. Ο πατέρας της προσπάθησε να της αλλάξει γνώμη μέχρι την εποχή που ο Ιάκωβος της έγραψε για να της δώσει τις συμβουλές και την υποστήριξη του.[11] Η αυθεντικότητα των επιστολών που δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1935 αμφισβητείται.[12] Ο Ντέιβιντ Μπιάτον (1494 - 1546) ταξίδευσε στην Γαλλία για να προχωρήσει στις διαπραγματεύσεις του γάμου. Ο Μπίάτον έγραψε επιστολή στον Ιάκωβο Ε΄ στις 22 Οκτωβρίου 1537 στην Λυών ότι "είναι έτοιμος να φέρει σε ευτυχές τέλος την αποστολή", είχε μιλήσει με την Μαρία που βρισκόταν με την μητέρα της στην Καμπανία και περίμενε το τέλος των διαπραγματεύσεων.[13]

Οι γαμήλιες διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1538 με μια προίκα που περιείχε και την προίκα του πρώτου της γάμου. Σύμφωνα με τους γαμήλιους όρους αν ο βασιλιάς πέθαινε πρώτος η χήρα θα είχε για όλη την υπόλοιπη ζωή της το κάστρο του Φώκλαντ, το κάστρο του Στέρλινγκ, το κάστρο του Ντίνγκουαλ μαζί με όλα τα έσοδα από τις κομητείες και τις ηγεμονίες.[14] Η Μαρία δέχτηκε την προσφορά και έκανε σχέδια για την αναχώρηση της, ο αρραβώνας του Ιακώβου Ε΄ με την Μαρία του Γκιζ έγινε με προξενιό στις 9 Μαΐου 1538 στο παρεκκλήσι του πύργου του Σατεντάν. Περίπου 2000 λόρδοι και βαρόνοι ήρθαν από την Σκωτία για να παραστούν στην τελετή σαν απεσταλμένοι του Ιακώβου Ε΄ με έναν στόλο υπό την ηγεσία του λόρδου Μάξγουελ, ο Μάξγουελ και οι λόρδοι του επέστρεψαν στην Σκωτία με την Μαρία.[15] Η Μαρία απέπλευσε από την Χάβρη στις 10 Ιουνίου 1538 και έφτασε στο Φάιφ έξι μέρες αργότερα, έγινε δεκτή από τον βασιλιά με πολλές τελετές.[16] Όταν έφυγε η Μαρία από την Γαλλία τον Ιούνιο του 1538 22 ετών αναγκάστηκε να αφήσει τον τρίχρονο γιο της Φραγκίσκο στην Γαλλία επειδή είχε διαδεχτεί στο Λονγκβίλ τον πατέρα του Λουδοβίκο Β΄. Ο Ιάκωβος Ε΄ και η Μαρία παντρεύτηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ανδρέα στις 18 Ιουνίου 1538. Η μητέρα του Ιακώβου Μαργαρίτα Τυδώρ έγραψε τον Ιούλιο στον Ερρίκο Η΄ "Την εμπιστεύομαι επειδή θα γίνει σοφή πριγκίπισσα, θα έχει μεγάλες τιμές από μένα και πολύ καλή μεταχείριση".[17]

Βασίλισσα της Σκωτίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μαρία του Γκιζ με τον δεύτερο σύζυγο της Ιάκωβο Ε΄ της Σκωτίας

Ο δούκας του Γκιζ έστειλε χτίστες, μεταλλωρύχους και τον Γάλλο ζωγράφο Πιερ Κουέσνελ για να διακοσμήσει τα ανάκτορα.[18] Η στέψη έγινε στις 22 Φεβρουαρίου 1540 στο αβαείο του Χόλυρουντ, οι προετοιμασίες για την στέψη ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1539 όταν ο κοσμηματοπώλης Τζων Μόσμαν έκανε το νέο της στέμμα και επιχρύσωσε το ασημένιο της σκήπτρο. Οι πληρωμές της τελετής περιείχαν το κρέμασμα των ταπεστρί και την μεταφορά των επιπλώσεων από το παρεκκλήσι των ανακτόρων στο αβαείο, οι απεσταλμένοι διασκορπίστηκαν για να καλέσουν τις κυρίες του βασιλείου.[19] Ο χαιρετισμός έγινε με 30 πυροβολισμούς από τον πύργο στο κάστρο του Εδιμβούργου και ο Ιάκωβος έδωσε άδεια στους οπλουργούς του να ρίξουν πυροτεχνήματα.[20]

Ο Ιάκωβος και η Μαρία απέκτησαν δυο γιους : τον Ιάκωβο, δούκα του Ρόθεσει (γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1540 στον Άγιο Ανδρέα) και τον Ροβέρτο, δούκα του Άλμπανι (γεννήθηκε και βαπτίστηκε στις 12 Απριλίου 1541), πέθαναν και οι δυο στις 21 Απριλίου 1541 σε βρεφική ηλικία. Η μητέρα της Μαρίας Αντουανέτα των Βουρβόνων έγραψε στην κόρη της γράμμα για να την παρηγορήσει και να της υπενθυμίσει ότι ήταν πολύ νέα και μπορούσε να κάνει περισσότερα παιδιά, η ίδια έριξε τις ευθύνες στην νοσοκόμα της και στην υπερβολική σίτιση.[21] Το τρίτο και τελευταίο παιδί του ζεύγους Μαρία Α΄ της Σκωτίας γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1542, ο Ιάκωβος πέθανε έξι μέρες αργότερα αφήνοντας την Μαρία αντιβασίλισσα της Σκωτίας.[22] Την αντιβασιλεία ανέλαβε ο Τζέιμς Χάμιλτον, 2ος κόμης του Άρραν,ο Ερρίκος Η΄ εξέφρασε την επιθυμία να παντρέψει την νεογέννητη Μαρία με τον γιο και διάδοχο του πρίγκιπα Εδουάρδο. Η πράξη αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στην Σκωτία από αυτούς που αναζητούσαν συμμαχία με την Γαλλία με αποτέλεσμα να ακολουθήσει Αγγλική εισβολή. Ο δούκας του Γκιζ είπε στον Άγγλο διπλωμάτη Ραλφ Σάντλερ (1507 - 1587) ότι ο αντιβασιλιάς Άρραν είναι "απλός άνθρωπος" και "μπορείς να μάθεις τα πάντα από αυτόν". Ο Άρραν άκουσε τον Απρίλιο του 1543 την φήμη ότι ο Ερρίκος Η΄ επιθυμούσε να πάρει νέα σύζυγο την Μαρία του Γκιζ, η Μαρία με τον προσωπικό της μαγνητισμό έμαθε τα πάντα, η Μαρία έστειλε στην συνέχεια τον λόρδο Φλέμινγκ στον Σάντλερ για να αναφέρει την συνάντηση. Ο Σάντλερ ανήγγειλε στον Ερρίκο Η΄ ότι η κατάσταση στην Σκωτία είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη.[23]

Η αντιβασιλεία του Άρραν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μαρία έμενε ανεπιθύμητη στα ανάκτορα του Λινλιθγκόου, τον Ιούλιο του 1453 μετακινήθηκε με την μικρή βασίλισσα στο κάστρο του Στέρλινγκ. Ο Ραλφ Σάντλερ μίλησε μαζί της και τον διαβεβαίωσε ότι ο γάμος με τον νεαρό Εδουάρδο θα προχωρήσει όταν η Μαρία φτάσει 10 ετών, η Μαρία αισθανόταν υπέροχα με την νέα της κατοικία στο Στέρλινγκ.[24] Ο Ερρίκος Η΄ σύντομα κατάλαβε ότι η Μαρία δεν είχε στόχο να προχωρήσει τον γάμο παρά τις Σκωτσέζικες υποσχέσεις και η Συνθήκη του Γκρίνουϊτς ήταν άκυρη γι'αυτό ξεκίνησε από τα τέλη του 1543 επιδρομές στην Σκωτία με την ελπίδα να αλλάξει η Μαρία γνώμη με την βία. Το 1544 η Μαρία έκανε ανεπιτυχή προσπάθεια να αντικαταστήσει τον Άρραν στην αντιβασιλεία.[25] Μετά την ήττα των Σκωτσέζων στην μάχη του Πίνκι Κλέγκ τον Σεπτέμβριο του 1547 ο Γαλλικός στρατός ενίσχυσε τις δυνάμεις της Μαρίας που παρέμεινε στην Σκωτία. Η Μαρία εξοπλισμένη με ένα σύγχρονο τόξο πήγε στο πεδίο της μάχης τον Ιούλιο του 1548 στην πολιορκία του Χάντιγκτον.[26] Η συνοδεία της συγκρούστηκε με τους Άγγλους τοξότες και 16 από αυτούς έπεσαν στο πεδίο της μάχης γύρω από την ίδια.[27] Μετά από το τραγικό περιστατικό η Μαρία έδωσε σε έναν από τους τοξότες της τον Άντρο Στραίτον μηνιαίο μισθό 4 λιρών.[28] Με απόφαση του Κοινοβουλίου της Σκωτίας η Μαρία στάλθηκε τον Αύγουστο του 1548 στην Γαλλία για να ανατραφεί μαζί με τον μέλλοντα σύζυγο της τον δελφίνο Φραγκίσκο γιο του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Η Μαρία αποφάσισε να ταξιδεύσει από το Νταμπάρτον με την κόρη της έφτασε μέχρι το Γουίθορν που προχώρησε σε προσκύνημα αλλά αποφάσισε να επιστρέψει επειδή συγκλήθηκε συμβούλιο στο Εδιμβούργο.[29][30]

Την ίδια εποχή ένα Σκωτσέζικο βιβλίο αφιερωμένο στην Μαρία την περιγράφει απόγονο του Γοδεφρείδου του Μπουιγιόν συγκρίνοντας το θάρρος και τον ηρωισμό της με μυθικές ηρωίδες όπως η Τόμυρις, η Σεμίραμις και η Πενθεσίλεια.[31] Ακολούθησε συμφωνία τα Χριστούγεννα του 1549 στο κάστρο του Στέρλινγκ για νέες Γαλλικές ενισχύσεις, στην πολιορκία του κάστρου του Μπρούτι τον Φεβρουάριο του 1550 έδειξε μεγαλύτερη σύνεση όταν παρακολουθούσε την επιτυχή έφοδο κατά μήκος του ποταμού Τάι.[32] Τα Αγγλικά στρατεύματα εγκατέλειψαν τον Σεπτέμβριο του 1549 το Χάντιγκτον, η Μαρία με θριαμβευτικό ύφος έγραψε "οι Άγγλοι δεν άφησαν από πίσω τους τίποτε άλλο εκτός από την πανούκλα".[33] Οι διαπραγματεύσεις για ειρήνη κατέληξαν στις 24 Μαρτίου 1550 στην Συνθήκη της Βουλώνης".[34] Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης ο Κλαύδιος του Ωμάλ ένας από τους αδελφούς της Μαρίας θα έπρεπε να αποσταλεί σαν όμηρος στην Αγγλική αυλή μαζί με άλλους 5 Γάλλους.[35] Μετά τον θάνατο του πατέρα της ο Κλαύδιος πήρε την άδεια να πάει στην Σκωτία στις 11 Μαΐου με ένα διαβατήριο που του έδωσε ο Εδουάρδος ΣΤ΄.[36] Ο Κλαύδιος έγραψε από το Εδιμβούργο στις 18 Μαΐου για τις αμυντικές εργασίες του βασιλείου, η Μαρία μετά την συνθήκη αυτή μπόρεσε να επισκεφτεί την Γαλλία για να δει την οικογένεια της.[37]

Ταξίδια σε Αγγλία και Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μαρία μετέβη στις 6 Σεπτεμβρίου 1550 από την Σκωτία στην Διέππη για την συμμετοχή της στις 1 Οκτωβρίου 1550 σε φεστιβάλ στην Γαλλική αυλή της Ρουέν με την μικρή της κόρη.[38] Στην Ρουέν η Μαρία ήταν επικεφαλής παρέλασης, ακολουθούσαν στρατιώτες με σύμβολα Σκωτσέζικων κάστρων που είχαν καταληφθεί από τους Γάλλους, είχε μαζί της μεγάλη συνοδεία από επιφανείς Σκωτσέζους κόμητες και επισκόπους.[39] Οι ιστορικοί έχουν αναλύσει τις κινήσεις αυτές σαν προετοιμασία για την συνοδεία της κόρης της στον θρόνο της Σκωτίας.[40] Τον χειμώνα η Μαρία έμεινε στην Γαλλική αυλή της Μπλουά, το καλοκαίρι με τον Ερρίκο Β΄ επισκέφτηκε την Τουρ, Ανζέ και την Νάντη, τον Απρίλιο στο Αμπουάζ γνώρισε μεγάλο ψυχολογικό σοκ όταν έμαθε ότι επιχείρησαν να δηλητηριάσουν την μικρή της κόρη.[41] Ο Ρόμπερτ Στιούαρτ ένας ύποπτος Σκωτσέζος βρέθηκε στο Λονδίνο και παραδόθηκε στους Γάλλους τον Μάιο.[42] Την εποχή που βρισκόταν στην Γαλλία αγωνίστηκε σκληρά για να εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες για τον γάμο της κόρης της και για την οικονομική της υποστήριξη στην Σκωτία. Ο Τζον Μέισον ένας Άγγλος παρατηρητής που κατασκόπευε την Μαρία στην Σκωτία σημειώνει : "η χήρα της Σκωτίας έχει γίνει έντονα κουραστική στους Γάλλους, συμπεριφέρεται σαν ζητιάνα, ο βασιλιάς προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτήν".[43]

Μετά την επιστροφή της από την Διέππη ο γιος της Φραγκίσκος πέθανε επίσης πρόωρα στην Αμιένη.[44] Τον Οκτώβριο του 1551 η Μαρία συνάντησε τον Εδουάρδο ΣΤ΄ της Αγγλίας, πέρασε πρώτα από το Πόρτσμουθ, έμεινε την πρώτη νύχτα στην μονή του Σάουθγουι και στην συνέχεια πήγε στο Λονδίνο.[45] Όταν συναντήθηκε με τον Εδουάρδο ο Άγγλος βασιλιάς της έκανε δώρο ένα δακτυλίδι από διαμάντι, είχε μια "εκπληκτική επιτραπέζια διάμετρο" και ανήκε στην Αικατερίνη Παρ.[46] Η πριγκίπισσα Μαρία Τυδώρ αρνήθηκε να βρεθεί στην συνάντηση αντίθετα η πριγκίπισσα Ελισάβετ ήταν παρούσα.[47] Ο Τζον Αϊλμέρ (1521 - 1594) καταγράφει ότι σε αντίθεση με τις άλλες γυναίκες της συνοδείας του Εδουάρδου δεν μιμήθηκε την "έντονα καμπυλωτή" κόμμωση της Σκωτσέζικης συνοδείας των Γκιζ.[48] Στον δρόμο της επιστροφής της στην Σκωτία ο Ραλφ Σάντλερ την οδήγησε μέσω του Χερτφορτσάιρ και σταμάτησε στην οικία του Ρομπέρ Τσέστερ στην μονή του Ρόιστον και στο σπίτι της χήρας δούκισσας του Σάφοκ κοντά στο Στάμφορντ.[49] Ο Άρραν κάλεσε τους βαρόνους της ανατολικής Λόθιαν να την συναντήσουν στο Μπέργουικ και τους κύριους του Σέλκιρκ, του Χάντιγκτον, του Ντάνμπαρ και του βορείου Μπεργουικ να συναντήσουν την κυρία τους στις 24 Νοεμβρίου 1551. Έξι άμαξες με μπαρούτι μεταφέρθηκαν από το οπλοστάσιο του Λεθ στο Εδιμβούργου για να πανηγυρίσουν με κανονιοβολισμούς την επιστροφή της Μαρίας.[50]

Αντιβασιλιάς της Σκωτίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Δεκέμβριο του 1552 η Μαρία της Αυστρίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας, αδελφή του Καρόλου Κουίντου τόνισε ότι τα διπλωματικά παράπονα της Μαρίας δεν είχαν καμιά ισχύ επειδή δεν προέρχονταν από την ίδια αλλά από τον κόμη του Άρραν, επιπλέον έδειξε έντονα ενοχλημένη με την φιλία της με την Γαλλία.[51] Η δύναμη της Μαρίας ωστόσο αυξήθηκε σημαντικά, τον Μάιο του 1553 ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος στο Λονδίνο της πρότεινε να αντικαταστήσει τον Άρραν με τον θετό νόθο γιο της Ιάκωβο Στιούαρτ, 1ο κόμη του Μόρεϊ.[52] Η Μαρία του Γκίζ έγινε αντιβασίλισσα στις 12 Απριλίου 1554, η 11χρονη Μαρία έστειλε συγχαρητήρια στην μητέρα της από τον πύργο του Μεντόν που έμενε με την γιαγιά της και τον θείο της καρδινάλιο της Λωρραίνης.[53][54]

Στις περισσότερες υποθέσεις η Μαρία του Γκίζ συμβουλεύτηκε τους αδελφούς της, τον καρδινάλιο της Λωρραίνης και τον Φραγκίσκο δούκα του Γκιζ που είχαν ψηλές κυβερνητικές θέσεις στην Γαλλία, η Γαλλία και η Σκωτία συνεργάστηκαν σαν σύμμαχοι.[55] Ο απεσταλμένος του Ερρίκου Β΄ στην Σκωτία την περίοδο 1546 - 1560 Ερρίκος Κλεουτίν ήταν αναπληρωτής της Μαρίας όταν έλλειπε σε ταξίδια στην στην Γαλλία.[56] Την περίοδο της αντιβασιλείας 1554 - 1560 οι Γάλλοι είχαν τις σημαντικότερες θέσεις στην Σκωτία, ο Ύβ ντε Ρουμπάι που ήταν θησαυροφύλακας και κάτοχος της μεγάλης σφραγίδας και ο Βαρθολομαίος ντε Βιλλεμόρ ήταν υπεύθυνος για τα έσοδα.[57] Ο Κλεουντίν σταδιακά έγινε αντιπαθής στους Σκωτσέζους ευγενείς με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η επερχόμενη κρίση. Η Μαρία είχε ενεργό ρόλο στις Σκωτσέζικες υποθέσεις, τον Ιούλιο του 1554 ταξίδευσε στο Τζέντμπουργκ για να τοποθετήσει έναν δικαστή με σκοπό να λύσει τις προστριβές που είχαν ξεσπάσει ανάμεσα στις συνοριακές οικογένειες της Σκωτίας και του Κερ, την συνόδευσε ένοπλος στρατός υπό την ηγεσία του Κλεουντίν. Τον Οκτώβριο με στρατό, πλοίο και ένα κανόνι πήγε να βοηθήσει τον κόμη του Σάδερλαντ να συλλάβει τον λόρδο του Ριι που είχε προκαλέσει σφαγές στο Σάδερλαντ. Η Μαρία δεν είχε επιτυχίες όμως όταν έστειλε τους κόμητες του Χάντλι και του Άρτζιλ να υποτάξουν με την φωτιά και το ξίφος του Μόινταρντ και το Λιούις, ο Χάντλι φυλακίστηκε για την αποτυχία του. Σε άλλες περιοδείες επισκέφτηκε το Ινβερνές, το Ρος, το Έλγιν, το Μπανφ και την Αμπερντίν, οι προσπάθειες οδήγησαν στην γενική σύγκρουση τον Ιανουάριο του 1557. Η κρίση ξεκίνησε τον Οκτώβριο όταν η Μαρία από το κάστρο του Χιουμ έστειλε στρατό εναντίον της Αγγλίας, οι Σκωτσέζοι λόρδοι ενώ είχαν εντολή να επιτεθούν στο κάστρο του Γουόρκ σε έκτακτη συνέλευση στο Έκφορντ αρνήθηκαν να υπακούσουν και επέστρεψαν στην πατρίδα τους.[58]

Σύγκρουση με Προτεστάντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αντιβασιλεία απειλήθηκε από την μεγάλη δύναμη των Σκωτσέζων Προτεσταντών, η Μαρία τους χρειαζόταν για να ενισχύσει την φίλο - Γαλλική της πολιτική και δεν είχε υποστήριξη από την Αγγλία όταν ήταν βασίλισσα η Μαρία Τυδώρ. Αμέσως μετά τον γάμο της μικρής Μαρίας με τον δελφίνο Φραγκίσκο στις 24 Απριλίου πέθανε η Μαρία Τυδώρ και την διαδέχθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1558 η ετεροθαλής αδελφή της Ελισάβετ που η νομιμότητα της ήταν υπό αμφισβήτηση. Τα δικαιώματα της Μαρίας στον θρόνο της Αγγλίας στηρίχτηκαν στην παπική βούλα για την νομιμότητα της Ελισάβετ, ο Ερρίκος Β΄ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να αποκτήσει ισχυρές φιλοδοξίες όχι μόνο στην Σκωτία αλλά και στην Αγγλία γι'αυτό γι'αυτό είχε ανάγκη να παραμείνει η Σκωτία αυστηρά Καθολική. Ιστορικοί όπως η Πάμελα Ρίτσι αναφέρουν ότι οι αλλαγές στην πολιτική της Μαρίας δεν ήταν δραματικές, οι αντιπαλότητες ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Προτεστάντες έφεραν σταδιακά μεγάλες πολιτικές εντάσεις.[59] Ο Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας πέθανε στις 10 Ιουλίου 1559 όταν ξεκίνησε η Μεταρρύθμιση στην Σκωτία και η μικρή Μαρία με τον Φραγκίσκο έγιναν βασιλείς της Γαλλίας. Ο Φραγκίσκος και η Μαρία τοποθέτησαν στο ένα τεταρτημόριο από τα βασιλικά τους σύμβολα τα σύμβολα της Αγγλίας, αυτό είναι απόδειξη ότι η Σκωτία είχε αποκτήσει έντονο ενδιαφέρον για το Αγγλικό βασίλειο. Το 1557 μια ομάδα Σκωτσέζων λόρδων γνωστοί σαν "λόρδοι της εκκλησίας" εξεγέρθηκαν με πρόφαση "να επανέλθει η ευλογία του θεού στον κλήρο", ακολούθησαν την διετία 1558 - 1559 φαινόμενα εικονομαχίας. Την ίδια εποχή μια σειρά από ανεξάρτητες κοινότητες στην Σκωτία ανέβασαν Προτεστάντες υπουργούς, η αντιβασιλεία κάλεσε τους Προτεστάντες ιερείς να απολογηθούν (1558) αλλά ο κίνδυνος για επανάσταση ήταν έντονος σε ολόκληρη την δυτική χώρα.

Η άνοδος της Ελισάβετ στον θρόνο της Αγγλίας (1558) έδωσε μεγάλο θάρρος στους Σκωτσέζους Προτεστάντες, η Ελισάβετ προχώρησε σε μυστική συμφωνία με τους "λόρδους της εκκλησίας", η αντιβασιλεία κάλεσε τους μεταρρυθμιστές να εμφανιστούν στις 10 Μαΐου στο Στέρλινγκ αλλά ακολούθησε εξέγερση. Οι άντρες του Άνγκους συγκεντρώθηκαν στο Νταντί με μεταρρυθμιστές από το Στέρλινγκ, στις 4 Μαΐου δέχτηκαν τον μεγάλο θρησκευτικό ηγέτη Τζον Νοξ που ήρθε από την Γαλλία και ενώθηκαν μαζί του. Με τα σκληρά κηρύγματα του Τζον Νοξ οι μεταρρυθμιστές άρχισαν να καταστρέφουν θρησκευτικούς οίκους, η αντιβασιλεία ετοιμάστηκε για εκστρατεία στο Περθ αλλά αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει όταν μια νέα ομάδα μεταρρυθμιστών ήρθε από τα δυτικά. Δυο από τους απεσταλμένους της αντιβασιλείας ο κόμης του Άρτζιλ και ο Ιάκωβος Στιούαρτ, κόμης του Μόρεϊ έγιναν Προτεστάντες, όταν η αντιβασιλεία έστειλε Άγγλους μισθοφόρους στο Περθ την εγκατέλειψαν και ενώθηκαν με τους "λόρδους της εκκλησίας" και τον Τζον Νοξ. Το Εδιμβούργο έπεσε στους Προτεστάντες τον Ιούλιο και η Μαρία οπισθοχώρησε στο Ντάνμπαρ, οι λόρδοι έκλεισαν ειρήνη με την αντιβασιλεία στις 25 Ιουλίου 1559 που εγγυήθηκε την θρησκευτική τους ελευθερία, κατόπιν οπισθοχώρησαν στο Στέρλινγκ.[60]

Τον Σεπτέμβριο ο 2ος κόμης του Άρραν πρώην αντιβασιλιάς όταν δέχτηκε την ασφαλή επιστροφή του γιου του έγινε αρχηγός των "λόρδων της εκκλησίας" και τοποθέτησε επαρχιακή διακυβέρνηση. Η Μαρία του Γκιζ που ενισχύθηκε σημαντικά με Γαλλικά στρατεύματα τους καταδίωξε και μετά την καταστροφή της οικίας του Γουίλιαμ Κιρκάλντυ σύμφωνα με τον Τζον Νοξ φώναξε : "Που είναι ο θεός του Τζον Νόξ; Ο δικός μου είναι περισσότερο ισχυρός από τον δικό του".[61] Τον Νοέμβριο οι επαναστάτες οπισθοχώρησαν στο Στέρλινγκ, όλα ήταν χαμένα γι'αυτούς αλλά όταν τον Ιανουάριο του 1560 έφτασε Αγγλική βοήθεια οι Γάλλοι οπισθοχώρησαν στο Λεθ.[62][63] Οι διαπραγματεύσεις των επαναστατών με τους Άγγλους συνεχίστηκε χωρίς τον Τζον Νοξ, οι Άγγλοι ζήτησαν τον αποκλεισμό του επειδή το έργο του εναντίον των γυναικών μοναρχών που είχε σκοπό να θίξει την Μαρία Τυδώρ έθιγε και την δική τους βασίλισσα. Τον Φεβρουάριο στην Συνθήκη του Μπέργουικ ο κόμης του Άρραν και οι Άγγλοι συμφώνησαν να ενωθούν για να διώξουν τους Γάλλους, η βασίλισσα Ελισάβετ έστειλε μεγάλο στρατό και άρχισε να πολιορκεί τους Γάλλους στο Λεθ.[64] Στην πορεία της μάχης ο Άγγλος απεσταλμένος στην Γαλλία Νίκολας Θροσμόρτον (1515 - 1571) περιγράφει την Μαρία να έχει "την πολεμική καρδιά ενός άντρα" και ο επίσκοπος λέει αντίστοιχα "μια γυναίκα με αντρικό θάρρος".[65]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μιά Αγγλική επίθεση στο Λιθ αποκρούστηκε με βαριές απώλειες, κατόπιν πολλοί από τους αρχηγούς των "λόρδων της εκκλησίας" ήρθαν στις 12 Μαΐου 1560 στο κάστρο του Εδιμβούργου και δείπνησαν με την Μαρία και τον φύλακα του κάστρου λόρδο Ερσκίν. Συζήτησαν ένα σχέδιο που είχε ξεκινήσει πριν τις ταραχές σύμφωνα με το οποίο η Μαρία θα ταξίδευσε στην Γαλλία, θα συναντούσε την Ελισάβετ στην Αγγλία και ο αδελφός της θα παρέμενε αντιβασιλιάς στην Σκωτία. Οι λόρδοι παραπονέθηκαν έντονα για τους Γάλλους που διορίστηκαν σε ψηλές κυβερνητικές θέσεις, συνεχίστηκαν οι διαπραγματεύσεις για την διακοπή της πολιορκίας του Λεθ και την κατεδάφιση των νέων οχυρώσεων στο κάστρο του Ντάνμπαρ. Την επόμενη μέρα οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν όταν αρνήθηκαν να επιτρέψουν στους Γάλλους διοικητές να έρθουν στο κάστρο να συζητήσουν με την Μαρία.[66]

Την περίοδο που η Μαρία συνέχισε να οχυρώνει το κάστρο του Εδιμβούργου αρρώστησε βαριά, τις επόμενες 8 μέρες το μυαλό της είχε θολώσει και δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει.[67] Η Μαρία έκανε την διαθήκη της στις 8 Ιουνίου 1560 και πέθανε από ιδροκόπια σε τρεις μέρες.[68] Το σώμα της τυλίχτηκε με μόλυβδο και τοποθετήθηκε σε φέρετρο στο παρεκκλήσι της Αγίας Μαργαρίτας στο κάστρο του Εδιμβούργου μερικούς μήνες. Στις 18 Μαρτίου 1561 η σωρός της έφυγε μυστικά από το κάστρο και μεταφέρθηκε με πλοίο στην Γαλλία, η κόρη της Μαρία παρακολούθησε την ταφική πομπή στην Φεκάμπ τον Ιούλιο του 1561. Η ταφή της έγινε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Ρενς που η αδελφή του Ρενέ ήταν ηγουμένη, οικοδομήθηκε μαρμάρινος τάφος με μπρούτζινο ανδριάντα της Μαρίας που φορούσε τα βασιλικά φορέματα και κρατούσε στα χέρια της το σκήπτρο της δικαιοσύνης. Ο τάφος της καταστράφηκε στην Γαλλική επανάσταση, από τα πέντε παιδιά της Μαρίας του Γκιζ μόνο η κόρη της Μαρία επέζησε.[69] Τα σύγχρονα χρόνια δημιουργήθηκαν πολλές υποψίες στους ιστορικούς ότι η Μαρία δηλητηριάστηκε με εντολή της Ελισάβετ ή από οπαδούς της Αγγλίδας βασίλισσας αλλά δεν υπάρχει καμιά απόδειξη και έγινε αυτοψία την ημέρα που πέθανε.[70] Η Μαρία πέθανε από φυσικά αίτια καθώς από τον Απρίλιο είχε υποστεί παράλυση των άκρων από πρήξιμο και οι γιατροί είχαν διαγνώσει ότι έπασχε από ιδροκόπια, η ασθένεια της επιβεβαιώνεται από τον εχθρό της Τζων Κοξ που είπε "η ψηλή κυρία άρχισε να λυγίζει".[71] Στο παρανοϊκό κλίμα του 16ου αιώνα με πλήθος δολοφονιών για θρησκευτικούς λόγους καμιά πηγή σύγχρονη με την εποχή της δεν αναφέρει για δολοφονία.[72] Τον θάνατο της αντιβασίλισσας ακολούθησε η Συνθήκη του Εδιμβούργου με την οποία η Αγγλία και η Γαλλία συμφώνησαν να αποσύρουν τα στρατεύματα τους από την Σκωτία. Οι Γάλλοι επίτροποι αν και δεν ήταν πρόθυμοι να κλείσουν ειρήνη με τους αντάρτες τους πρόσφεραν μερικές παραχωρήσεις από τους νεαρούς βασιλείς Φραγκίσκο και Μαρία να μπορούν να συγκαλέσουν το κοινοβούλιο και να τηρήσουν τα έθιμα, η δύναμη επανήλθε τελικά στα χέρια των Προτεσταντών.

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ιστορικοί κρίνουν γενικά θετικά την Μαρία του Γκιζ παρά το μίσος του μεταρρυθμιστή Τζων Κόξ απέναντι της. Η συγγραφέας Ροζαλίντ Κ Μάρσαλ σημειώνει : "οι βιογράφοι της Στρικλάντ τον 19ο αιώνα και οι Ρον Μακέρλι και Μαρσάλ τον 20ο αιώνα υμνούν τις ικανότητες και την εξυπνάδα της".[73] Η Ροζαλίντ Κ Μάρσαλ σημειώνει :

"H Μαρία έκανε σκληρές και φιλότιμες προσπάθειες τόσο να διατηρήσει στην Σκωτία τον παλιό καθολικό της χαρακτήρα όσο και να αποκαταστήσει την κόρη της. Πάλεψε κόντρα σε όλα τα προβλήματα, τους εχθρούς της στην χώρα της και την αρρώστια της, δεν στάθηκε ποτέ υποτακτική απέναντι στον Γάλλο βασιλιά".[74]

Τέχνη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η Μαρία του Γκίζ είναι η πρωταγωνίστρια στο έργο του Τζάνετ Ουαλκινσβ "Βασίλισσα πέντε ετών"
  • Η Μαρια του Γκίζ εμφανίζεται στους τόμους 1,2,3 και 5 στα "Χρονικά του Λίμοντ" του Ντόροθυ Ντάννεττ (1923 - 2001), η επίσκεψη στην κόρη της στην Γαλλία περιγράφεται στον δεύτερο τόμο
  • Στο φίλμ "Ελισάβετ" (1998) τον ρόλο της Μαρίας παίζει η ηθοποιός Φανί Αρντάν, στο φιλμ η Μαρία δολοφονείται από τον Φράνσις Ουαλσινγκχαμ.
  • Στο "Τηλεοπτικό Δίκτυο" η ηθοποιός Έιμι Μπρένεμαν παίζει τον ρόλο της Μαρίας του Γκίζ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Wood, Marguerite, ed., Balcarres Papers: The French Correspondence of Marie de Lorraine, vol. 1, Scottish History Society (1923), p. 228, c. 1542.
  2. Marshall, R. K., Mary of Guise, Collins, (1977), 36–39: Wood, Marguerite, ed., Balcarres Papers, vol. 1, SHS (1923), 1.
  3. Wood, Marguerite, ed., Balcarres Papers, vol. 1, SHS (1923), 110 from Joinville, 145 from Fontainebleau.
  4. Strickland, Agnes, Lives of the Queens of Scotland, vol. 1, Edinburgh (1850), 337–339, quoting William Drummond of Hawthornden, Works, (1711) 104.
  5. Seward, Denis, Prince of the Renaissance, (1973), 193–6; cited Marshall (1977), 38, Rosalind Marshall does not repeat Hawthornden's story.
  6. Letters & Papers Henry VIII, vol. 12, part 2 (1891) no. 1285, (Louis de Perreau, Sieur de Castillon to Francois Ier)
  7. Fraser, Antonia (1969). Mary Queen of Scots. Weidenfield & Nicholson. p. 7.
  8. Fraser, Antonia (1969). Mary Queen of Scots. Weidenfield & Nicholson. p. 7.
  9. Teulet, Alexandre, Relations Politiques de la France et de l'Espagne avec l'Ecosse, vol. 1, Paris (1862) 115, (the surviving draft calls Mary, 'Marguerite').
  10. Wood, Marguerite, Balcarres Papers, vol. 1, SHS (1923), ix, 3 & fn., "mervyleusement estrange."
  11. Marshall (1977), 51–3, but see fn. 15.
  12. Marshall (1977), 268–269 (fn. 15), the letter first appeared in Stefan Zweig, Mary Queen of Scots, London (1935), 1–2.
  13. Letters & Papers Henry VIII, vol. 12, part 2 (1891) no. 962: Lang, Andrew, 'Letters of Cardinal Beaton, SHR (1909), 156: Marshall (1977), 45, (which suggests he thought the couple had not met)
  14. Hay, Denys, ed., The Letters of James V, HMSO (1954), 340-341. The same offer had been made to Madeleine of Valois and Mary of Bourbon. See also; Bapst, E., Les Mariages de Jacques V, 324; Teulet, Alexandre, Relations Politiques de la France et de l'Espagne avec l'Ecosse, vol. 1, Paris (1862), 115-118.
  15. Fraser, Antonia (1969). Mary Queen of Scots. Weidenfield & Nicholson. p. 7.
  16. Fraser, Antonia (1969). Mary Queen of Scots. Weidenfield & Nicholson. p. 7.
  17. State Papers Henry VIII, vol. 5 part 4. (1836), 135, Margaret to Henry, 31 July 1538.
  18. Thomas, Andrea, Princelie Majestie,(2006): Wood, Marguerite, Balcarres Papers, vol. 1 (1923).
  19. Edington, Carol, Court and Culture in Renaissance Scotland, Tuckwell, (1994), 111, citing ALTS vol. 7.
  20. Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland, vol. 7 (1907), 347 (gun-chambers), 357 (fireworks).
  21. Wood, Marguerite, Balcarres Papers, vol. 1, STS (1923), 60–61.
  22. Antonia Fraser, Mary Queen of Scots, pp. 3 and 12.
  23. Strickland, Agnes, Lives of the Queens of Scotland, vol. 2 (1851), 39-41: Clifford, Arthur, ed., Sadler State Papers, vol.1, (1809), 134-5, Sadler to Henry VIII, 9 April 1543; p.86
  24. Clifford, Arthur ed., Sadler State Papers, vol. 1 (1809), 249–253, Sadler to Henry VIII, 10 August 1543.
  25. Blakeway, Amy (2015). Regency in Sixteenth-century Scotland. Woodbridge: Boydell & Brewer. p. 73.
  26. Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland, vol. 9 (1911), 195.
  27. Records of the Parliaments of Scotland to 1707 Haddington Abbey, 7 July 1548
  28. Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland, vol. 9 (1911), 226.
  29. Calendar State Papers Scotland, vol. 1 (1898), 155, Ruthven to Grey.
  30. Marshall, Rosalind K., Mary of Guise, Collins (1977), 175.
  31. Murray, James AH. ed.,The Complaynt of Scotland, 1549, EETS (1872), 2.
  32. Michaud & Poujoulat, Nouvelle Collection des memoirs pour server a l’histoire de France, vol. 6 (1839) 6–7.
  33. Marcus, Merriman,The Rough Wooings, Tuckwell (2002), 337–339, 344–345, "ny ont laisse que la peste derriere eulx."
  34. Merriman, Marcus, The Rough Wooings, Tuckwell (2000), 346.
  35. Jordan, W.K., Chronicle of Edward VI, London (1966), 22, 24, 26, 27, 29.
  36. Lodge, Edmund, Illustrations of British History, vol. 1 (1791), 137, Lambeth Palace Talbot Mss. vol. B, f.205, Lodge assumes it was Francis, not Claude.
  37. Michaud & Poujoulat, Nouvelle Collection des Memoires pour servir a l'histoire de France, vol. 6, (1839), 39.
  38. British Library festival books website "C'est la Deduction du Sumpteaux Spectacles, ... Rouen (1551)"
  39. Tytler, Patrick Fraser, England under Edward & Mary, vol. 1 (1839), 329.
  40. Ritchie, Pamela, Mary of Guise, Tuckwell (2002), 69–71, 81–5, 250–255.
  41. Calendar State Papers Foreign Edward, (1861) 97, no. 332, John Mason to PC, 29 April 1551.
  42. Calendar State Papers Spain, vol. 10 (1914): Jordan, WK ed., Chronicle of Edward VI, (1966), 62.
  43. Calendar State Papers Foreign Edward, (1861), 103.
  44. Ritchie, Pamela, Mary of Guise, Tuckwell, (2002), 66, 86–90
  45. Calendar State Papers Foreign Edward, London (1861), 190–1, (PRO SP68/9/85)
  46. Starkey, David, The Inventory of Henry VIII, Society of Antiquaries, (1998), no. 3504, p94, notes Edward's warrant 24 March 1553.
  47. Calendar State Papers Spanish, vol. 10 (1914), 391.
  48. Aylmer, John, An Harborowe for Faithfull and Trewe Subjectes agaynst the Late Blowne Blaste, concerninge the Government of Wemen, Strasborg (1559): quoted by Strickland, Agnes, Lives of the Queens of England, vol.6 (1844), p.59.
  49. Strype, John, Ecclesiastical Memorials, vol. 2 part 1, Oxford (1822), 502–3.
  50. Accounts of the Lord High Treasurer of Scotland, vol. 10, (1913), xvi, 32–34.
  51. Calendar State Papers Spanish, vol. 10 (1914), 608–609, Queen Dowager to Mary of Guise 23 December 1552.
  52. Calendar State Papers Spanish, vol. 11, (1916), 41–42.
  53. Ritchie, Pamela, Mary of Guise, (2002), 94.
  54. Reports on various collections: Manuscripts of Robert Mordaunt Hay at Duns Castle, vol.5, HMC (1909), p.90-1.
  55. Michaud & Poujoulat, Nouvelles collection, vol. 6, (1839), letters from Mary of Guise to her brothers: Wood, Marguerite, (1923), letters to Mary of Guise
  56. Ritchie, Pamela, (2002), 127–128
  57. CSP Scotland, vol. 1 (1898), p.203 no.426, 21 January 1558.
  58. Ritchie, Pamela, Mary of Guise, Tuckwell (2002), pp.126-9; 153–155; 163–7; 182–187, citing Lambeth Talbot Ms. 3195.
  59. Ritchie, Pamela, Mary of Guise, Tuckwell (2002), 205–207.
  60. CSP Scotland, vol. 1 (1898); p.221, Croft to Cecil, 3 July 1559; 212–3, 215, Croft to English council, 19 & 22 May & 5 June 1559; no. 500, 'Articles of Leith'
  61. Knox, John, History of the Reformation, book 3, various editions.
  62. CSP Scotland, vol. 1 (1898), 266–7, Randolph to Sadler & Croft, 11 November 1559.
  63. Magnus Magnusson, Scotland: the Story of a Nation (New York: Grove Press, 2000) p. 337.
  64. Magnus Magnusson, Scotland: The Story of a Nation, p. 337.
  65. V. Smith, 'Perspectives on Female Monarchy', in J. Daybell & S. Norrhem, Gender and Political Culture in Early Modern Europe (Abingdon, 2017), 148-9.
  66. Dickinson, Gladys, ed., Two Missions od de la Brosse, SHS (1942), pp.151-157.
  67. CSP Scotland, vol. i (1898), 389.
  68. Dickinson, Gladys, Two Missions of de la Brosse, SHS (1942), 171–177.
  69. Laing, David, ed., Works of John Knox, vol.2 (1846), p.592, citing Tytler, P.F., History of Scotland, and Pere Anselme, Histoire Genealogique, vol.3, "en bronze en habit royaux, tenant le sceptre et la main de justice."
  70. Dickinson, Gladys, Two Missions of de la Brosse, SHS (1942), 176–179.
  71. Knox, John, History of the Reformation, vol. 2, 68.
  72. CSP Scotland, vol. i (1898), 389 and CSP Foreign Elizabeth, vol. ii (1865), 604, 29 April 1560.
  73. Marshall, Rosalind K. (2004). "Mary [Mary of Guise] (1515–1560)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
  74. Marshall, Rosalind K. (2004). "Mary [Mary of Guise] (1515–1560)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Joseph Bain, ed., Calendar of the State Papers relating to Scotland and Mary Queen of Scots 1547–1603, vol. 1, H.M. General Register House Edinburgh, (1898)
  • Amy Blakeway, Regency in Sixteenth-Century Scotland (Woodbridge: Boydell & Brewer, 2015).
  • Annie I. Cameron, The Scottish Correspondence of Mary of Lorraine, Scottish History Society (1927).
  • John G. Harrison, "Ladies in Waiting, Marie de Guise at Stirling" (PDF)., Kirkdale Archaeology / Historic Scotland (2008).
  • Rosalind K. Marshall, Mary of Guise: Queen of Scots, abridged, NMS Publishing, Edinburgh (2001).
  • Marcus Merriman, The Rough Wooings, Tuckwell (2000)-
  • Pamela E. Ritchie – Mary of Guise in Scotland, 1548–1560: A Political Study (2002).
  • Strickland, Agnes, 'Mary of Lorraine' in Lives of the queens of Scotland and English princesses, vol. 1, Blackwood (1850) pp. 337–406, to 1542.
  • Strickland, Agnes, 'Mary of Lorraine' in Lives of the queens of Scotland and English princesses, vol. 2, Blackwood (1851) pp. 1–206, continued.
  • Thomas, Andrea (2005), Princelie Majestie: The Court of James V of Scotland, Edinburgh: John Donald, ISBN 0-85976-611-X
  • Marguerite Wood, Foreign Correspondence with Marie de Lorraine: the Balcarres Papers, Scottish History Society, 2 vols (1923, 1925).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mary of Guise της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).